Τά ἑπόμενα ἑκατό χρόνια

ΓΡΑΦΩ τήν ὥρα πού συνεδριάζει τό ΚΥΣΕΑ καί τό Ὀρούτς Ρεΐς κατευθύνεται πρός τό Καστελλόριζο μέ κλειστούς τούς πομπούς καί τούς ἀσυρμάτους του.

Δίπλα μου ἔχω τήν κυριακάτικη γελοιογραφία τοῦ Χαντζόπουλου τήν ὁποία καί «χαζεύω»: Ἐρντογάν καί Μητσοτάκης ντυμένοι ὡς Ρωμαῖοι ἀνθύπατοι νά θωπεύουν τήν «Κλεοπάτρα» Μέρκελ. Στήν βάση τῆς γελοιογραφίας ὑπάρχει τό ἑξῆς σχόλιο: «τί ἐργάρα καί τί ἠθοποιάρες». Στήν ἴδια ἐφημερίδα ἔχω διαβάσει ἀπό τόν Ἰούνιο σέ μιά δευτερεύουσα παρενθετική πρόταση τήν συμμαχική ἐκτίμηση, ὅτι τόν Δεκαπενταύγουστο θά ἔχουμε ἐπεισόδιο.

Τό τηλέφωνό μου κτυπᾶ ἀσταμάτητα. Μαθαίνω ὅτι ὁ Ὑπουργός Ἄμυνας θά κοιμηθεῖ ἀπόψε στό Πεντάγωνο –ἐννοεῖται αὐτό. Στό κεφάλι μου βουίζουν διαρκῶς φωνές. Ἡ φωνή τοῦ Προέδρου τοῦ Κοινοβουλίου Κώστα Τασούλα νά μοῦ λέει πρό δύο ἡμερῶν ὅτι τό «ἀναβαλόνδην» τελειώνει καί ὅτι «ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας». Ἡ φωνή τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Νίκου Δένδια νά μοῦ περιγράφει γιατί ἔπρεπε νά πᾶμε τώρα σέ αὐτή τήν συμφωνία. Γιατί τόν Σεπτέμβριο θά ἀνηρτᾶτο στόν ΟΗΕ τό τουρκολιβυκό μνημόνιο καί ἐμεῖς δέ θά εἴχαμε τίποτε στά χέρια μας, κανέναν τίτλο. Τώρα ἔχουμε αὐτόν. Ἡ φωνή τοῦ ἀποφασιστικοῦ ἀρχηγοῦ ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνου Φλώρου νά ἐνημερώνει τίς ἡμέρες πού ἦταν ἥσυχα τά πράγματα καί τίποτε δέν προμήνυε τήν κλιμάκωση ὅτι «εἶμαι σέ σύσκεψη, δέν μπορῶ νά σᾶς μιλήσω». Ἡ φωνή τοῦ ναυάρχου Λυμπέρη νά μοῦ ἐξηγεῖ ποιά εἶναι τά σενάρια ἐμπλοκῆς γιά τό Πολεμικό Ναυτικό σέ περίπτωση πού τό ἐρευνητικό ρίξει καλώδια γιά σεισμικές ἔρευνες στό Καστελλόριζο. Ἡ φωνή τοῦ πρώην Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Νίκου Κοτζιᾶ νά μοῦ ἐκφράζει τήν μή ἔκπληξή του γιά τήν στάση τῆς συνιστώσας Τσακαλώτου στά ἐθνικά θέματα, δεδομένου ὅτι «ὁ Εὐκλείδης ζητοῦσε στό ὑπουργικό συμβούλιο ἀπό τόν Τσίπρα νά ἀναγνωρίσει τά Σκόπια μέ σκέτο τό ὄνομα “Μακεδονία” χωρίς ἀλλαγή τοῦ Συντάγματος». Ἡ φωνή τοῦ πρύτανη τῆς διπλωματίας μας νά μοῦ λέει «χάθηκε χρόνος, ἔπρεπε νά εἴχαμε ἐμεῖς τήν ἀτζέντα τοῦ διαλόγου, χωρίς κανένα ἀπό τά θέματα πού βάζουν οἱ Τοῦρκοι». Ἡ φωνή Βουλευτοῦ τοῦ ΚΚΕ πού μέ γνήσια ἐθνική ἀγωνία παρακολουθεῖ τίς ἐξελίξεις. Ἡ φωνή κορυφαίου πανεπιστημιακοῦ νά μοῦ λέει «θά χαθοῦν νησιά καί θάλασσες στήν Χάγη ἤ στήν διαιτησία παιδί μου!» Ἡ φωνή τέλος τοῦ πρώην Πρωθυπουργοῦ Κώστα Καραμανλῆ, νά λέει πώς «πρέπει νά εἴμαστε ἀποφασιστικοί διότι τήν κρίση τήν ξορκίζεις μιά ζωή, ἀλλά ἔρχεται μιά μέρα πού κρίνει τά ἑπόμενα ἑκατό χρόνια!».

Ἀφοῦ τελειώνουν οἱ φωνές μέσα μου –δέν εἶναι οἱ μόνες– ἐπιχειρῶ στάθμιση. Ὁ Ἐρντογάν θέλει διάλογο ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης γιά Λωζάννη, Μοντρέ, γκρίζες ζῶνες, ἀποστρατιωτικοποίηση, ὑφαλοκρηπῖδα. Καί θά τόν ἐπιδιώξει εἴτε μέ τήν μπλόφα εἴτε μέ τά ὅπλα. Οἱ ξένοι ὅπως γράφει καί ὁ Ροζάκης στήν «Καθημερινή» θέλουν οὐδέτερη ζώνη τό Αἰγαῖο χωρίς τήν Ἑλλάδα στά 12 μίλια, «γιατί αὐτό στερεῖ στούς ὑπόλοιπους χρῆστες τοῦ Αἰγαίου τό δικαίωμα στήν ἐλεύθερη ναυσιπλοΐα». Ἄρα μέ δεδομένο πώς Βερολῖνο – Οὐάσιγκτων δέ θέλουν πόλεμο, θά μᾶς πιέσουν νά καθίσουμε στό τραπέζι «νά τά βροῦμε» ὅπως προειδοποίησε ὁ Καραμανλῆς ἀπό τόν Ὀκτώβριο. Ἐμεῖς δέ θέλουμε βεβαίως οὔτε πόλεμο οὔτε καί συνθηκολόγηση. Ἡ Χάγη εἶναι γιά ἐμᾶς τό μοναδικό φύλλο συκῆς. Τήν ἔχουμε προετοιμάσει. Οἱ συμφωνίες μέ τήν Ἰταλία καί τήν Αἴγυπτο –ἀναγκαῖες μέ δεδομένη τήν πίεση τοῦ χρόνου– κρύβουν ἕνα σωρό μηνύματα πρός τήν Ἄγκυρα. Ἡ τελευταία μέ τό Κάιρο περιέχει πρῶτον στό ἄρθρο 2 συμφωνία γιά συνεκμετάλλευση ὑδρογονανθράκων μέ τήν Αἴγυπτο ἄν βρεθοῦν στίς ὁριοθετημένες θαλάσσιες ζῶνες (σινιάλο πρός τήν Ἄγκυρα πώς θά κάνουμε τό ἴδιο), δεύτερον ἀπόκλιση ἀπό τήν ἀρχή τῆς μέσης γραμμῆς καί υἱοθέτηση τῆς εὐθιδικίας, τρίτον μειωμένες ἐπήρειες νησιῶν, καί τέταρτον ἐξαίρεση τοῦ Καστελλορίζου. Ἀπό τήν ἄλλη βεβαίως ἄριστα κατοχυρώνει τά ἑλληνικά συμφέροντα στήν Κρήτη στά χωροθετημένα οἰκόπεδα γιά τήν ExxonMobil, γιά τήν Total ἤ τήν ΕΝΙ.

Τί προκύπτει ἀπό ὅλα αὐτά; Δεδομένου πώς οἱ Ἕλληνες δέν θέλουμε πόλεμο, ἡ Κυβέρνηση μετά καί τό ἐπεισόδιο πού ἔρχεται (μέτριας ἤ αὐξημένης ἔντασης θά δοῦμε) θά δεχθεῖ ὑπό τήν πίεση τοῦ διεθνοῦς παράγοντα διμερῆ ἀπ’ εὐθείας διάλογο ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης, διαιτησία ἤ Χάγη. Διαδικασίες στίς ὁποῖες θά προσέλθει μέ νέες θέσεις ὅπως αὐτές ἔχουν κωδικοποιηθεῖ στίς Συνθῆκες μέ τήν Ἰταλία καί τήν Αἴγυπτο. Ὑπάρχει βεβαίως καί ἡ πιθανότητα νά ἐπεκτείνουμε τώρα μέ ἐνημέρωση τοῦ ΟΗΕ τά χωρικά μας ὕδατα, ὑπάρχει καί ἡ πιθανότητα νά τό πᾶμε «μέχρι τέλους», ὅπως θά ἤθελαν οἱ ἀρχηγοί ἐπιτελείων τῶν ὁποίων τά βλέμματα γυαλίζουν. Λυπᾶμαι ἄν θά στενοχωρήσω τά τρόλλς τοῦ Διαδικτύου πού μᾶς ἐπιτίθενται κατά καιρούς, ἀλλά τό δίλημμα Μητσοτάκη εἶναι «Σημίτης ἤ Τσῶρτσιλ;». Εὔχομαι ὁλοθέρμως Τσῶρτσιλ! Μετά τό 1922, αὐτή εἶναι ἡ στιγμή πού θά κρίνει τά ἑπόμενα ἑκατό χρόνια.