Τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί τῆς προόδου…

Νωρίς-νωρίς, ὅπως κάθε μέρα, ἡ Σταματίνα χαιρέτησε γιά νά κατέβει στόν δρόμο γιά τό σχολικό λεωφορεῖο.

«Καλά, δέν εἶναι ἀργία σήμερα; Ἔχετε μάθημα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν;» τήν ρώτησα. «Ἄ, καλά! Ἀφοῦ τά ἔχουμε ξαναπεῖ. Καταργήθηκε ἡ ἀργία, κάνουμε κάτι σάν γιορτή καί αὐτό εἶναι» μοῦ εἶπε κι ἔφυγε χαμογελῶντας…

Ἴσως δέν τό ἔχω ἀκόμη ἐντάξει στόν σκληρό δίσκο τοῦ μυαλοῦ μου κι ἔχω μείνει στήν ἐποχή πού δοξάζαμε τούς Τρεῖς Ἱεράρχες (Βασίλειον τόν Μέγαν, καί τόν Θεολόγο Γρηγόριο σύν τῷ κλεινῷ Ἰωάννῃ τῷ τήν γλῶτταν χρυσορρήμονι) πού λέει καί τό τροπάρι, τό ὁποῖο θυμᾶμαι ἀκόμη ἀπ’ ἔξω! Θά μοῦ πεῖς μήπως καταλάβαινα τί θά πεῖ τό «κλεινῷ» καί τό «χρυσορρήμονι» ἤ τό «τῆς τρισηλίου θεότητος;». Ὄχι, δέν τό καταλάβαινα μέχρι νά φθάσω στήν Πέμπτη-Ἕκτη δημοτικοῦ, ἀλλά εἶχα μάθει τό τροπάρι μιά χαρά. Ὅπως δέν καταλάβαινα γιατί ἦταν πάντα ὁ Κύριος μεθ’ ὑμῖν (δηλαδή μεθ’ ἡμῶν, ἀλλά ἐγώ «μέ θυμόν» ἄκουγα.)

Κι ὅταν ρώτησα τήν δασκάλα μητέρα μου γιατί ὁ Κύριος ἔχει θυμό, μοῦ εἶπε «Μεθ’ ἡμῶν, παιδί μου, ὄχι μέ θυμόν», ἀλλά ἐγώ πάλι δέν κατάλαβα, ἀσχέτως ἄν ἔγνεψα μέ τό κεφάλι καταφατικά.

Στό Γυμνάσιο, τήν ἀργία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τήν γλεντούσαμε μιά χαρά. Ποδόσφαιρο, βόλτα μέ τό ποδήλατο, ἴσως καί κανά φλερτάκι. Ἀλλά τήν τιμούσαμε τήν ἀργία καί μέ τό παραπάνω. Βεβαίως, δέν ἀνοίγαμε τήν Σύνοψη γιά νά διαβάσουμε τό τροπάρι, ἀλλά γνωρίζαμε ὅτι ἦταν ἡ ἡμέρα τῆς Ἐκπαιδεύσεως, τῶν Γραμμάτων, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τέλος πάντων. Νά, ὅμως, πού καταργήθηκε ἡ ἀργία καί ἔγινε προαιρετικός ἐκκλησιασμός, βράσε ὄρυζα, δηλαδή. Τώρα, μεταξύ μας, γιατί εἶναι πρόοδος καί ἐκσυγχρονισμός ἡ κατάργηση τῆς ἀργίας τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, πού εἶναι (ἦταν μᾶλλον) οἱ προστάτες τῶν Γραμμάτων καί τῆς Ἐκπαιδεύσεως; Δηλαδή ποιόν ἐνοχλοῦσε ἡ παράδοση, πού ἤθελε τήν τριακοστή τοῦ Ἰανουαρίου σχολική ἀργία; Γιατί ἐνοχλοῦσε τό ὅτι τρεῖς ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπελέγησαν ὡς προστάτες τῆς Ἐκπαιδεύσεως; Πῶς ἐννοοῦν οἱ τῆς πολιτικῆς τό τί εἶναι «πρόοδος» καί τί δέν εἶναι;

Θυμᾶμαι, μιά φορά, πού σέ ἕνα ἀπό τά τραπέζια πού γίνονταν συχνά στό σπίτι μας, κάποιος ἀποκάλεσε τόν πατέρα μου «συντηρητικό». Ὁ γιατρός, στέλεχος τῆς «Ἑνώσεως Κέντρου», δέχθηκε τόν χαρακτηρισμό ὡς κομπλιμέντο. «Καί βέβαια εἶμαι συντηρητικός. Καί εὐχαριστῶ γιά τήν φιλοφρόνηση. Χωρίς τήν συντήρηση ὁρισμένων ἀρχῶν, ὁρισμένων κανόνων, μιᾶς συγκεκριμένης ἀπόψεως καί ἐπιμονῆς, δέν θά ὑπῆρχαν κοινωνίες ἀλλά ὄχλος» τοῦ ἀπάντησε. Καί σκέπτομαι ὅτι –ὅπως μοῦ ἀπεκάλυψε πρέσβης μεγάλης χώρας– ὅτι ἡ κυβέρνηση Μπάιντεν εἶχε διορίσει σέ ὅλες τίς πρεσβεῖες τῶν ΗΠΑ στήν Εὐρώπη ἀνθρώπους πού ἐργάζονταν γιά τήν καθιέρωση στήν κοινωνία τῆς «γουόκ ἀτζέντας», στό ὄνομα τῆς προόδου. Καί θυμήθηκα ὅτι ὁ φίλος μας, ὁ Ἑλληνοαμερικανός πρέσβης στήν Ἀθήνα, δέν εἶχε λείψει ἀπό καμμία «παρέλαση» τῆς ἐν λόγῳ ἀτζέντας καί ὅτι σέ ὅλη τήν Εὐρώπη ἡ μόδα εἶχε λάβει διαστάσεις ἐπιβολῆς. Κι ἐγώ κάθομαι καί σκέφτομαι γιατί καταργήθηκε ἡ ἀργία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Μήπως νά πάω νά μέ διαβάσει κανάς παπᾶς;