Συμμαχίες καί συνεργασίες

Η ΡΕΥΣΤΟΤΗΣ τῶν ἐξελίξεων ἔφερε στήν ἐπικαιρότητα τό ζήτημα τῶν συμμαχιῶν καί τό ἀκόμη πιό πολύπλοκο τῶν στρατιωτικῶν συνεργασιῶν.

Ποιοί συμμαχοῦν μέ τό Ἰσραήλ καί ποιοί μέ τό Ἰράν; Ποιοί συνεργάζονται μέ τήν μία χώρα καί ποιοί μέ τήν ἄλλη; Ὅσον ἀφορᾶ στό Ἰσραήλ, μπορεῖ ἐπισήμως νά μήν ἀνήκει σέ καμμία συμμαχία, ἀλλά θεωρεῖται βέβαιον ὅτι ἔχει τήν ἀμέριστη στρατιωτική βοήθεια τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν.

• Τοῦ Eὐθ. Π. Πέτρου

Ἀπό τήν συμμετοχή τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ναυτικοῦ στήν ἀναχαίτιση τῶν ἀεροπορικῶν ἐπιθέσεων ἐναντίον του, πού ἤδη ἔχει ὑπάρξει κατ’ ἐπανάληψιν μέχρι τήν φημολογουμένη ἀνάληψη ἀπό τήν στρατηγική ἀεροπορία τῶν ΗΠΑ τοῦ βομβαρδισμοῦ μέ βόμβες «βαθείας διεισδύσεως» τῶν ὑπογείων πυρηνικῶν ἐγκαταστάσεων τοῦ Ἰράν. Σημειώνουμε ἐδῶ ὅτι οἱ βόμβες αὐτές δέν εἶναι δυνατόν νά μεταφερθοῦν ἀπό μαχητικά F-15 ἤ F-35, ὁπότε θά μποροῦσαν νά χορηγηθοῦν σιωπηρῶς στό Ἰσραήλ καί νά ἀναλάβει αὐτό τούς βομβαρδισμούς. Μόνον τά μεγάλα βομβαρδιστικά Β-2, τά ὁποῖα οἱ ΗΠΑ διαθέτουν κατ’ ἀποκλειστικότητα, μποροῦν νά ρίψουν αὐτά τά ὅπλα.

Ἡ Τεχεράνη, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, συνεργάζεται μέ τήν Ρωσσία καί τήν Κίνα, ἀλλά αὐτό δέν σημαίνει ὅτι οἱ δύο αὐτές μεγάλες χῶρες θά ἐμπλακοῦν στόν διεξαγόμενο πόλεμο. Ἡ Ρωσσία μέχρι στιγμῆς ἔχει δείξει τίς προθέσεις της νά ἀναλάβει μεσολαβητική προσπάθεια, ἡ ὁποία ὅμως εἶναι περισσότερο ἕνα μήνυμα πρός τίς ΗΠΑ, ὅτι ἡ Μόσχα θά ἐνοχληθεῖ ἰδιαίτερα στήν περίπτωση πού θά ὑπάρξει ἄμεση ἀμερικανική ἐμπλοκή στήν σύρραξη. Ἡ Κίνα μέχρι στιγμῆς τηρεῖ σιγήν καί δέν φαίνεται διατεθειμένη νά ἀλλάξει τακτική, στό ἄμεσο μέλλον τοὐλάχιστον.

Πραγματικός σύμμαχος τοῦ Ἰράν ἦταν μόνον ἡ Συρία ὑπό τό καθεστώς τοῦ Μπασσάρ ἄλ Ἄσσαντ, ἡ ὁποία τοῦ παρεῖχε ἀφ’ ἑνός «ἔξοδο» στήν Μεσόγειο διά τοῦ λιμένος τῆς Ταρσοῦ (Ταρτούς) καί ἀφ’ ἑτέρου φυσικό διάδρομο ἐπικοινωνίας καί ἀνεφοδιασμοῦ τῆς Χαμάς, τῆς Χεζμπολλάχ καί τῶν Χούθι. Ἡ διακοπή αὐτοῦ τοῦ ἀνεφοδιασμοῦ ἔχει ὁδηγήσει σταδιακῶς στήν ἀποδυνάμωση τῶν ὁμάδων αὐτῶν. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο δέν δραστηριοποιοῦνται προκειμένου ἔστω νά παρενοχλήσουν τό Ἰσραήλ δημιουργῶντας περισπασμούς πού θά καταστήσουν δυσκολώτερες τίς ἐπιχειρήσεις κατά τοῦ Ἰράν. Ἀποδεικνύεται λοιπόν ὅτι ἡ πτῶσις τοῦ καθεστῶτος τῆς Συρίας ὑπῆρξε μιά κομβική στιγμή γιά τίς ἐξελίξεις στήν περιοχή. Σήμανε τήν ἀρχή τοῦ τέλους γιά τήν Χαμάς καί τήν Χεζμπολλάχ, ὁπότε τό Ἰσραήλ αἰσθάνθηκε ὅτι εἶναι ἀρκετά ἀσφαλές νά ἐξαπολύσει τίς ἀεροπορικές ἐπιθέσεις κατά τοῦ Ἰράν, χωρίς τόν κίνδυνο νά ἀνοίξουν νέες «πληγές» στό ἔδαφός του.

Τό γενικώτερο συμπέρασμα πάντως, ἀπό τήν μέχρι στιγμῆς ἐξέλιξη τῆς καταστάσεως, εἶναι ὅτι ὅταν μιά χώρα ἐμπλέκεται σέ πολεμικές ἐπιχειρήσεις εἶναι, κατά τεκμήριον μόνη… Δέν πρόκειται νά ἔλθει κάποιος τρίτος νά διεξαγάγει πόλεμο γιά λογαριασμό τους, οὔτε κἄν νά διαθέσει δυνάμεις γιά νά τίς ὑποστηρίξει, ἄν δέν διακυβεύονται καί δικά του ζωτικά συμφέροντα. Ἄς μήν περιμένουν λοιπόν καί στήν Ἑλλάδα στήριξη ἀπό κανέναν ἀπέναντι στούς Τούρκους. Οἱ συμφωνίες στρατιωτικῆς συνεργασίας πού ἔχουμε συνάψει (καί μέ τό Ἰσραήλ καί μέ τήν Γαλλία καί μέ πολλές ἄλλες χῶρες) δέν συνιστοῦν συμμαχίες. Καί ἄς προσπαθοῦν κάποιοι ἐγχώριοι πολιτευόμενοι «νά θολώσουν τά νερά».