Στρίβειν διά τοῦ ἀρραβῶνος

ΠΑΡΑ πολύ «σοβαρές» εἶναι αὐτές οἱ εὐρωεκλογές: Γιά τήν Εὐρώπη, γιά τήν πολιτική σταθερότητα, γιά τίς προσωπικές ἀγωνίες καί τίς προτεραιότητες τῶν πολιτῶν.

Τόσο «σοβαρές», ὥστε οἱ πολιτικοί ἀρχηγοί ἐπιδίδονται αὐτές τίς ἡμέρες σέ ἀσκήσεις «ὑψηλοῦ προβληματισμοῦ». Ὁ Ἀνδρουλάκης κατηγόρησε χθές τόν Κασσελάκη ὅτι… παίζει γκόλφ σέ ἀντίθεση μέ τόν ἴδιο πού παίζει μπάσκετ. Ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κατηγορεῖ τόν ἀρχηγό τῆς ἀξιωματικῆς Ἀντιπολίτευσης ὅτι ἐπιδίδεται σέ ἀπολίτικο life style λαϊκισμοῦ, καί γιά νά ἀποδείξει πόσο «σοβαρός» εἶναι ὁ ἴδιος, θυσίασε χθές μία ὥρα νά μᾶς μιλᾶ σέ ἀθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό γιά τό ποδόσφαιρο, γιά τόν Γκέρτ Μίλλερ, γιά τόν Ἀναστόπουλο, γιά τόν Γκάλη, τόν Γιαννάκη, καί τόν Ἀντετοκοῦνμπο. Ὅπως καί νά μᾶς ἐξηγεῖ πόσο σημαντικό εἶναι γιά τήν καλαθόσφαιρα τό… «motion» τοῦ καρποῦ! Μιλᾶμε… «κορυφαῖος»!

Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὁ κύριος Μητσοτάκης ἔχει ἐξαίρετες γνώσεις περί τά ἀθλητικά, τοῦ πιστώνεται, ἀλλά ὁ ἑλληνικός λαός τόν ψήφισε γιά Πρωθυπουργό. Ὄχι γιά Χρῆστο Σωτηρακόπουλο, Ἀλέξη Σπυρόπουλο ἤ Βασίλη Σκουντῆ.

Ἐν πάσῃ περιπτώσει! Τό πρόβλημα στήν τελική εὐθεῖα τῶν ἐκλογῶν εἶναι ὅτι ὅλο σχεδόν τό πολιτικό σύστημα παρασύρεσαι σέ μιά «ἰνσταγκραμική» καί «τίκ τικοκική» πολιτική πού ἐξαφανίζει ἀπό τόν δημόσιο διάλογο ὅλα τά μεγάλα ἄβολα θέματα πού θά κυριαρχήσουν μετά τίς ἐκλογές. Ἡ πλάκα δέν εἶναι ἀθώα. Κρύβει συστηματικά τήν οὐσία. Ἡ ἀντιπολίτευση κρύβει μέ τά καραγκιοζιλίκια της τήν ἔλλειψη ἐναλλακτικῆς σοβαρῆς πρότασης γιά τήν χώρα, ἡ Κυβέρνηση ὅλα ὅσα δυσάρεστα καί ἀντιδημοφιλῆ ἑτοιμάζει γιά μετά τίς ἐκλογές. Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού τό πολιτικό μας σύστημα ἀκολουθεῖ τήν τακτική τοῦ «στρίβειν» διά τοῦ ἀρραβῶνος.

Τό ἔκανε καί στίς διπλές ἐκλογές τοῦ 2023. Καί τότε δέν ἀκούστηκε λέξη γιά τά ἑλληνοτουρκικά, τήν ἐθνική συνθηκολόγηση πού προετοιμάζεται. Καί τότε δέν μάθαμε τίποτε γιά τόν γάμο τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν. Καί τότε δέν ἀκούστηκε ἴχνος ἀπό τήν νέα πολιτική τῆς νομιμοποίησης τῶν παράνομων μεταναστῶν. Καί τότε δέν μάθαμε τίποτε γιά τήν φορολόγηση τῶν ἐλευθέρων ἐπαγγελματιῶν. Τό κυβερνῶν κόμμα ἐξέδωσε κάτι σάν κυβερνητικό πρόγραμμα πού ἔμοιαζε περισσότερο μέ τηλεγράφημα καί ἔπρεπε νά εἶσαι μέντιουμ ἤ καφετζοῦ γιά νά ἀνακαλύψεις ποιός φόρος, ποιά παραχώρηση, ποιός γάμος κρυβόταν κάτω ἀπό κάθε γραμμή. Περάσαμε ἐκεῖνες τίς ἐκλογές –ἄν θυμᾶστε– συζητῶντας γιά τήν «παρενόχληση» τοῦ εὐρωβουλευτῆ Γεωργούλη σέ κάποια νεαρά πού ἀπέτυχε νά γίνει σύμβολο τοῦ #metoo, γιά τήν «βίλλα» τοῦ Γιάννη Ραγκούση στήν Πάρο, καί γιά λοιπά παραπολιτικά μονόστηλα τῆς ἱστορίας.

Στό ἴδιο ἔργο θεατές βρισκόμαστε καί σήμερα. Ἡ βαθειά ὑποτίμηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶναι βασική ἐπιλογή τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος. Ἄλλα λόγια νά ἀγαπιόμαστε. Ἐλαφρό βαριετέ θυμίζουν αὐτές οἱ ἐκλογές. Ἀλλά γιά νά εἴμαστε δίκαιοι, τό βάλς χρειάζεται πάντοτε δύο. Ἕνας μόνος δέν μπορεῖ. Δέν ὑπάρχουν ἔνοχες ἡγεσίες καί ἀθῶοι λαοί. Βρίσκουν καί τά κάνουν.