Στόν βωμό τοῦ «θεαθῆναι» καί τῶν ἐντυπώσεων

Περάσαμε μιά ζωή διαβάζοντας, ἀκούγοντας καί παρακολουθῶντας τά πάντα, πού συμβαίνουν γύρω μας.

Ταξιδέψαμε σέ ὅλο τόν κόσμο, πότε συνοδεύοντας Πρωθυπουργούς καί Προέδρους, πότε ὡς ἀπεσταλμένοι δημοσιογραφικῶν ὀργανισμῶν (ἑλληνικῶν καί νορβηγικῶν). Ὁμολογοῦμε ὅτι κατάσταση ὅπως αὐτή πού διανύουμε δέν ἔχω συναντήσει.

Καί σκεπτόμαστε πῶς στήν εὐχή τά ἔχουμε καταφέρει ἐμεῖς, στήν Ἑλλάδα (ἴσως ἀλλοῦ νά εἶναι ἀκόμη χειρότερα, ἀλλά ἄς μιλήσουμε γιά ἐμᾶς), νά εἶναι κύριο θέμα μας τό… πτυχίο ἤ τό «μή πτυχίο» τοῦ Λαζαρίδη! Ἄν εἶναι δυνατόν!

Νά ἀσχολεῖται ἡ Κυβέρνηση καί σύμπασα ἡ ἀντιπολίτευση μέ αὐτό τό θέμα ὅταν γύρω «καίγεται ἡ γούνα μας», γιά νά μήν πῶ τίποτε ἄλλο! Γι’ αὐτό μᾶς ἀρέσουν, κάποιες φορές, οἱ παλαιοκομμουνιστές καί κυρίως οἱ Μαοϊκοί. «Ἄσπρη γάτα – μαύρη γάτα, δέν ἔχει σημασία. Ἀρκεῖ νά πιάνει ποντίκια» ἔχει πεῖ ὁ διάδοχος τοῦ Μάο, Τένγκ Σιάο Πίνγκ. Καί μήν ρωτήσετε ἄν ὁ παραιτηθείς ὑφυπουργός ἔπιανε ποντίκια, διότι δέν ἐπρόκαμε νά μᾶς ἀποδείξει τήν ἱκανότητά του. Εἶναι, ὅμως, δυνατόν νά ἀπασχολεῖ τήν χώρα τό «θέμα Λαζαρίδη» ὅταν ὑπάρχει καταιγίδα θεμάτων πού θά ἔπρεπε νά μᾶς ἔχουν ἀπασχολήσει καί ἤ νά τά ἔχουμε λύσει –ἡ Κυβέρνηση δηλαδή– ἤ νά ἔχουν ὑποβληθεῖ ἐφαρμόσιμες προτάσεις καί πιθανές λύσεις ἀπό τήν ἀντιπολίτευση;

Δηλαδή ἔχουμε «καθαρίσει» μέ τήν ἀκρίβεια; Ἔχουμε βρεῖ τρόπο νά ξεκαθαρίσουμε στά καρτέλ ὅτι «μέχρι τόσα θά κερδίζεις καί εἶναι ἀρκετά»; Δύσκολο, θά πεῖτε, σέ μιά φιλελεύθερη οἰκονομία, ἀλλά δέν θά ὑπάρχουν τρόποι πού θά μποροῦσε νά μειωθεῖ τό κέρδος καί νά ἐκλογικευθοῦν οἱ τιμές;

Ἔχει προταθεῖ –ἀπό ὁποιαδήποτε πολιτική παράταξη– ἄλλη λύση γιά τήν ἀνάπτυξη ἐκτός ἀπό τήν στρεβλή ἐπέλαση ἑνός ἀνορθόδοξου καί προβληματικοῦ Real Estate καί ἑνός μή παραγωγικοῦ, προβληματικοῦ καί μέ δυσοίωνο μέλλον τουριστικοῦ μοντέλου;

Ἔχουμε πάρει χαμπάρι ὅτι σήμερα δέν κυκλοφορεῖ οὔτε ἕνα κρουαζιερόπλοιο μέ ἑλληνική σημαία (!), ἐνῷ οἱ ξένοι λυμαίνονται τίς ἑλληνικές θάλασσες καί οἱ ἑλληνικές τράπεζες χρηματοδοτοῦν μόνο ἑταιρεῖες πού δέν ἔχουν ἑλληνικά βαπόρια;

Ἔχουμε ἀντιληφθεῖ ὅτι μόνο τό 13% τῶν Ἑλλήνων γνωρίζει πώς ἡ Ἑλλάδα εἶναι πρωτο-δεύτερη ναυτιλιακή δύναμη στόν κόσμο μαζί μέ τήν Κίνα; Ναί, ἡ Ἑλλάδα τῶν δέκα ἑκατομμυρίων ἀναμετρᾶται στά ἴσια μέ τήν πρώτη οἰκονομική δύναμη στόν κόσμο.

Τί κάνει τό κράτος γιά νά στρέψει τό ἐνδιαφέρον τῶν νέων μας πρός τό ἐπάγγελμα τοῦ ἀξιωματικοῦ τῆς ἐμπορικῆς ναυτιλίας, ὅπου οἱ ἀμοιβές εἶναι πολύ μεγάλες καί οἱ συνθῆκες ἐργασίας πολύ καλύτερες ἀπό ὅ,τι ἦταν πρίν μερικά χρόνια;

Τί εἶναι, ἀλήθεια, πιό σημαντικό γιά τίς πολιτικές δυνάμεις; Τό «χαρτί» τοῦ Μακαρίου ἤ τό ὅτι ἡ πατρίδα μας βρίσκεται ἀντιμέτωπη μέ μιά νέα οἰκονομική κρίση, ἡ ὁποία φαίνεται νά ἐπελαύνει μέ ἀφετηρία τά συμβαίνοντα στήν Μέση Ἀνατολή;

Μήπως, ἀντί νά ἔχουμε συζητήσεις «πρό ἡμερησίας διατάξεως» γιά θέματα πού ἀπασχολοῦν μόνο τούς «ἰνφουλένσερ», τά «σόσιαλ» καί τά «κανάλια» των πολυ-επιχειρηματικῶν ὁμίλων, θά ἔπρεπε νά λαμβάνουν χώρα (καί χῶρο) στήν Βουλή συζητήσεις οὐσίας, ἀποφάσεις – προϊόντα συνεργασίας καί διάλογοι πού δέν προσβάλλουν τήν αἰσθητική ἑνός κανονικοῦ ἀνθρώπου;

Ἐπειδή βλέπουμε ὅσα συμβαίνουν στόν Λίβανο καί ἐπειδή ἔχουμε ταξιδέψει στήν χώρα αὐτή τόσο πρό τοῦ πολέμου ὅσο καί μετά τήν τραγωδία πού ἀντιμετωπίζει τά τελευταῖα χρόνια, εὐχόμαστε νά μήν μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά ζήσουμε παρόμοιες καταστάσεις.

Καλές εἶναι οἱ «κοκορομαχίες» γιά τό θεαθῆναι καί γιά τίς ἐντυπώσεις, ἀλλά μόνο ὡς «κερασάκια» σέ κάποια τούρτα. Ἐδῶ ἔχουμε πληθώρα ἀπό «κερασάκια», ἀλλά τούρτα δέν βλέπουμε!