Στά συνέδρια τῶν κομμάτων

Μοῦ ἀρέσει νά πηγαίνω στά Συνέδρια τῶν Κομμάτων. Ἐλάχιστα ἔχω χάσει μέχρι σήμερα. Δέν εἶναι ἕνας ἀλλά πολλοί οἱ λόγοι αὐτοῦ τοῦ «χόμπι».

Κατ’ ἀρχήν πιστεύω ὅτι τά κόμματα εἶναι ἡ γνησιότερη ἔκφραση τῆς Δημοκρατίας. Χωρίς κόμματα δέν ὑπάρχει, χωρίς ἐκείνη δέν ὑπάρχουν.

Μοῦ ἀρέσει νά ἀκούω τούς ὁμιλητές, κυρίως τούς ἀρχηγούς. Θαυμάζω τό θάρρος τους, πού μποροῦν νά μιλήσουν γιά τό μέλλον μέ βεβαιότητα, γνωρίζοντας ὅτι στήν πολιτική ἡ ἀβεβαιότητα εἶναι τό κύριο χαρακτηριστικό.

Μέ συγκινεῖ ἡ ἀνταπόκριση τῶν συνέδρων καί τοῦ κοινοῦ (πάντα ὑπάρχει τό κοινό πού τρυπώνει χωρίς νά ἔχει τήν ἰδιότητα τοῦ συνέδρου) στά συνθήματα. Μέ παραξενεύει τό ὅτι ἐσχάτως ἔχουν ἐκλείψει ἀπό τά συνέδρια τά συνθήματα. Εἶχαν κι ἐκεῖνα τό «χρῶμα» τους. Μόνο τό ΚΚΕ διατηρεῖ τό κλασικό «μία ἡ ντουντούκα-τέσσερις ἐμεῖς», καί μοῦ ἀρέσει…

Μοῦ ἀρέσει νά βλέπω τούς τύπους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι περιμένουν τήν στιγμή πού θά πετύχουν τόν ἀρχηγό «λάσκα» καί θά σταθοῦν πλάι του γιά μιά φωτογραφία, τήν ὁποία θά ποστάρουν ἀργότερα στά «σόσιαλ» καί θά καμαρώνουν σάν γύφτικο σκεπάρνι!

Κι ἀκόμη μέ συγκινεῖ ἡ ἀγωνία τῶν νέων στελεχῶν, τά ὁποῖα βρῆκαν μιά χαραμάδα καί κέρδισαν μερικά λεπτά ὁμιλίας ἀπό τό βῆμα τοῦ Συνεδρίου. Ὅσο κι ἄν προσποιοῦνται τόν «ὥριμο» ξεχωρίζει ἡ ἀγωνία τοῦ νέου καί ἡ προσπάθεια νά ἀποδείξειὅτι «ἀξίζει νά προσεχθεῖ». Μακάρι, λέω μέσα μου, νά εἶναι οἱ νέοι καλύτεροι ἀπό ἐκείνους πού προηγήθηκαν…

Βεβαίως, τά σημερινά Συνέδρια ἀπέχουν παρασάγγας ἀπό ἐκεῖνα τοῦ παρελθόντος. Κορυφαία στιγμή, πάντως, εἶναι ἐκείνη στό Συνέδριο τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἐπί πρωθυπουργίας Σημίτη ὅταν ἔγινε τό «ἔλα νά δεῖς»…

Ἦταν τό πλέον διχασμένο Συνέδριο πού παρακολούθησα ἀλλά καί τό πλέον χαρακτηριστικό γιά τό πόσο ἡ ἐξουσία καί ἡ καρέκλα (καί ἡ «κουτάλα» ὡς ἀπεδείχθη ἀργότερα διά τῆς δικαστικῆς ὁδοῦ) ἀποτελοῦν οὐσία ἰσχυρότατα συγκολλητική.

Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τά «οὔ-οὔ-οὔ» ὅταν ὁ Σημίτης διεκήρυξε ὅτι «θά παραιτηθεῖ ἀπό πρωθυπουργός ἄν δέν ἐκλεγεῖ καί πρόεδρος τοῦ ΠΑΣΟΚ»; Τό τί ἄκουσα τότε στούς διαδρόμους δέν περιγράφεται.

Νά χειροκροτοῦν οἱ μισοί (καί λιγώτεροι μᾶλλον) καί νά τόν καθυβρίζουν (στά μουλωχτά) οἱ ὑπόλοιποι. «Θέλει νά πάρει καί τό κόμμα ὁ Κινέζος! Νά μήν ἀφήσει τίποτα σέ κανέναν!» ἦταν ἡ πλέον διαδεδομένη «μουρμούρα» τῆς ἡμέρας.

«Δέν κρατιέται ὁ Ἄκης, θέλει νά τόν ἁρπάξει» ἔλεγαν στά παρασκήνια οἱ συνεργάτες τοῦ τότε πανίσχυρου Τσοχατζόπουλου!

Ἐκεῖ, νομίζω, ἦταν πού εἶχε ἀνέβει στό βῆμα ὁ Στέφανος Μάνος καί ἐκστόμισε τό περιβόητο «Συντρόφισσες καί σύντροφοι»! Ἔκτοτε, δέν ἀνέκαμψε παρά τήν «ἔνεση» τοῦ ΓΑΠ, πού τόν ἔχρισε διά τῆς λίστας βουλευτή τοῦ ΠΑΣΟΚ!

Μοῦ ἀρέσει, λοιπόν, νά πηγαίνω στά Συνέδρια καί νά παρακολουθῶ τίς «φυλές» τῶν συνέδρων. Τούς παλαιούς, πού βλέπουν ὅτι ἡ ἐξουσία φεύγει ἀπό τά χέρια τους, τούς δυνατούς, πού δείχνουν ὅτι «δέν τούς κουνάει κανένας», τούς νέους, οἱ ὁποῖοι ψάχνουν γιά στηρίγματα καί καταξίωση καί τούς ἁπλούς «στρατιῶτες, οἱ ὁποῖοι, ὅμως, ἔχουν μέσα τους βαθιά τήν πεποίθηση ὅτι «ἀδικήθηκαν» καί ἐλπίζουν νά φορέσουν τίς «σαρδέλες» τοῦ δεκανέα, τοῦ λοχία καί τοῦ ἀνθυπασπιστῆ!