Σάββατον, 17 Δεκεμβρίου 1960

Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΜΕΓΑΛΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΙ!

Οἱ νέοι Ἕλληνες μετανάσται τῆς Aὐστραλίας, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά νυμφευθοῦν, παραπονοῦνται διά τάς φοβεράς ἀπαιτήσεις τῶν ἐξ Ἑλλάδος δεσποινίδων, πού δέχονται νά πανδρευθούν ἐκεῖ: «Ἡ κοπέλλες αὐτές –γράφει ἑλληνόφωνος ἐφημερίς τοῦ Σίδνεϋ– ἔχουν ἀξιώσεις. Ζητοῦν συζύγους μέ αὐτοκίνητον, ἀκίνητα, χρήματα εἰς τήν τράπεζαν καί ἐπί πλέον νά εἶναι λεβέντες, χορευταράδες, μερακλῆδες καί ρωμαντικοί…». Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, πῶς δέν ζητοῦν καί «σμιχτά καί μαῦρα φρύδια», διά νά εἶναι τέλειος ὁ τύπος τοῦ «ἀσίκη» τῶν λαϊκῶν ἐρώτων. Ἀλλά, τοὐλάχιστον, αὐτός δέν εἶχεν, ἄλλοτε, οὔτε ἀκίνητα, οὔτε αὐτοκίνητα… Ἄν ἔχῃ τώρα –θοῦ, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μας!

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ

ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΟΥΝ 15 ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΔΑΣΗ

Κατ’ ἀνακοίνωσιν ἐκ τοῦ Ὑπουργείου Γεωργίας ἐνεκρίθη ἡ δημιουργία 15 κοινοτικῶν δασῶν εἰς ἰσαρίθμους κοινότητας, συνολικῆς ἐκτάσεως 15.000 στρεμμάτων. Ἐκ παραλλήλου, ἐνεκρίθη ἡ ἐπιδότησις τῶν κοινοτήτων πρός ἀναδάσωσιν εἰς δημοσίας ἐκτάσεις Ράδου – Βυτίνης, Ἁγίας Παρασκευῆς Κονίτσης, Πιτσίου – Δράμας, Προμάχων Ἀλμωπίας καί Αἴνου Κεφαλληνίας.

Απόψεις

«Μήν ψάχνεις τό χωριό! Στό νεκροταφεῖο εἶναι…»

Μανώλης Κοττάκης
Συνέβη σέ ἕνα χωριό τῆς ἑλληνικῆς περιφέρειας, τό ὁποῖο ἐπισκέπτεται κατά καιρούς ἕνας ὑπουργός πού κατάγεται ἀπό ἐκεῖ, γιά νά ἀνάψει ἕνα κερί στόν τάφο τῶν γονέων του.

Ἀνίερες συμμαχίες

Μύρνα Νικολαΐδου
Καί ὅμως, ὅλα μποροῦν νά συμβοῦν ὅταν τό συμφέρον τό ἐπιτάσσει.

«Τρῦπα» στό ἀσφαλιστικό σύστημα βλέπει ὁ Διοικητής τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος

Εφημερίς Εστία
Ἀδυνατεῖ νά ἐξασφαλίσει στήν Εὐρώπη καί εἰδικώτερα στήν Ἑλλάδα «ἐπαρκῆ ποσοστά ἀναπληρώσεως γιά τούς ἐργαζομένους» – Ζητεῖ νά ἀναπτυχθεῖ ἡ ἀσφαλιστική καί ἐπενδυτική κουλτούρα στήν πατρίδα μας ἐννοῶντας νά μετέχουν οἱ ἀσφαλισμένοι σέ συμπληρωματικά συνταξιοδοτικά σχήματα πού ἀγοράζουν μετοχές καί ὁμόλογα

Θά χωρίσουμε τόν Ποινικό Κώδικα σέ «Ἀνδρῶν» καί «Γυναικῶν»;

Μανώλης Κοττάκης
Τό σύνδρομο τῆς ἀπορρίψεως εἶναι ἡ αἰτία, ὄχι τό φῦλο

Κατά 2,3 δισ. εὐρώ αὐξήθηκε τό χρέος σέ ἀπόλυτες τιμές

Εφημερίς Εστία
Παρά τήν συνεχιζομένη ἀποκλιμάκωση τοῦ λόγου χρέους πρός ΑΕΠ, τά στοιχεῖα δέν δικαιολογοῦν ἐφησυχασμό.