Σάββατον, 14 Μαρτίου 1964

Ο ΚΟΣΜΟΣ
Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

Ἐκ Ρόδου τηλεγραφοῦν: «Ἐγνώσθη ὅτι πολλαί ἐπιστολαί, αἱ ὁποῖαι φθάνουν ἐκ Τουρκίας, εἶνε ἐντελῶς ἀνοιγμέναι ἤ φέρουν ἐμφανῆ τά σημεῖα τῆς λογοκρισίας. Τό γεγονός τοῦτο παρετηρήθη ἰδίως εἰς ἐπιστολάς Τούρκων πρός Ἕλληνας». Τό πρᾶγμα, ὅμως, ἔπρεπε νά θεωρῆται αὐτονόητον: Ἐδῶ οἱ Τοῦρκοι ἀνοίγουν κεφάλια, καί θά διστάσουν νά ἀνοίξουν ἐπιστολάς τῶν Ἑλλήνων;…

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΝ
ΑΛΛΗΛΟΓΡΟΝΘΟΚΟΠΗΜΑ

Τήν 3ην πρωινήν σήμερον εἰς τό παρά τήν λεωφόρον Συγγροῦ κέντρο «Τριάνα», συνεπλάκησαν μεταξύ των καί ἀλληλοεμωλωπίσθησαν αἱ καλλιτέχνιδες τοῦ κέντρου Μάγια Μελάγια, ἐτῶν 34, καί Σοφία Σταύρου, ἐτῶν 23. Ἀμφότεραι, ὡδηγήθησαν εἰς τό ΙΑ΄ ἀστυνομικόν τμῆμα. Αἱ καλλιτέχνιδες ἐπεφυλάχθησαν νά ὑποβάλουν μηνύσεις.

* Ἐπειδή ἡ 15η Μαρτίου 1964 ἦταν Κυριακή καί ἡ «Ἑστία» δέν εἶχε κυκλοφορήσει, σταχυολογοῦμε κείμενα ἀπό τό φύλλο τῆς προηγουμένης ἡμέρας, 14ης Μαρτίου 1964.

Απόψεις

Παράθυρο γιά κυβερνήσεις συνεργασίας ἀπό τόν Διοικητή τῆς Τραπέζης Ἑλλάδος

Εφημερίς Εστία
«Χρειαζόμαστε κουλτούρα συναινέσεων» – Δέν ἀνέφερε τό ὄνομα Μητσοτάκης – Ἐπίθεσις κατά Ἀνδρουλάκη γιά τήν 13η σύνταξη, σχόλια κατά Τσίπρα γιά τό 2015

Ἡ «Πύλη τῶν Δακρύων» τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Εφημερίς Εστία
Τό μεῖζον εἶναι ἡ ἀνατροπή τῶν δεδομένων τῆς παγκόσμιας οἰκονομίας, ἀφοῦ πλέον μετά τά Στενά τοῦ Ὁρμούζ πλήττεται καί ἡ νοτία πρόσβασις τῆς Ἐρυθρᾶς Θαλάσσης, τό Στενό Μπάμπ ἐλ Μαντέμπ, πού, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ βιβλική ἀρχαιολογία, ἑρμηνεύεται ὡς «Πύλη τῶν Δακρύων».

Κοινοβούλιο: Ἀντιπαράθεσις γιά «ἐκτροπή» τήν ἡμέρα τῆς… Δημοκρατίας

Εφημερίς Εστία
Ἡ συζήτησις γιά τήν συνταγματική ἀναθεώρηση ἐξελίχθηκε σέ μετωπική ἀναμέτρηση μεταξύ τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη καί τοῦ Προέδρου τοῦ ΠΑΣΟΚ Νίκου Ἀνδρουλάκη, μέ ἐπίκεντρο τήν λειτουργία τῶν θεσμῶν, τήν δημοκρατική νομιμοποίηση τῶν κυβερνητικῶν ἐπιλογῶν καί τίς προτεινόμενες μεταβολές τοῦ Συντάγματος.

Ἀναμνήσεις ἀπό τήν μακρινή Μεταπολίτευση

Δημήτρης Καπράνος
Θά σᾶς διηγηθῶ τήν πρόσληψή μου στήν ἐφημερίδα της.

ΜΙΑ ΑΣΤΕΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ

Παύλος Νιρβάνας
Τό ἀεροπλάνον τοῦ ὀνείρου –τό ὁποῖον, ὡς γνωστόν, ἐκτελεῖ τάς συγκοινωνίας τοῦ χρόνου– μέ μετέφερεν εἰς τάς Ἀθήνας τοῦ 1886.