Πρωθυπουργός σέ ἀποδρομή

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ δεκαήμερο ὁ πρωθυπουργός μᾶς ἔδωσε τό στίγμα του σέ τρεῖς περιπτώσεις: μέ τό «διάγγελμα» τῆς Ἰθάκης, μέ τήν ὁμιλία του στήν συνεδρίαση τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καί μέ τόν ἀνασχηματισμό τῆς κυβέρνησής του.

Ἄς ἐπιχειρήσουμε νά ἀντλήσουμε συμπεράσματα ἀπό αὐτά τά τρία γεγονότα.

Στήν Ἰθάκη ἐπιχείρησε νά καλλιεργήσει πανηγυρική ἀτμόσφαιρα γιά τό «τέλος τῶν μνημονίων» καί αἰσιοδοξία γιά τό μέλλον, μέ «φόντο» τόν γοητευτικό θρῦλο τοῦ Ὀδυσσέα. Ὅμως, ἡ τηλεοπτική εἰκόνα ἑνός Τσίπρα πού στεκόταν σάν κρεμασμένος, μέ συνοφρυωμένο καί σχεδόν νυσταγμένο ὕφος, μέ τά διαρκῶς κινούμενα ἀπό ἀμηχανία χέρια του καί τήν μᾶλλον κουρασμένη ἐκφορά τοῦ λόγου του, ἦταν ἀρκετή γιά νά μεταδοθεῖ ἕνα μήνυμα ἀπόγνωσης καί ἀγωνίας, ἐντελῶς ξένο πρός τίς προσδοκίες τῶν προπαγανδιστῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ…

Ἡ ὁμιλία ἐνώπιον τοῦ κομματικοῦ του ἀκροατηρίου περιεῖχε ὅλα ἐκεῖνα τά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἕνας συνεπής καί ἀμετανόητος ἀριστερός θεωρεῖ ὑποχρέωσή του νά μεταδώσει στούς «συντρόφους» του: κομματική ὀρθοφροσύνη, ἰδεολογική ἀλαζονεία, φονταμενταλιστική προσήλωση σέ χιλιοπροδομένες διακηρύξεις καί ὑποσχέσεις, ἄφθονη διάχυση μίσους κατά τῶν ἀντιπάλων, μονολιθική ἀφοσίωση στή λατρεία τῆς ἐξουσίας. Ἕνας Τσίπρας «ζεματισμένος» ἀπό τήν γενικευμένη γύρωθεν αἴσθηση ἀνικανότητας καί ἀποτυχίας, πού μπροστά στούς πειθήνιους καί ἄλαλους «συντρόφους» ἀποκτᾶ καί πάλι ἀνάστημα, φωνή καί κῦρος…

Ὁ ἀνασχηματισμός τῆς κυβέρνησης, πού ξεκίνησε μέ τήν ἀπώλεια τῆς μοναδικῆς ὀξυδέρκειας καί ἀκτινοβολίας μορφῆς τοῦ Σκουρλέτη, ἐπιβεβαίωσε τήν παντελῆ πλέον ἔλλειψη ἔμπνευσης καί προοπτικῆς πού χαρακτηρίζει, ἰδίως μετά τήν τραγωδία τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς, τίς κινήσεις τοῦ Τσίπρα. Ὁ «πολυμήχανος» –ὅπως αὐτοχαρακτηρίσθηκε στήν Ἰθάκη– πρωθυπουργός ἔκρινε ὅτι ἡ δεξιόστροφη προσθήκη τῆς διαγραμμένης ἀπό τή Νέα Δημοκρατία Παπακώστα, ἡ ἀριστερόστροφη ἐπιλογή τῆς ξεχασμένης ἀπό ἐχθρούς καί φίλους Ξενογιαννακοπούλου καί ἡ «σημιτική» ἔκπληξη Ζορμπᾶ συνιστοῦν ἀνοίγματα ἱκανά νά ἀνακόψουν καί νά ὑπερκαλύψουν τήν ραγδαία φυγή ψηφοφόρων ἀπό τίς τάξεις τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Στήν πραγματικότητα ἡ παραμονή ἀποδεδειγμένα ἀποτυχημένων ὑπουργῶν (βλ. Παππᾶς, Γαβρόγλου, Ξανθός, Πολάκης, Σταθάκης κ.λπ.) στά πόστα τους, ἡ ἀνάθεση εὐαίσθητων κυβερνητικῶν καθηκόντων σέ ἀπολύτως ἄσχετα μέ τό ἀντικείμενό τους πρόσωπα (βλ. Γεροβασίλη καί Κουβέλη) καί ἡ προώθηση συνομηλίκων τοῦ «ἡγέτη» προσώπων, μέ βασικό κριτήριο τήν ἀφοσίωση πρός τό πρόσωπό του, ἀναδεικνύουν τό πλέγμα τῶν συναισθημάτων πού διακατέχει αὐτή τήν στιγμή τόν πρωθυπουργό μας: ἀδυναμία καταστολῆς τῆς ὑπερβάλλουσας ἀγωνίας του γιά τό πολιτικό του μέλλον, ἔλλειψη δημιουργικῆς πνοῆς καί ἐλπιδοφόρας προοπτικῆς, ἀνικανότητα ἀπαλλαγῆς ἀπό τά συμπλέγματα τῆς κομματικῆς περιχαράκωσης ἀλλά καί ἀπό τήν μανιακῆς μορφῆς τάση «τσαλαβουτήματος» στά ἀπόβλητα τῶν ἀντιπάλων, ἀρρωστημένη ἐμμονή σέ κινήσεις πού ὁ ἴδιος θεωρεῖ ἐπικοινωνιακά ἐπιτυχεῖς, ἀλλά οἱ ὁποῖες, τελικά, ἀποπνέουν τό ἀπόλυτο ἀδιέξοδο τῆς προσωπικῆς του ἐξάντλησης…

Ὁ πρωθυπουργός μας, καθημερινά, ὅλο καί περισσότερο ἀποδεικνύει ὅτι βρίσκεται σέ ἀποδρομή. Ὅμως, ἡ διαρκής ἐκφορά μίσους κατά τῶν ἀντιπάλων του, ἡ ἀγωνιώδης ἀναζήτηση «σημείων στήριξης», ἡ μονότονη ἐπανάληψη χονδροειδῶν ἀφορισμῶν καί πολυκαιρισμένων τσιτάτων καί ἡ ἄρνηση παραδοχῆς τῆς ζοφερῆς πραγματικότητας ἀποκαλύπτουν τούς κινδύνους πού συνεπάγεται ἡ παραμονή του στήν ἐξουσία.

*Δικηγόρος