Ποιοί ἐκλιπαροῦν γενική ἀμνηστία

ΘΑ ΕΙΜΑΙ εἰλικρινής: Δέν μέ ἀφήνει ἀσυγκίνητο ὁ προβληματισμός πού διατυπώνουν ἀληθινοί πατριῶτες γιά τό ἐπικείμενο κῦμα σκανδαλολογίας πού ἤδη διανύει τά πρῶτα του «μίλια»:

«Μά ἔτσι θά πᾶμε; Διχασμένοι;» ρωτᾶνε καί προσθέτουν: «Δέν βλέπουμε τί συγκλονιστικοί κίνδυνοι ἀπειλοῦν τήν πατρίδα μας μέσα στό 2019; Ἡ Ἰταλία εἶναι βόμβα πού ἄν τυχόν σκάσει θά μᾶς πάρει μαζί της. Τό Brexit δέν προβλέπεται ἀνώδυνο. Ἡ ἀκροδεξιά σαρώνει στόν Βορρᾶ. Καί ἐμεῖς θά ἀσχολούμαστε μέ τό παρελθόν; Μέ τίς φρεγάτες τοῦ Γιάννου καί τό C4I τοῦ Σημίτη;».

Δέν βρίσκω παράλογη αὐτήν τήν ὀπτική. Εἰδικῶς ὅταν διατυπώνεται ἀπό ἀνιδιοτελεῖς ἀνθρώπους. Διότι ὑπάρχουν καί ἰδιοτελεῖς, πού λένε τά ἴδια πράγματα. Ἰδιοτελεῖς πού μέ πρόσχημα τήν νέα φάση τῆς κρίσης πού τυχόν θά διέλθει ἡ παγκόσμια οἰκονομία, προωθοῦν τήν ἰδέα τῆς γενικῆς ἀμνηστίας γιά τά σκάνδαλά τους καί διακινοῦν τήν ἰδέα τοῦ μεγάλου συνασπισμοῦ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ. Αὐτούς, πραγματικά, δέν τούς ἀκούω! Τούς ἀγνοῶ. Τούς ἄλλους, ὅμως, πού θυμοῦνται τί συντρίμμια ἄφησε πίσω του τό ’89, τό ’93, τό 2010, οἱ ἐξεταστικές, τά εἰδικά δικαστήρια καί οἱ ἀνακρίσεις, ναί. Τούς προσέχω. Μέ σεβασμό. Κυρίως ὅταν ἀναφέρονται στό σκέλος τῶν ἐπιπτώσεων πού ἐνδεχομένως ἔχει ἡ σκανδαλολογία στήν οἰκονομία καί τό ἐπενδυτικό κλῖμα.

Ὡστόσο –θά εἶμαι καί πάλι εἰλικρινής– ὀφείλω νά ρωτήσω καί ἐγώ μέ τήν σειρά μου: «Πράγματι, ἔτσι θά πᾶμε;». Θά ὑποψιαζόμαστε πώς κάποιοι ἔκλεψαν δημόσιο χρῆμα, ζημίωσαν τό δημόσιο, ἐνθυλάκωσαν γιά λογαριασμό τῶν κομμάτων τους μίζες, ἔδιωξαν ξένους ἐπενδυτές, λέρωσαν τήν διεθνῆ εἰκόνα τῆς χώρας, εὐθύνονται βαριά γιά τήν χρεωκοπία, καί θά ὑποκριθοῦμε ὅτι δέν εἴδαμε τίποτε; Ὅτι δέν καταλάβαμε τίποτε; Ὅτι δέν ἀκούσαμε τίποτε; Θά ξέρουμε ὅτι ἔπεφταν οἱ μίζες γύρω μας σάν τό χαλάζι καί θά λέμε σάν τόν Σημίτη ὅτι αὐτό εἶναι … «κοινωνικό φαινόμενο»; Ἀλήθεια, ἔτσι σκοπεύουμε «νά πᾶμε παρακάτω»; Ὑπό τήν αὐστηρή προυπόθεση ὅτι αὐτή εἶναι ἁρμοδιότητα μιᾶς ἀνεπηρέαστης δικαιοσύνης πού δέν μετέχει σέ κομματικές σκοπιμότητες καί παιχνίδια, ἀπαντῶ: Ἐπ’ οὐδενί δέν μποροῦμε ἔτσι νά πᾶμε παρακάτω. Γιατί ἄν πᾶμε ἔτσι παρακάτω, σύντομα θά ξαναπάθουμε ὅ,τι μᾶς συνέβη παραπάνω. Ἄν πᾶμε ἔτσι παρακάτω, νά μήν παραπονεθοῦμε ἄν αὔριο, πέντε χρόνια μετά, δέκα χρόνια μετά, κάποια ἄλλα λαμόγια τοῦ μέλλοντος πάρουν θάρρος καί ὁρμήσουν πάνω στήν δημόσια περιουσία. Ἄν ἔμειναν ἀτιμώρητοι οἱ τυχόν ὑπεύθυνοι τῆς χρεωκοπίας –ὅταν ἡ χώρα βοοῦσε, γιατί νά φοβηθεῖ κάποιος νά βάλει τό χέρι στό χρηματοκιβώτιο στό μέλλον; Τί θά τόν φοβίσει; Τί θά τόν ἀποτρέψει; Ἡ γενική ἀμνηστία τοῦ 2019 ὅπως εἰσηγοῦνται κάποιοι; Φοβᾶμαι πώς ὄχι. Ἀκόμη καί ἄν οἱ πολιτικοί τό θέλουν, ἀκόμη καί ἄν οἱ πολιτικοί συνεννοηθοῦν, ἀκόμη καί ἄν τό σύστημα ἐπιθυμεῖ «ἐλεγχόμενη ἔκρηξη» καί «δημιουργική καταστροφή», εἶναι ἀποστολή τῶν δικαστῶν νά ἀψηφήσουν τίς νουθεσίες καί τίς ἀπειλές καί νά κάνουν τήν δουλειά τους: Νά χωρίσουν τήν ἦρα ἀπό τό στάρι. Οἱ ἔνοχοι μέ τούς ἐνόχους καί οἱ ἀθῶοι μέ τούς ἀθώους. Σέ κανένα ἀπό τά προηγμένα κράτη τῆς Δύσης δέν ὑπάρχει δισταγμός ὅταν πρόκειται νά καταλογιστοῦν εὐθύνες σέ ἐπίορκους.

Σέ κανένα ἀπό τά προηγμένα κράτη τῆς Δύσης δέν εἶναι ἀποδεκτός ὁ ὅρος «ποινικοποίηση τοῦ δημοσίου βίου», κληρονομιά τῆς πασοκικῆς διαλέκτου τοῦ 1989. Ὅποιος τόν εἰσηγεῖται καλύπτει ἐνόχους. Ὅποιος τόν υἱοθετεῖ νά βάλει τό χέρι στήν τσέπη καί νά ἐπιστρέψει στό δημόσιο ταμεῖο τά 86 ἑκατομμύρια δολλάρια μίζες πού φέρεται ὅτι ἔλαβε ὁ Ἄκης σύμφωνα μέ τίς ἑλβετικές ἀρχές, τό 1 ἑκατομμύριο μάρκα πού ἔλαβε τό κομματικό ταμεῖο τοῦ ΠΑΣΟΚ, τά 2,65 ἑκατομμύρια ἑλβετικά φράγκα πού βρέθηκαν σέ λογαριασμούς τοῦ Γιάννου, τά 450.000 μάρκα πού βρέθηκαν στούς λογαριασμούς τοῦ Μαντέλη καί ὅσα τυχόν βρεθοῦν, ἄν βρεθοῦν (διότι οἱ μίζες μέσω off shore κάνουν τόν γῦρο τοῦ κόσμου) σέ λογαριασμούς ἄλλων. Ἄν ὑπάρχει κάποιος πού ἔχει τήν ἄνεση νά βάλει τό χέρι στήν τσέπη καί νά μᾶς ἐπιστρέψει ὅλες αὐτές τίς μίζες –σύν τά χρήματα ἀπό τήν ζημία τοῦ Δημοσίου (γιά τίς φρεγάτες ὑπολογίστηκε σέ 400 ἑκατομμύρια εὐρώ, 16 δισ. παλαιές δραχμές!), σύν τούς φόρους πού πληρώσαμε γιά τήν ντόλτσε βίτα τῶν λαμογίων, νά σηκώσει τό χέρι καί νά τό πεῖ εὐθαρσῶς. Τότε θά συμφωνήσω καί ἐγώ: Ἔτσι «μποροῦμε» νά πᾶμε παρακάτω!