Περιμένοντας τίς φονικές πυρκαϊές…

Νά λοιπόν πού ἀρχίσαμε νά συνηθίζουμε καί τίς φωτιές.

Ἐμεῖς, οἱ κάπως μεγαλύτεροι, προσπαθοῦμε νά θυμηθοῦμε στά δικά μας νεανικά χρόνια ἀνάλογες καταστάσεις. Δέν θυμόμαστε. Μᾶς ἔρχεται στό νοῦ ἡ ἄποψη πού ἐπικρατοῦσε τότε στήν κοινωνία γιά τούς πυροσβέστες. Τούς ἔλεγαν «ταβλαδόρους», οἱ περισσότεροι πίστευαν ὅτι τό ἐπάγγελμα τοῦ πυροσβέστη ἀκολουθοῦσε τό σλόγκαν τοῦ Μίμη Φωτόπουλου «καί νά… κάαααθεσαι».

Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι στό Πυροσβεστικό Σῶμα ἐπικρατοῦσαν συνθῆκες πολύ διαφορετικές ἀπό τίς σημερινές. Καί ἐγώ ὁ ἴδιος ὅταν περνοῦσα ἀπό τόν σταθμό τῆς Πυροσβεστικῆς ὑπηρεσίας στήν ὁδό Φίλωνος, στόν Πειραιᾶ, ἔβλεπα στό ὑπόστεγο τό χαρακτηριστικό τραπεζάκι μέ τό τάβλι καί κάποιους πυροσβέστες ἐν στολῇ νά παίζουν τό ταβλάκι τους. Συνήθως τούς ἀπασχολοῦσαν πυρκαϊές σέ σπίτια ἤ ἐπιχειρήσεις. Βλέπεις, τότε δέν εἴχαμε τήν «κλιματική ἀλλαγή». Ἀπό τήν ἄλλη μεριά, μοῦ φαίνεται πολύ δύσκολο νά ἀποδεχθῶ ὅτι ὅλες αὐτές οἱ καταστροφικές πυρκαϊές ὀφείλονται μόνο στήν ἀλλαγή τῶν κλιματολογικῶν συνθηκῶν. Δέν μπορῶ νά ἀποκλείσω, πιστεύω μᾶλλον, ὅτι οἱ περισσότερες ὀφείλονται σέ ἀνθρώπινο χέρι ἤ σέ ἐγκληματική ἀμέλεια.

Ἐπανέρχομαι στό θέμα τῆς συνήθειας. Εἶναι γεγονός ὅτι μέ τό πού θά ἀρχίσει νά ζεσταίνει ὁ καιρός περιμένουμε ὡς κάτι φυσιολογικό τήν ἔκρηξη τοῦ πυρός. Οἱ ὀθόνες γεμίζουν εἰκόνες ἀπό φλεγόμενες περιοχές, ἀπό πολῖτες οἱ ὁποῖοι ζητοῦν ἀπεγνωσμένα βοήθεια, ἀλλά εἶναι ἀπολύτως λογικό τό νά μήν ὑπάρχει ἕνας πυροσβέστης γιά κάθε σπίτι. Ποῦ καταλήγουμε λοιπόν; Στήν πρόληψη!

Χθες, ἤμουν στήν Σαλαμῖνα. Σέ πολλά σημεῖα διέκρινα ἔξω ἀπό οἰκόπεδα σωρούς ἀπό κομμένα χόρτα, καθώς καί μαῦρες πλαστικές σακοῦλες, γεμᾶτες κομμένα κλαδιά, οἱ ὁποῖες σέ περίπτωση πυρκαϊάς καί ἰσχυροῦ ἀνέμου μετατρέπονται σέ ἱπτάμενες βόμβες.

Φυσικά, ὅσο καλοί καί ἄν εἶναι ὁ δήμαρχος καί οἱ ἁρμόδιοι ἀντιδήμαρχοι, δέν ἐπαρκοῦν ἄν δέν βοηθήσουν ἀναλόγως οἱ πολῖτες. Δέν μπορῶ νά διανοηθῶ πώς κάποιος θερίζει τά ξερά χόρτα ἀπό τό κτῆμα του, γεμίζει μέ αὐτά πλαστικούς σάκκους καί τούς ἀφήνει ἔξω ἀπό τό οἰκόπεδο περιμένοντας τό ἀπορριμματοφόρο νά τά παραλάβει. Θά ἔπρεπε, χωρίς ἀμφιβολία, ἤ νά τά τοποθετήσει σέ ἀσφαλές μέρος ἤ πρίν τά ἀποθέσει νά εἶναι βέβαιος ὅτι ἔχει ἐπικοινωνήσει μέ τήν ἁρμόδια δημοτική ὑπηρεσία καί νά φροντίσει νά παρακολουθήσει τό θέμα μέχρι νά περισυλλεγεῖ τό ἐν λόγῳ εὔφλεκτο ὑλικό.

Τό νά γεμίσεις εἴκοσι πλαστικούς σάκκους μέ ξερά χόρτα καί νά τούς ἀφήσεις στήν γωνία τοῦ δρόμου «περιμένοντας τόν Γκοντό» εἶναι ἐνέργεια ἀφροσύνης.

Βεβαίως, θά πρέπει καί οἱ δῆμοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν φορτώσει τούς πολῖτες μέ ὑπέρογκα δημοτικά τέλη, νά ἐξοπλιστοῦν κατάλληλα ὥστε νά ἐπισημαίνουν ἀμέσως τά σημεῖα στά ὁποία ὑπάρχουν ἑστίες πού μποροῦν νά δημιουργήσουν πρόβλημα.

Πόσο ἄραγε στοιχίζει ἕνα ντρόουν; Πόσο στοιχίζουν δύο ἤ τρία; Ἴσως εἶμαι ὑπερβολικός ἀλλά κάτι πρέπει νά γίνει μέ αὐτό τό κακό. Δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅτι ὅλοι οἱ δήμαρχοι καί οἱ δῆμοι εἶναι ἀδιάφοροι, οὔτε βεβαίως ὅτι οἱ περισσότεροι εἶναι προνοητικοί.

Ἔχουμε ὅμως τήν ἀπαίτηση ἀπό τήν κεντρική διοίκηση νά προχωρήσει στήν ἐπιβολή αὐστηρῶν κυρώσεων κατ΄ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι δέν φροντίζουν νά διασφαλίσουν τό «ἀπυρόβλητο» στήν περιοχή τους. Δέν πρέπει νά συνηθίσουμε καί τίς φωτιές. Εἶναι ἀδιανόητο.