Περί χρεωκοπίας τῶν ἰδεολογιῶν, καί ἄλλα…

Ἐπιτρέψτε μου νά πιστεύω ὅτι…

… ἡ ἀπόφαση τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως νά ὑποβάλει πρόταση δυσπιστίας (καί οὐχί μομφῆς) κατά τῆς κυβερνήσεως, ἦταν ἀποκαλυπτική.

Μέ τήν τριήμερη συζήτηση στήν Βουλή, εἴδαμε καί πάλι τήν φτώχεια (ναί, αὐτός εἶναι ὁ ἀκριβής ὅρος) τοῦ Κοινοβουλίου. Φτώχεια, κυρίως στά ἐπιχειρήματα, στήν γλῶσσα, στήν ἱκανότητα ἀγορεύσεως, στήν δομή τῶν ὁμιλιῶν.

Εἴχαμε, εὐτυχῶς, τήν τύχη νά ἔχουμε ζήσει τό Κοινοβούλιο μέ ρήτορες, νά ἔχουμε ἀκούσει ὁμιλίες ἐμπνευσμένες, νά ἔχουμε ἀπολαύσει ἐπιχειρήματα καί σχήματα λόγου, πού θά τά ζήλευαν λογοτέχνες.

Καί μήν μᾶς πεῖ κάποιος ὅτι μᾶς ἐνδιαφέρουν τά λόγια. Φυσικά μᾶς ἐνδιαφέρει τό ἐπίπεδο τῶν πολιτικῶν μας ἡγετῶν. Φυσικά καί ἔχουμε ἀπαίτηση ἀπό τούς ἐκπροσώπους τοῦ ἔθνους νά γνωρίζουν πῶς νά χειρίζονται τήν γλῶσσα, νά γνωρίζουν τούς κανόνες τῆς γραμματικῆς καί τοῦ συντακτικοῦ. Νά γνωρίζουν πότε πρέπει καί πῶς νά ὑψώσουν τήν φωνή. Νά γνωρίζουν πῶς νά χρησιμοποιήσουν τίς κατάλληλες λέξεις. Καί, φυσικά, νά ὁμιλοῦν ἐκτός χειρογράφου, ὅπερ σημαίνει προετοιμασία, γνώση, ἑτοιμότητα καί εὐθύνη. Καί ὄχι νά «παπαγαλίζουν» ἐκεῖνα πού τούς γράφουν οἱ ἐπαγγελματίες λογογράφοι, οἱ ὁποῖοι ἀφθονοῦν πλέον, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύουν καί σέ ποιόν πολιτικό χῶρο ἀνήκουν. Μά, εἶναι δυνατόν, κάποιος πού μεγάλωσε, ἀνδρώθηκε, σταδιοδρόμησε σέ ἕναν συγκεκριμένο πολιτικό χῶρο, νά κατευθύνει –μέ τόν σωστό τρόπο, τά σωστά λόγια, τίς κατάλληλες λέξεις– ἕναν πολιτικό μιᾶς ἄλλης παρατάξεως; Μπορεῖ κάποιος, ὅσο καλός λογογράφος καί ἄν εἶναι, νά «μιλήσει στήν καρδιά» τῶν ἀνθρώπων ἑνός κόσμου στόν ὁποῖο δέν πιστεύει, μέ τόν ὁποῖο οὐδέποτε εἶχε σχέση, ἕναν κόσμο τόν ὁποῖο πολέμησε; Ὄχι, ἀσφαλῶς… Αὐτή, ἴσως, εἶναι μία ἀπό τίς αἰτίες πού ἀπώλεσε ὁ πολίτης τήν ἐμπιστοσύνη του πρός τά πολιτικά κόμματα. Κανείς δέν ἔχει πλέον ξεκάθαρες θέσεις. «Λίγο ἀπό ’δῶ-λίγο ἀπό ’κεῖ» εἶναι ἡ γραμμή πού ἀκολουθεῖται σήμερα. Πολιτικοί ἀναλυτές, ἐν εἴδει γυρολόγων, ἀναλαμβάνουν νά «συμβουλεύσουν» κόμματα καί πολιτικούς. Πρώην σύμβουλοι πρωθυπουργῶν καί κυβερνήσεων, μέ εὐκολία περισσή, ἀλλάζουν στρατόπεδο καί παρέχουν τίς ὑπηρεσίες τους σέ κάποιους τούς ὁποίους κατηγοροῦσαν.

Ἀπογοητευμένοι καί παραγκωνισμένοι σύμβουλοι καί στελέχη, χύνουν δηλητήριο στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, γιά πρόσωπα καί σχηματισμούς ἀπό τά ὁποῖα πληρώνονταν καί τά ὁποῖα ὑμνοῦσαν! Αὐτές εἶναι οἱ συνθῆκες ὑπό τίς ὁποῖες διαμορφώνεται καί ἐνεργεῖ τό σημερινό πολιτικό προσωπικό, τοῦ ὁποίου τήν μετριότητα ἀπολαμβάνουμε γιά μία ἀκόμη φορά στήν τριήμερη συζήτηση ἐπί τῆς προτάσεως δυσπιστίας. Σέ μιά χώρα ἡ ὁποία δοκιμάζεται σκληρά ἀπό τήν θανατηφόρο πανδημία, σέ ἕναν τόπο ὁ ὁποῖος ἐσχάτως βρίσκεται ἀντιμέτωπος μέ φυσικά φαινόμενα τά ὁποῖα ἀγνοοῦσε, σέ μιά πατρίδα ἡ ὁποία εἶναι καταχρεωμένη καί τήν ὅποια οἱ δανειστές πιέζουν καί ἐκβιάζουν, τά κόμματα καί τό πολιτικό προσωπικό ἔχουν ὑποχρέωση νά ξεκαθαρίζουν τήν ἰδεολογία καί τούς στόχους τους. Τό τροπάριο γύρω ἀπό τίς «ξεπερασμένες ἰδεολογίες» κάποια στιγμή ἀρχίζει νά κουράζει. Ἄς διευκρινίσουν οἱ πολιτικές μας δυνάμεις τούς στόχους καί τίς προθέσεις τους. Νά γνωρίζουν οἱ πολῖτες ποιόν καί γιατί πρέπει νά ἐμπιστεύονται καί ἀπό ποιόν καί γιατί πρέπει νά φυλάγονται!