Συνηθίζεται, οἱ Πρόεδροι καί οἱ Πρωθυπουργοί, ὅταν πηγαίνουν στό ἐξωτερικό γιά ἐπίσημες συναντήσεις, νά παίρνουν μαζί τους ἐπιχειρηματίες ἀπό τήν πατρίδα τους, μέ σκοπό τήν σύναψη συμφωνιῶν μέ ἐπιχειρηματίες τοῦ κράτους πού ἐπισκέπτονται ἤ μέ τό ἴδιο τό κράτος.
Αὐτό λέγεται «ἐπιχειρηματική διπλωματία» καί προωθεῖ τά ἐθνικά συμφέροντα, ἀφοῦ οἱ ἐπιχειρηματίες πού συνοδεύουν τόν Πρωθυπουργό ἤ τόν Πρόεδρο τῆς χώρας τους θά συνάψουν συμφωνίες γιά τήν ἐξαγωγή προϊόντων, κάτι πού θά ὠφελήσει τήν πατρίδα τους.
Παλαιότερα, ἄς ποῦμε, θυμᾶμαι τόν Φινλανδό Πρόεδρο νά παίρνει μαζί του στελέχη τῆς ΝΟΚΙΑ, τόν Πρωθυπουργό της Σουηδίας νά ἀκολουθεῖται ἀπό στελέχη τῆς Erricson καί ἄλλα, παρόμοια.
Αὐτό συμβαίνουν καί συνηθίζονται καί κανείς δέν κατηγόρησε τούς πολιτικούς πού ἐνεργοῦσαν –καί ἐνεργοῦν– κατ’ αὐτόν τόν τρόπο. Δέν νοεῖται, ὅμως, ἕνας πολιτικός ἤ ἕνας διπλωμάτης νά ἀναμιγνύεται σέ ἀνταγωνισμούς συμφερόντων καί νά ἐνεργεῖ ὑπέρ τῆς μιᾶς, τῆς ἄλλης ἤ τῆς τρίτης πλευρᾶς, ὅταν ὑπάρχει θέμα διεκδικήσεως κάποιων μεγάλων ἔργων καί συμφωνιῶν.
Αὐτά, γιά νά ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα πού συμβαίνουν (καί γράφονται) τόν τελευταῖο καιρό, σχετικῶς μέ τίς δραστηριότητες καί τήν («κοσμία», τοὐλάχιστον) διαγωγή της πρέβειρας-ντίβας, ἡ ὁποία (κάτι πρωτοφανές στά χρονικά) ἀπεπέμφθη μέ πολύ ἄκομψο –σχεδόν ὠμό– τρόπο ἀπό τόν «Πρόεδρο τῆς καρδιᾶς της»…
Ἀπό τήν ἄλλη, ἔχουν τώρα πιάσει τίς «ἀναλύσεις» καί ἔχουν ἀρχίσει οἱ ἱστορίες περί συμφερόντων καί λοιπῶν ἄλλων λεπτομερειῶν.
Πόσο καλά θά ἦταν νά ζοῦμε σέ μιά χώρα στήν ὁποία τά «συμφέροντα» καί οἱ «ὀλιγάρχες» δέν θά χρηματοδοτοῦσαν πολιτικούς, κόμματα (ὑπάρχοντα ἤ «στά σκαριά»), οἱ δημοσιογράφοι θά ἐργάζονταν σέ κανάλια, ἐφημερίδες, ραδιόφωνα καί ἱστοσελίδες πού δέν ἀνήκουν ἤ δέν ἐπηρεάζονται ἀπό «ὀλιγάρχες» καί ἀπό «συμφέροντα», οἱ βουλευτές δέν θα ἦσαν χωρισμένοι σέ ὁμάδες, οἱ ὁποῖες ἐπηρεάζονται ἀπό «ὀλιγάρχες», «συμφέροντα» καί λοιπά ἄλλα περίεργα!
Προχθές, ἦταν ἡ ἐπέτειος τῆς ἐκδημίας τῆς ἀλησμόνητης Ἑλένης Βλάχου, στῆς ὁποίας τήν «Καθημερινή» θήτευσα ἀπό τό 1975 ἐπί τριάντα τρία ἔτη. Στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, δημοσίευσα ἕνα ρεπορτάζ σχετικῶς μέ τήν καταστροφή τοῦ ἀρχαιολογικοῦ χώρου στό Ἀμπελάκι τῆς Σαλαμῖνος, ἐκεῖ, δηλαδή, πού εἶναι θαμμένοι Σαλαμινομάχοι, ἀλλά καί Πέρσες νεκροί.
Εἶχα κάνει ἕνα καλό καί δυνατό ρεπορτάζ, μέ φωτογραφίες τῶν τάφων, καί ἐπεσήμαινα ὅτι στόν ἱερό ἐκεῖνο ἀρχαιολογικό χῶρο λειτουργοῦσε ναυπηγεῖο. Τήν ἑπομένη μέ κάλεσε στό γραφεῖο της. Μέ ρώτησε ἄν τό ρεπορτάζ ἦταν τεκμηριωμένο. Ἀπάντησα καταφατικά καί ἔδειξα τά στοιχεῖα πού εἶχα συγκεντρώσει. «Ξέρετε, μέ πῆρε ὁ Πρόεδρος καί μοῦ ἔκανε παράπονα» μοῦ εἶπε. Ὁ «Πρόεδρος» ἦταν ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας καί τό ναυπηγεῖο πού εἶχα ἀναφέρει ἀνῆκε σέ στενό συγγενῆ τοῦ ἀδελφοῦ του. «Εἶστε ἀπολύτως βέβαιος γιά τά στοιχεῖα πού δημοσιεύσατε;» μέ ρώτησε μέ ἔμφαση. «Ἀπολύτως!» τῆς ἀπάντησα.
«Ὡραῖα, νά συνεχίσετε τό ρεπορτάζ!» μοῦ ἀπάντησε.
Αὐτά, γιά νά θυμόμαστε τήν Βλάχου, τήν τότε δημοσιογραφία, τό τότε ρεπορτάζ καί νά κάνουμε τίς δέουσες συγκρίσεις…
Μ.Η.Τ. 232122