Στά πρῶτα χρόνια τῆς Μεταπολιτεύσεως, τότε πού ὑπῆρχε ἄλλη δημοσιογραφία, ἄλλοι ἐκδότες καί ἄλλοι δημοσιογράφοι, οἱ ἀπογευματινές ἐφημερίδες ἔκλειναν τήν ὕλη τους γύρω στίς ὀκτώ τό πρωί

Ἦταν φυσικό νά προφυλακισθεῖ τό ζεῦγος τῶν ἰατρῶν τῆς Καρνεάδου

Ἀσφαλῶς, οὐδείς πρέπει νά ἀπορεῖ μέ ὅσα ἀκούει καί βλέπει καί μέ ὅσα θά ἀκούσει καί θά δεῖ μέσα στίς ἑπόμενες ἡμέρες καί ἑβδομάδες σχετικῶς μέ τόν θάνατο τοῦ λαϊκοῦ ἑρμηνευτοῦ, πού ἔχασε «ἄδικα τῶν ἀδίκων» τήν ζωή του σέ ἕνα διαμέρισμα «κομπογιαννιτῶν», στό Κολωνάκι

Δέν θυμᾶμαι πόσες ἀκριβῶς «συνεντεύξεις Τύπου» Πρωθυπουργῶν καί πολιτικῶν ἀρχηγῶν ἔχω καλύψει, ἐντός τῶν πλαισίων τῆς Διεθνοῦς (πού λέει ὁ λόγος) Ἐκθέσεως Θεσσαλονίκης

Στήν δημοσιογραφία κινούμεθα πολλά χρόνια, Τόσα, ὅσα μᾶς ἐπιτρέπουν νά ἔχουμε ἄποψη καί νά τήν ἐκφέρουμε ἐλευθέρως

Μπορεῖ νά μήν εἶχαν ξεχάσει τά Falklands στήν Ἀργεντινή, ὅμως, στήν συλλογική συνείδηση τοῦ κόσμου, ἡ ἧττα στόν πόλεμο τοῦ 1982 καί ἡ σαφής βούληση τῶν κατοίκων τους νά παραμείνουν «Βρεταννοί» (99,80% «ὑπέρ» στό τελευταῖο δημοψήφισμα τοῦ 2013) εἶχαν περίπου καταστήσει τό θέμα «ἱστορικό»

Ἐπιτρέψτε μας νά ἐκφράσουμε τήν ἀπόλυτη διαφωνία μας γιά τό «σκηνικό» πού στήθηκε γύρω ἀπό τόν ἔφιππο Μεγαλέξανδρο στήν Θεσσαλονίκη, γιά τήν παράσταση τοῦ ἐκλεκτοῦ τῆς Ψαρροῦς καί τῶν Ἀραβικῶν Ἐμιράτων