Οἱ γκάφες γράφουν ἱστορία, δυστυχῶς…

Οἱ γκάφες εἶναι ἕνα ἀπό τά στοιχεῖα τά ὁποῖα χαρακτηρίζουν τήν πολιτική ζωή σέ ὅλο τόν κόσμο

Καί, δυστυχῶς, οἱ γκάφες εἶναι ἐκεῖνες πού μένουν ἀλησμόνητες καί μνημονεύονται ἀπό φίλους καί ἀντιπάλους ἐκείνων οἱ ὁποῖοι τίς διέπραξαν. Προχθές, ἐκλήθην, ἀπό τήν ΕΚΟ Ναυτιλίας τῆς Νέας Δημοκρατίας νά διευθύνω μιά συζήτηση μεταξύ τῶν ὑπουργῶν Ναυτιλίας, Γιάννη Πλακιωτάκη καί Ἐπικρατείας καί Ψηφιακῆς Διακυβέρνησης Κυριάκου Πιερρακάκη, σχετικῶς μέ τό πέρασμα τῆς Ναυτιλίας στήν ψηφιακή ἐποχή.

Φυσικά, πῆγα διαβασμένος καί καλά ἐνημερωμένος. Οὐδέποτε θά μοῦ περνοῦσε ἀπό τό μυαλό, παρά τά 45 χρόνια πού ἔχω διανύσει –εὐδοκίμως πιστεύω– στόν χῶρο νά πάω ἀδιάβαστος. Μίλησα μέ τό ὑπουργεῖο Ναυτιλίας, ἔλαβα τίς ἀπαραίτητες πληροφορίες, ἐνημερώθηκα πλήρως. Γιατί σᾶς τά γράφω αὐτά; Μά, γιατί χθές τό πρωί, ἔπειτα ἀπό ὅσα συνέβησαν στήν Βουλή, ἄνοιξα τήν τηλεόραση νωρίς γιά νά δῶ τίς ἀντιδράσεις.

Καί –γιά μία εἰσέτι φορά– βρέθηκα ἐμπρός στήν μεγάλη ζημία πού ἔχει ὑποστεῖ ἡ δημοσιογραφία ἀπό αὐτές τίς καθημερινές πολιτικές-ἐνημερωτικές ἐκπομπές, τούς ἐκπομπάρχες καί τούς (καί τίς) παρτενέρ…

Ὡς γνωστόν, οἱ ἐκπομπάρχες εἶναι πάντα οἱ ἴδιοι. Καί εἶναι (θέλουμε-δέν θέλουμε) ὑποχρεωμένοι νά ὁμιλοῦν ἐπί παντός. Καί ἄκουγα ἀφορισμούς, χαρακτηρισμούς, τοποθετήσεις στομφώδεις καί πομπώδεις, μέ ἐπωδό, βεβαίως, τό Τάγμα τοῦ Ἀζόφ. Οὔτε ἴχνος ρεπορτάζ! Στήν «Ἑστία» προσέτρεχαν γιά νά βροῦν τοποθέτηση καί δηλώσεις τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς!

Ἄθελά μου, ἐπέστρεψα στίς ἀρχές τοῦ ’80, τότε πού ὑπῆρχαν δημοσιογράφοι πού ἐξειδικεύονταν σέ ἕνα συγκεκριμένο ρεπορτάζ. Τό διπλωματικό, τό πολιτικό, τό ἀστυνομικό, τό ναυτιλιακό. Οἱ δημοσιογράφοι ἐκεῖνοι, μέ τήν γνώση καί τήν μελέτη τους, μέ τήν συνεχῆ τριβή στά θέματα στά ὁποῖα ἐντρυφοῦσαν, ὑποχρέωναν τούς πολιτικούς νά ἀπαντοῦν, νά τοποθετοῦνται! Ποιός ξεχνᾶ τίς ἀποκαλύψεις τῶν διπλωματικῶν συντακτῶν, οἱ ὁποῖες ὑποχρέωσαν τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου νά ἐκστομίσει τό περίφημο mea culpa;

Τότε, ὅμως, δέν ὑπῆρχαν οἱ ξερόλες, οἱ λίγο ἀπ’ ὅλα οἱ ἰσορροπιστές, οἱ ὁποῖοι (τήν δουλειά τους κάνουν, ὅπως διεμορφώθη ἡ κατάσταση, δέν λέω) κατευθύνουν πλέον τήν κοινή γνώμη. Ἐνημέρωση, ὅμως, δέν εἰσπράττουν οἱ πολῖτες. Πληροφορίες εἰσπράττουν καί ἄποψη. Καί δέν χρειάζεται νά ἐπαναλάβουμε τήν ρήση τοῦ Κλίντ Ἤστγουντ σχετικῶς μέ τίς ἀπόψεις τοῦ καθενός!

Φυσικά, οἱ ἀπόψεις πού ἐκφέρονται δημοσίως, εἶναι συνήθως ἄσπρο-μαῦρο καί ἐλάχιστα συμβάλλουν στήν διαμόρφωση τοῦ κλίματος πού ἐπιζητοῦν οἱ δημοκρατίες.

Ἐπιστρέφω στήν προχθεσινή, ἐντυπωσιακή καί ἀποκαλυπτική καί ζείδωρο γιά τήν Ναυτιλία, συζήτηση τῶν δύο ὑπουργῶν. Ὅταν ὁλοκληρώθηκε ἡ ἑνότητα, μίλησα μέ πολλούς ἀπό τούς παρισταμένους, ναυτιλιακούς παράγοντες.

Ὅλοι μέ ρωτοῦσαν νά τούς πῶ κάτι σχετικῶς μέ ὅσα εἶχαν συμβεῖ στήν Βουλή! Ὁ θόρυβος πού εἶχε δημιουργηθεῖ, οἱ κραυγές τῶν τηλεοράσεων, τῶν ραδιοφώνων, τῶν κομμάτων, εἶχαν σκεπάσει ὅσα εἴχαμε μόλις ἀκούσει, γιά τίς 43 παρεμβάσεις στόν χῶρο τῆς ναυτιλίας. Κανείς δέν μοῦ ζήτησε νά σχολιάσω ὅσα εἶχαν πεῖ οἱ ὑπουργοί, μέ τά ὁποῖα ἐκδιώκεται ὁριστικῶς ἡ γραφειοκρατία ἀπό τίς δραστηριότητες ἑνός τόσο παραγωγικοῦ καί σημαντικότατου ὑπουργείου. Ὅλοι ρωτοῦσαν πῶς ἔγινε μιά τόσο μεγάλη γκάφα!

Ἄς τό σκεφθοῦν ἡ κυβέρνηση καί ὁ πρωθυπουργός. Εἶναι κρῖμα νά πηγαίνει στράφι ἡ σημαντική γιά τό κράτος δουλειά καί νά καλύπτεται ἀπό τήν ἀχλύ τῆς –ὅποιας μικρῆς ἤ μεγάλης– γκάφας…