Οἱ ἄνεμοι τῆς διαίρεσης

H ΝΟΜΙΚΗ διαμάχη γιά τό ἄν τά Ἐθνικά Συντάγματα καί…

… κατ’ ἐπέκτασιν τό ἐσωτερικό ἐθνικό δίκαιο τῶν χωρῶν μελῶν τῆς ΕΕ εἶναι ὑπέρτερα σέ ἰσχύ κείμενα τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου ἤ ὄχι, δέν ξεκίνησε ἀπό τήν Πολωνία. Ξεκίνησε ἀπό τήν Ἑλλάδα τό 2004 σέ ἐντελῶς διαφορετικές συνθῆκες γιά νά «μετακομίσει» στήν Γερμανία καί τήν Γαλλία καί νά καταλήξει σήμερα στήν Πολωνία καί τήν Οὑγγαρία. Τίς τέως ἀνατολικές χῶρες πού κατά τόν Ντόναλντ Ράμσφελντ, τόν Ὑπουργό Ἄμυνας τοῦ Μπούς, ἀποτελοῦσαν τήν Νέα καί ἐλπιδοφόρο Εὐρώπη. Ἡ διαφορά μεταξύ Ἑλλάδος καί τῶν λοιπῶν κρατῶν ἦταν ὅτι ἡ χώρα μας προσαρμόστηκε ἑκοῦσα ἄκουσα στίς ἀποφάσεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἱερατείου, ἄν καί δικαιώθηκε ἀργότερα ἐν μέρει μέ ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου. Ἡ διαφορά ἐπίσης εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάς στήν ἐπίμαχη ὑπόθεση γιά τόν βασικό μέτοχο σέ ΜΜΕ καί στό ἐρώτημα γιά τήν ἰσχύ τοῦ ἄρθρου 14 τοῦ Συντάγματος γιά τά ἀσυμβίβαστα στίς ἰδιοκτησίες ΜΜΕ καί προμηθευτῶν τοῦ Δημοσίου, δέν ἐπιχειρηματολόγησε ὅτι τό Σύνταγμά της ὑπερέχει τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, ἀλλά ὅτι εἶναι συμβατό μέ τό κοινοτικό δίκαιο. Θέση, πού ἀργότερα δικαιώθηκε μέ σκέψη στήν ἀπόφαση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου, ἡ ὁποία ἐπέτρεπε στήν βάση τῆς ἀρχῆς τῆς ἀναλογικότητας τήν καθιέρωση ἀσυμβιβάστου μεταξύ ἰδιοκτήτη ΜΜΕ καί ἐργολάβου ἤ προμηθευτῆ τοῦ δημοσίου. Ἡ διαφορά, τέλος, εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάς ὑπήκουσε στήν Κομμισσιόν καί στήν εὐρωπαϊκή προσέγγιση, ἔστω καί ἄν χρειάστηκε νά ὑποκύψει στό ὠμό –αἰσχρό τελεσίγραφο, τῆς Ἐπιτρόπου Ντανούτα Χιοῦμπνερ πρός τόν τότε Ὑπουργό Ἐσωτερικῶν Προκόπη Παυλόπουλο καί πρός τόν ὑφυπουργό Οἰκονομίας Χρῆστο Φώλια, ὅτι τυχόν ἑλληνική ἐμμονή στήν ἐφαρμογή τοῦ νόμου θά σήμαινε δραστική περικοπή τῶν κονδυλίων τοῦ Τρίτου Κοινοτικοῦ Πλαισίου Στήριξης!

Ἡ διαφορά, τέλος τέλος, εἶναι ὅτι στά χρόνια τῆς χρεωκοπίας τό Βερολῖνο ἔκανε αὐτοκριτική γι’ αὐτή του τήν ὠμή παρέμβαση διά τοῦ Ἰρλανδοῦ Ἐπιτρόπου Ἀνταγωνισμοῦ Τσάρλς ΜακΚρήβυ, καθώς ἀνεγνώρισε ὅτι τήν μεγάλη εὐθύνη γιά τήν χρεωκοπία εἶχαν οἱ διεφθαρμένοι διαπλεκόμενοι ὀλιγάρχες. Δυστυχῶς, ὅμως, σέ ὅλες τίς ἄλλες περιπτώσεις πού ἀκολούθησαν –πρῶτες ἔσυραν τόν χορό τῆς ἀμφισβήτησης τῆς κοινοτικῆς ἔννομης τάξης ἡ Γερμανία καί ἡ Γαλλία μέχρι νά φθάσουμε στό κρεσέντο τῆς Πολωνίας– οὐδέν μέτρο ἐφηρμόσθη ἐναντίον τῶν χωρῶν μελῶν τῶν ὁποίων ἡ ἐθνική δικαιοσύνη καταπάτησε τήν εὐρωπαϊκή νομοθεσία. Γι’ αὐτό σήμερα τρέχουμε. Ἡ Εὐρώπη τρέχει ἔντρομη ἀπό τόν φόβο τῆς ἀνάπτυξης νέων διαιρετικῶν τάσεων μέσα στούς κόλπους της, μετά τήν ἀπόφαση τῆς Πολωνικῆς Δικαιοσύνης, τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 2021.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πικρή ὅμως: βρῆκαν καί τά κάνουν οἱ Πολωνοί. Ὅπως παρατήρησε σέ ἄρθρο του ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος γιά τήν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας (“Conseil d’ État”) τῆς Γαλλίας τῆς 21ης Ἀπριλίου 2021 (in Constitutionlism.gr, 16.6.2021), «τόν “ὀλισθηρό” αὐτό δρόμο μιᾶς μορφῆς ἐπικίνδυνης σύγκρουσης μεταξύ Εὐρωπαϊκοῦ καί Ἐθνικοῦ Δικαίου καί τῆς συνακόλουθης ἀμφισβήτησης τῆς δικαιοδοσίας τοῦ ΔΕΕ δέν τόν “ἄνοιξε” πρῶτο τό Συνταγματικό Δικαστήριο τῆς Πολωνίας. Εἶχαν προηγηθεῖ, ἰδίως, ἀφ’ ἑνός τό Συνταγματικό Δικαστήριο τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Δημοκρατίας τῆς Γερμανίας (BVerfG), κυρίως μέ τήν ἀπόφαση τοῦ “Weiss”, τῆς 5ης Μαΐου 2020. Καί, ἀφ’ ἑτέρου, τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας τῆς Γαλλίας (“Conseil d’ État”), κυρίως μέ τήν ἀπόφαση τοῦ “French Data Network et autres”, τῆς 21ης Ἀπριλίου 2021. Καί δέν μπορεῖ νά θεωρηθεῖ τυχαῖο τό γεγονός ὅτι τό Συνταγματικό Δικαστήριο τῆς Πολωνίας ἐξέδωσε τήν ἐπίμαχη ἀπόφασή του –μετά πολλές διασκέψεις– τήν 7η Ὀκτωβρίου 2021. Δηλαδή ὅταν εἶχαν ἤδη “σύρει τόν χορό” τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαίου καί τῆς δικαιοδοσίας τοῦ ΔΕΕ δικαστήρια, ὁπωσδήποτε ἀδιαμφισβήτητης θεσμικῆς “βαρύτητας”, ὅπως τό BVerfG καί τό “Conseil d’ État”.

»Τί ἀφοροῦσαν οἱ ἀποφάσεις αὐτές; Ἡ γερμανική ἀπόφαση τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου τῆς Καρλσρούης ἀμφισβητοῦσε τήν ἁρμοδιότητα τῆς ΕΚΤ νά χορηγεῖ ἔκτακτη ρευστότητα σέ τράπεζες χωρῶν, ὅπως ἡ Ἑλλάς, μέ τό ἐπιχείρημα, ὅτι ὁδηγοῦσε στήν ἀμοιβαιοποίηση τοῦ χρέους. Ἡ Γερμανία ἀμφισβητοῦσε ἀπό ἐθνική σκοπιά τήν λειτουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κεντρικῆς Τράπεζας! Ἡ Γαλλία μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας της ὑπερασπίστηκε τή συνταγματική ταυτότητά της σέ θέματα ἀσφάλειας. Ἐπέμεινε νά διατηρεῖ “ἐν ζωῇ” προσωπικά δεδομένα τρομοκρατῶν πέρα ἀπό τό ἀνώτατο ἐπιτρεπόμενο χρονικό ὅριο. Ὅταν λοιπόν οἱ δύο βασικές χῶρες τῆς Ἑνώσεως ἀμφισβητοῦν τήν κοινοτική ἔννομη τάξη, τότε γιατί νά μήν ἔρχεται σήμερα ἡ Πολωνία καί νά στρέφεται μέ ἀπόφαση τοῦ Συνταγματικοῦ της Δικαστηρίου (ἡ Πρόεδρός του εἶναι συνεργάτης τοῦ τέως Προέδρου Καζίνσκι) κατά τῆς Κομμισσιόν; Γιατί νά μήν ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ …ἅλωση τῆς δικαιοσύνης μέ εἰδικά πειθαρχικά συμβούλια εἶναι ἐθνική ἁρμοδιότητα; Γιατί νά μήν ἀλλάζουν οἱ ρόλοι καί ἀπό ἐκεῖ πού ἡ Κομμισσιόν κυνηγᾶ καί καταδικάζει χῶρες (συνέβη μέ δύο ἀποφάσεις τοῦ Δικαστηρίου Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης κατά Πολωνίας), τώρα ἡ Πολωνία νά καταδιώκει παρέα μέ τήν Οὑγγαρία τήν Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή στό Δικαστήριο; Ἕνας διάσημος Πολωνός νομικός χαρακτήρισε “μαύρη τρῦπα” τήν ἀπόφαση τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου τῆς χώρας του. Δέν πρόκειται γιά “τρῦπα” ἀλλά γιά μεγάλο ρῆγμα. Καί βεβαίως γιά τόν ἀπόλυτο ἐξευτελισμό. Στήν Εὐρώπη πλέον κανείς κάνει ὅ,τι θέλει ἀτιμώρητα. Στήν Εὐρώπη φυσοῦν οἱ ἄνεμοι τῆς διαίρεσης. Καί, ὅπως φαίνεται, δέν θά κοπάσουν αὐτή τήν φορά. Ὁ καθείς καί ἡ κάπα του.»