Ο κύριος Μολυβιάτης θυμάται

Από το 1999 έως σήμερα έχουν περάσει 22 ολόκληρα χρόνια

Και από το 1996 που η Ελλάς απεδέχθη την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της στα Ίμια από τους Τούρκους, 25 χρόνια. Τουλάχιστον δύο γενιές νέων Ελλήνων δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τι συζητάμε κάθε φορά που ανοίγει θέμα συζήτησης για τις «συνοριακές διάφορές και τα συναφή θέματα» που αναγνώρισε η kυβέρνηση Σημίτη στο Ελσίνκι ή για «τα νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο» που αποδέχθηκε ο πρώην πρωθυπουργός στην Μαδρίτη κατ απαίτησιν της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ (όπως αποκαλύπτει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στην διήγηση του στον Αλέξη Παπαχελά). Για τις νέες γενιές τα συγκλονιστικά αυτά γεγονότα είναι τόσο μακρινά όσο για την δική μας -πιτσιρικάδες ήμασταν- η τραγωδία της Κύπρου και η αποκατάσταση της Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με την πάροδο του χρόνου φθίνει άλλωστε και η μνήμη των πρωταγωνιστών. Ο ίδιος ο Σημίτης στο άρθρο του στα «Νέα» για το Ελσίνκι υποστηρίζει ότι η παράδοση παραλαβή του Μεγάρου Μαξίμου στον Κώστα Καραμανλή μετά τις εκλογές του 2004 έγινε παρουσία του Υπουργού Εξωτερικών Πέτρου Μολυβιάτη. Στο όνειρο του, ίσως!

Να θυμίσουμε λοιπόν τα γεγονότα. Τόσο η Μαδρίτη το 1997 όσο και το Ελσίνκι το 1999 ήταν η αναγνώριση -δια της υπογραφής της Ελλάδος- των διεκδικήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Έχω συζητήσει κατ’ επανάληψιν με τον 92 χρόνο σήμερα Πέτρο Μολυβιάτη -ο οποίος σε αντίθεση με τον κύριο Σημίτη θυμάται πολύ καλά τα πάντα- τις επιπτώσεις των συμφωνιών αυτών και με την άδεια του αποδίδω το νόημα των συνομιλιών μας.

Δύο είναι οι αποφάσεις του Ελσίνκι που αφορούν την Ελλάδα: η πρώτη είναι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Επιτυχία μεν αλλά συναρτάτο με την αποδοχή του σχεδίου Αννάν από την Κύπρο. Εάν αυτό δεν συνέβη, τελικώς κατά βάση οφείλεται στο δίδυμο Τάσσου Παπαδόπουλου – Κώστα Καραμανλή . Η δεύτερη αφορά την αναγνώριση της Τουρκίας ως υποψήφιας χώρας για ένταξη στην ΕΕ. Κάτι που η γείτων επιδίωκε από το 1963 και επέτυχε 36 χρόνια μετά το 1999 επί κυβερνήσεως Σημίτη! Όπως μου είπε σε ανύποπτο χρόνοο Πέτρος Μολυβιάτης «αυτή ήταν και η καλύτερη, αν όχι η μοναδική ευκαιρία για την Ελλάδα να αποσπάσει ισχυρό αντάλλαγμα για να δώσει την συγκατάθεση της όπως πχ το αυτονόητο ότι οι υποψήφιες χώρες θασέβονταιτην εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα των μελών της ΕΕ!

Αντ’ αυτού η Ευρώπη -και η Ελλάδα βέβαια- καλέσαμε την Τουρκία να φέρει εκείνη ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης τις διεκδικήσεις που προβάλλει εις βάρος της χώρας μας. Διότι αυτό συνέβη στο Ελσίνκι. Αυτό αποδεικνύουν τα κείμενα. Αναγνωρίσαμε στην ουσία τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και της ζητήσαμε να επιτύχει την δικαίωση της δια της δικαστικής οδού».

Αυτό βεβαίως δεν έγινε από την μία μέρα στην άλλη έτσι ξαφνικά. Το 1996 με την κρίση των Ιμίων αναγνωρίσαμε για πρώτη φορά την αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας επί εδάφους της ελληνικής επικράτειας αφού δεχθήκαμε ότι στο έδαφος των Ιμίων δε θα υπάρχουν «ούτε στρατιώτες, ούτε πλοία , ούτε σημαίες» (no troops, no ships , no flags). Το 1997 η Τουρκία αμφισβήτησε με την θεωρία των γκρίζων ζωνών την κυριαρχία μας σε 100 νησιά και βραχονησίδες. Με το σύμφωνο Σημίτη – Ντεμιρέλ το καλοκαίρι του 1997 στην Μαδρίτηη Ελλάς αναγνώρισε ότι «η Τουρκία έχει νόμιμα ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο που έχουν μεγάλη σημασία για την εθνική ασφάλεια και κυριαρχία». Πρόκειται ουσιαστικά για μια στρατηγική η οποία είχε ως στόχο την ανατροπή του στάτους κβο στο Αιγαίο και την αναθεώρηση των Συνθηκών της Λωζάννης και των Παρισίων ( 1923-1947) προς όφελος της Άγκυρας. Ως αποκορύφωμα όλων αυτών ήρθε το Ελσίνκι με το οποίο η Ευρώπη -και η Ελλάδα του κυρίου Σημίτη-.κάλεσαν την Τουρκία να αρχίσει διαπραγματεύσεις με την χώρα μας ΕΦ’ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ («επίλυση κάθε συνοριακής διαφοράς και συναφών θεμάτων») και στην συνέχεια να προσφύγει η Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και να ζητήσει την ικανοποίηση όλων των διεκδικήσεων της εις βάρος της Ελλάδος. Όχι μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας που λέμε εμείς! Όλα! Κυριαρχία νήσων , αποστρατιωτικοποίηση, εύρος χωρικών υδάτων, τα πάντα!

Όπως μου έλεγε ο κύριος Μολυβιάτης «στην πράξη η διπλωματική γλώσσα των κειμένων του Ελσίνκι σήμαινε ότι θα διαπραγματευόμαστε με την Τουρκία την εδαφική ακεραιότητα της χώρας -πόσα νησιά και βραχονησίδες θα δίναμε στην Τουρκία-καθώς και τον αφοπλισμό μας στο Αιγαίο .Και αν δεν τα δίναμε αυτά καλούσαμε την Τουρκία να προσφύγει μονομερώς στη Χάγη για να τα διεκδικήσει εκεί»

Όλα αυτά βεβαίως για τα οποία καμαρώνει σήμερα ο κύριος Σημίτης αντί να κρύβεται σε κάποιο σπήλαιο του Κορακοχωρίου συνιστούσαν εγκατάλειψη πάγιων ελληνικών θέσεων όλων των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης περί επίλυσης της μίας και μόνης διαφοράς της υφαλοκρηπίδας. Ο κύριος Σημίτης ως πρωθυπουργός είχε τέσσερα χρόνια για να εφαρμόσει το Ελσίνκι αλλά δεν το έκανε ποτέ μολονότι στο παρασκήνιο συζητούσε με τους Αμερικανούς εθνικές παραχωρήσεις, όπως προκύπτει από τα απόρρητα τηλεγραφήματα Μπερνς (20 Ιανουαρίου 1998).

Πόσο επικίνδυνο ήταν το Ελσίνκι το αποκάλυψε με μια απόφαση του και ένας Υπουργός του κυρίου Σημίτη ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Το 2015 ως υπουργός Εξωτερικών διατύπωσε επιφύλαξη προς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εις ό,τι αφορά την δικαιοδοσία του για θέματα «που αφορούσαν την εθνική ασφάλεια και κυριαρχία της χώρας σε περίπτωση μονομερούς προσφυγής τρίτης χώρας στο δικαστήριο» . Γιατί όμως νιώθει την ανάγκη να γράψει σήμερα βιβλίο ο κύριος Σημίτης για να φορτώσει στον Κώστα Καραμανλή τις αμαρτίες του όταν ο ίδιος δεν τόλμησε να εφαρμόσει την επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψε μέχρι τέλους;

Όχι μόνο για την υστεροφημία του. Την στιγμή που το Βερολίνο πιέζει την Ελλάδα να τα «βρει» με την Τουρκία και η Αμερική πιέζει, ο κύριος Σημίτης πασχίζει να τελειώσει τη δουλειά! Εκθέτοντας και τον εν ενεργεία διαπραγματευτή πρέσβη Αποστολίδη κείμενο του οποίουζήτησε και συμπεριέλαβε στο βιβλίο του!Σε εποχές που έπρεπε να μένει σιωπηλός!

Για μια ακόμη φορά θα απευθύνουμε έκκληση στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη: Όχι σε Ελσίνκι 2! Μην φορτωθεί η κεντροδεξιά παράταξη τις εθνικές αμαρτίες των εκσυγχρονιστών. Αυτό που σχεδίασαν αλλά δεν τόλμησαν να πάνε μέχρι τέλους όπως σωστά παρατηρεί ο πρέσβης Μολυβιάτης μην το φορτωθεί η μεγάλη κεντροδεξιά φιλελεύθερη παράταξη κύριε Πρωθυπουργέ! Αυτό που έκανε ο Ελευθέριος Βενιζέλος να φορτώσει τα αδιέξοδα τουστην Μικρασία στον σπουδαίο Δημήτριο Γούναρη, μην αφήσετε να το κάνει ο Σημίτης σε εσάςγια τα αδιέξοδα του στο Αιγαίο κύριε Πρόεδρε . Το 1922 μας δείχνει ποιες συνέπειες μπορεί να υποστεί όποιος αναλάβει,καλόπισταίσως, να φέρει σε πέρας τις αμαρτίες άλλων. Δε θα δικαιώσει η κεντροδεξιά τιςιστορικές αθλιότητες των εκσυγχρονιστών!

Απόψεις

Εἰς τό ὄνομα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ

Εφημερίς Εστία
Ὁ Δένδιας συνέτριψε τόν Τσαβούσογλου μέσα στήν Ἄγκυρα – Καταιγιστικές ἀπαντήσεις γιά Αἰγαῖο, Χάγη, παραβιάσεις, μειονότητες, Ἁγία Σοφία, ἀπειλή πολέμου, ἀποστρατιωτικοποίηση

Ἀόρατος ἀρχή

Μανώλης Κοττάκης
ΘΕΩΡΩ «εὐλογία» τήν πρωτοβουλία τοῦ πρώην Ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονῆ…

Πρός «πάγωμα» εἰσφορᾶς ἀλληλεγγύης γιά δημοσίους ὑπαλλήλους καί συνταξιούχους

Εφημερίς Εστία
Καθοριστικοί οἱ ρυθμοί ἀναπτύξεως τῆς οἰκονομίας

Ἔφυγε ἕνας ὡραῖος καί πείσμων Ἕλληνας

Δημήτρης Καπράνος
Γιά σκέψου!

Σάββατον, 15 Ἀπριλίου 1961

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ