ΕΤΟΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ 1876
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

Ο γέρος κι αν εγέρασε την φόρμα την κρατάει…

«Το άκουσες αυτό; Ο Βαλερί Ζισκάρ ντ΄Εσταίν ερευνάται για σεξουαλική παρενόχληση!»…

Με το που επετράπη η ελεύθερη έξοδος από τα σπίτια, η παρέα μας εντόπισε ένα «απάγκιο». Σε μια στοά διαμπερή, όπου υπάρχουν δυο-τρεις πάγκοι, που μας εξασφαλίζουν την απαιτούμενη μεταξύ μας απόσταση, περνάμε μερικές ώρες τα πρωινά, με τον καφέ μας στο χέρι.  Και περνάμε καλά, ίσως καλύτερα από ό,τι στην καφετέρια, όπου εκτός από την δυνατή μουσική είχαμε και διάφορους θορυβώδεις θαμώνες, που δεν σε άφηναν να ακούσεις τί λέει ο διπλανός σου… Χθες, λοιπόν, ένας εκ των στυλοβατών της συντροφιάς έφερε τα ολόφρεσκα νέα…

-Καλά, αυτό δεν είναι είδηση. Η είδηση είναι ότι ο Ζισκάρ ζει! Είπε ο χιουμορίστας της συντροφιάς, ο οποίος ουδέποτε γελά.

-Μωρέ ζει και είναι μια χαρά, 95 ετών. Και στα 94, όπως γράφει ο Τύπος, αποπειράθηκε να «κουτουπώσει» μια νεαρή δημοσιογράφο!

-Άξιος! Ανεφώνησε ο Γιώργης, παλαιός και επιτυχημένος συγγραφέας και στιχοπλόκος και σκηνοθέτης και φίλος των τεχνών και των καλλιτεχνών, απροσδιορίστου ηλικίας, μπορεί και ενενήντα, αλλά καλοστεκούμενος… Είδα να σηκώνονται σχεδόν όλα τα πλαστικά ποτήρια του καφέ, όπως σήκωναν και ένωναν τα ξίφη τους οι Σωματοφύλακες του Αλεξάνδρου Δουμά!

«Καλά, πανηγυρίζετε που ένας ξεμωραμένος πολιτικός «την έπεσε» σε μια νεαρά συνάδελφό μου;» είπα, προσποιούμενος τον οργισμένο, αλλά η παρέα είχε πάρει φωτιά!

-Βρε ξέρεις τί έκανε ο Βάρναλης στα στερνά του; Κι εκείνος κοντά στα ενενήντα του ήτανε, αλλά το μάτι του έπαιζε! Και μια μέρα πήγε να του μιλήσει μια νεαρή θαυμάστρια. «Πώς σε λένε κορίτσι μου;» την ρωτάει ο ποιητής. «Αθανασία, κύριε Βάρναλη» του λέει η μικρά. Την βουτάει ο ποιητής και της ρίχνει ένα σκαστό φιλί! «Αθανασία; Κοριτσάκι μου, εσένα περίμενα όλα αυτά τα χρόνια!» της λέει! διηγείται ο «ιστορικός» της συντροφιάς…

-Ναι, αλλά τότε δεν υπήρχε το κίνημα «#Metoo»! Τότε δεν είχαν ξεσηκωθεί τα θύματα του ανδρικού σεξισμού! Είπε η Μαρία, οδοντίατρος και φίλη, συνομήλική μας, η οποία προχθές πέρασε από την στοά και «κόλλησε» στην συντροφιά…

-Μα, τι λες; Ενενήντα τεσσάρων ετών και τον καταγγέλλει μια τριανταπεντάρα επειδή «την άγγιξε επανειλημμένα και πεισματικά»; ανέφερε έτερος Καππαδόκης.

-Και αν την άγγιξε; Γιατί να μη τον καταγγείλει; Έτσι, δηλαδή, όποιος είναι ενενήντα και βάλε έχει το «ελεύθερο» να απλώνει χέρι; Και, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, ο εικονολήπτης που είχε μαζί της για την συνέντευξη με τον Ζισκάρ, έκανε φασαρία, έριξε ένα φωτιστικό, έσπρωξε μια καρέκλα, αλλά ο Βαλερί είχε αφηνιάσει! Αντέτεινε η οδοντίατρος…

-Καλά και περίμενε να περάσουν σχεδόν δυο χρόνια από το συμβάν για να τον καταγγείλει; απόρησε ο κομιστής της ειδήσεως…

-Το σκέφτηκε πολύ, αλλά την στήριξε το κίνημα! Μας πληροφόρησε η επιστήμων…

-Και τί έγινε; Πώς αντέδρασε ο Ζισκάρ; ήταν η ερώτηση που ήλθε ως φυσική συνέχεια…

-Ο εκπρόσωπός του είπε ότι «ο Πρόεδρος «δεν έχει καμία ανάμνηση από τη συνάντηση»…

«#Mettoo εσείς; Αλτσχάιμερ εμείς!» ψιθύρισε ο Γιώργης, στο βάθος…

Απόψεις

Βούλιαξαν τά «ἤρεμα νερά» καί ἔφεραν ἀπειλές καί ἔνταση

Εφημερίς Εστία
Κύπρος: Ἡ «ἀχίλλειος πτέρνα» τοῦ Αἰγαίου χωρίς νά τεθεῖ ὡς casus belli ἀπό Ἑλλάδα καί ΕΕ ‒ Τί θά συμβεῖ ἐάν σέ κρίση στό Αἰγαῖο ἡ Τουρκία κτυπήσει στήν Κύπρο;

ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ν. ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ: Ἀπό ποῦ κατάγονται οἱ ἰδέες

Εφημερίς Εστία
Γιά τόν γεωπολιτικό ρόλο τῆς Εὐρώπης τόν καιρό τῆς τεχνολογικῆς πολιτικῆς ΗΠΑ καί Κίνας, τήν τεράστια εὐθύνη τοῦ κράτους πρόνοιας ἀπέναντι στήν ΤΝ

Ὁ πάντα σωστά ἐνημερωμένος Σπύρος Χαλβατζῆς

Δημήτρης Καπράνος
Στά πρῶτα χρόνια τῆς Μεταπολιτεύσεως, τότε πού ὑπῆρχε ἄλλη δημοσιογραφία, ἄλλοι ἐκδότες καί ἄλλοι δημοσιογράφοι, οἱ ἀπογευματινές ἐφημερίδες ἔκλειναν τήν ὕλη τους γύρω στίς ὀκτώ τό πρωί

Τό τελεσίγραφο Καλίν, τήν ὥρα πού ἡ Τουρκία προετοιμάζεται γιά πόλεμο!

Εφημερίς Εστία
Ὁ ἐπί κεφαλῆς τῶν τουρκικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν παρέδωσε τίς ἀπαιτήσεις τοῦ Ἐρντογάν σχετικά μέ τά ἑλληνικά νησιά, τό Ἰσραήλ καί τήν Ἀνατολική Μεσόγειο

Το «ΙΧΩΡ» του Γιώργου Δούκα στη σκιά της Ακρόπολης

Εφημερίς Εστία
Τι συμβαίνει όταν οι αρχαίοι μύθοι παύουν να ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν και αρχίζουν να συνομιλούν με το σήμερα;