Οἱ «Φάκελοι» καί ἡ 17η Νοέμβρη

Μέ τόν Ἀλέξη Παπαχελᾶ συνυπήρξαμε στήν «Καθημερινή», γιά ἀρκετό καιρό.

Παρακολουθῶ ὅλες τίς ἔρευνές του, ἔχω διαβάσει ὅλα τά βιβλία του. Θά τόν χαρακτηρίσω «ἐπίμονο κηπουρό» τῆς ἐρευνητικῆς δημοσιογραφίας, προσθέτοντας ὅτι μέ ἔχει ἐντυπωσιάσει ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζει τά πρόσωπα μέ τά ὁποία συζητᾶ. Τηρῶντας πάντοτε τήν –ἀπαραίτητη σέ μιά ἔρευνα– ἀπόσταση καί τήν σχεδόν «ψυχρή» ἀντιμετώπιση, ἐκ μέρους του, προσώπων καί καταστάσεων. Δέν εἶναι εὔκολο κάτι τέτοιο, πιστέψτε με.

Παρακολούθησα τά δύο πρῶτα μέρη τῶν «φακέλων» του, πού ἀναφέρονται στήν τρομοκρατική ὀργάνωση «17 Νοέμβρη». Ἐπειδή ἔχω ἀσχοληθεῖ ἐπισταμένως μέ τό θέμα, εἶναι σάν νά βλέπω ἕνα φίλμ ὅπως ἀκριβῶς –κατά τίς δικές μου πληροφορίες– ἐξελίχθηκε.

Τά ὀνόματα καί τά πρόσωπα πού μέχρι στιγμῆς ἔχω δεῖ νά ἀναφέρονται, τά ἔχω ἀκούσει, στά χρόνια πού ἡ ὀργάνωση δέν εἶχε ἀκόμη ἀποκαλυφθεῖ, ἀπό στενό συγγενῆ μου (πρῶτο ἐξάδελφο) ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ἐπί πολλά χρόνια σέ «εὐαίσθητες» ἀμερικανικές ὑπηρεσίες στήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρώπη. Ἔχοντας δώσει τόν λόγο μου ὅτι δέν ἐπρόκειτο ποτέ νά δημοσιεύσω ἤ νά ἀποκαλύψω σέ τρίτους τούς διαλόγους πού εἴχαμε (ἐκεῖνος ἔχει πλέον ἀφήσει αὐτόν τόν μάταιο κόσμο), βλέπω τώρα στήν εἰκόνα νά μιλοῦν τά πρόσωπα τά ὁποῖα ἀνέφερε στίς κατά καιρούς συζητήσεις μας ὁ συγγενής μου.

«Τί πρᾶγμα εἶναι ὁ Καραμπελιᾶς;» μέ ρωτοῦσε, καθώς τό ὄνομα τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ, ὅπως ἀποκάλυψε ἡ ἔρευνα, ἀπασχολοῦσε τίς –ἀνύπαρκτες σχεδόν– ἑλληνικές διωκτικές ἀρχές. Φυσικά, καταλάβαινα ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὅτι ὁ συγγενής μου γνώριζε ὅτι θά ἀντιμετώπιζε ἕνα τυπικό «δέν ἔχω ἰδέα», ἀλλά ἔτσι μοῦ δινόταν ἡ εὐκαιρία νά μαθαίνω ποιούς ὑποπτευόταν ἡ ἀμερικανική πλευρά.

Βλέποντας τούς «Φακέλους» τοῦ Παπαχελᾶ, βλέπω τό φίλμ ἐκείνων τῶν ἐπαφῶν νά προβάλλεται, καί γιά μία ἀκόμη φορά διαπιστώνω τό πόσο λεπτομερής καί ἀκριβής εἶναι ἡ ἔρευνα τοῦ διακεκριμένου συναδέλφου.

Ἡ ὑπόθεση τῆς «17 Νοέμβρη» μέ ἔχει σημαδέψει, ἀφοῦ ἀπό τά χέρια τῶν μελῶν της ἔχασε τήν ζωή του ὁ φίλτατος Κωστῆς Περατικός καί μάλιστα τήν ἡμέρα τῶν γενεθλίων μου, πού εἶχα καλέσει κάποιους φίλους –ἀνάμεσά τους καί ὁ Κωστῆς– γιά ἕνα ποτό στόν Πειραιᾶ. Ἡ σχέση μου ἐκείνη μέ τόν Κωστῆ μέ ἔφερε μεταξύ τῶν μαρτύρων στήν δίκη τῶν μελῶν τῆς «17Ν». Βάσει, λοιπόν, ἐκείνης τῆς ἐμπειρίας μου, τό νά βρεθῶ, δηλαδή, πρόσωπο μέ πρόσωπο καί νά «συνομιλήσω» μέ κάποια ἀπό τά σημαντικά της μέλη, τάσσομαι πλήρως ὑπέρ τῆς ἀποφάσεως τοῦ δημοσιογράφου νά συνομιλήσει καί νά παρουσιάσει τήν εἰκόνα, συνομιλῶντας μέ μέλη τῆς ὀργανώσεως. Ἡ εἰκόνα καί ὁ λόγος εἶναι κάτι πού ἐπιτρέπει στόν θεατή νά σχηματίσει ἄποψη καί –κατά τήν δική μου γνώμη– νά ἀπομυθοποιήσει πλήρως τό ἀφήγημα τῆς ἑλληνικῆς τρομοκρατίας.

Ὑποχρέωση τοῦ δημοσιογράφου-ἐρευνητοῦ εἶναι ἡ παρουσίαση ὅλων τῶν στοιχείων πού ἔχει συγκεντρώσει καί ὁ φωτισμός ὅλων τῶν σημείων τῆς ὑποθέσεως μέ τήν ὁποία καταπιάνεται. Ὁ Παπαχελᾶς, βάσει τόν ὅσων ἔχω μέχρι στιγμῆς δεῖ, ἀποδεικνύει ὅτι ὅταν ἀσχοληθεῖ μέ ἕνα θέμα, τό «ξετινάζει» ἀπό πάσης πλευρᾶς.