Οἱ θεσμοί, ἡ πολιτική καί ὁ Ντήν Μάρτιν

Εἰλικρινά, εἶναι ἕως ἐξοργιστικό αὐτό πού (φαίνεται ὅτι) συμβαίνει μέ τήν ὑπόθεση τῶν –φερομένων ὡς– «πιθανῶν παραιτήσεων» ἐπιλαχόντων βουλευτῶν Ἐπικρατείας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου νά εἰσέλθει στό Κοινοβούλιο «ἀπό τόν φεγγίτη (οὔτε κἄν ἀπό τό παράθυρο) ὁ ἐξ Ἑσπερίας πρόεδρος τοῦ πάλαι ποτέ κυβερνῶντος κόμματος.

«Ἄς τά βλέπει αὐτά καί ἄς “τά λούζεται” ἐκεῖνος πού τόν ἐπέλεξε, γιά μιά “τιμητική θέση” ὡς ἐκ τῆς Ὁμογενείας προερχόμενο. Ἀλλά ποῦ νά τό φανταστεῖ αὐτό πού τοῦ ἐπεφύλασσε ἡ μοῖρα;» ἔλεγε χθές μιά καλή φίλη. Μόνο πού στήν πολιτική ἡ πρόβλεψη καί ἡ προνοητικότης (πρέπει νά) εἶναι ἀπό τά κύρια στοιχεῖα τά ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητο νά διαθέτει ἕνας ἡγέτης.

Εὐχῆς ἔργο θά εἶναι ὅλος αὐτός ὁ θόρυβος γιά τήν «ἐκ τοῦ φωταγωγοῦ εἴσοδο» τοῦ νέου ἀρχηγοῦ νά εἶναι μιά μορφή πολιτικῆς παραφιλολογίας, ἐν μέσῳ πολλῶν τά ὁποῖα συμβαίνουν «τόν Αὔγουστο πού δέν ὑπάρχουν εἰδήσεις», κατά τόν Οὐμπέρτο Ἔκο.

Μόνο πού ἡ ἐν λόγῳ σοφιστεία ἔχει πρό πολλοῦ καταρρεύσει, καθώς καί ἐτοῦτο τόν Αὔγουστο ἔχουμε τίς, καθιερωθεῖσες πλέον, αὐγουστιάτικες πυρκαϊές, κάτι σάν τήν πανσέληνο τοῦ ὀξυρρύγχου (ποιός θυμᾶται «Τό τραγούδι τοῦ Χιαγουάθα;») ἀλλά καί μιά διαφορετική «λίστα γάμου» καί μάλιστα σέ δολλάρια! Ὄχι σάν καί ἐμᾶς, τούς «παλαιῶν ἀντιλήψεων» καί «ὀπισθοδρομικούς», οἱ ὁποῖοι καλούσαμε ὅποιον γνωρίζαμε στό «κρεβάτι», τήν Πέμπτη πρίν ἀπό τόν γάμο μέ τό κορίτσι μας, γιά «νά μαζέψουμε προκαταβολή γιά τό στερεοφωνικό»…

Ἄν, ὅμως, τά περί τῶν «παραιτήσεων» δέν εἶναι «παραφιλολογία» (ἤδη ἡ κυρία Ζωρζέτα Λάλλη προέβη σέ δηλώσεις πολύ σοβαρές), ἔχουμε κάποιες ἀπορίες.

Ἡ καλή μας συνάδελφος Πόπη Τσαπανίδου εἶναι βέβαιο ὅτι θά μποροῦσε νά ἐκλεγεῖ μέ σταυρό. Ὁ πρόεδρος, ὅμως, τοῦ κόμματος στό ὁποῖο ἀσκοῦσε τά καθήκοντα τῆς ἐκπροσώπου Τύπου, ἔκρινε ὅτι τήν χρειαζόταν κοντά του καί τῆς ἔδωσε μιά –κατά πᾶσα πιθανότητα– ἐκλόγιμη θέση στό «Ἐπικρατείας».

Ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ὅμως, κατεποντίσθη, καί ἔτσι ἡ ἱκανότατη καί «μπαρουτοκαπνισμένη» δημοσιογράφος βρέθηκε ἐκτός Βουλῆς, πρώτη ἐπιλαχοῦσα. Δέν τῆς ἔγινε, δηλαδή, κάποια «χάρη».

Ἔχει γράψει χιλιάδες χιλιομέτρων στό ρεπορτάζ, στό κυνήγι τῶν εἰδήσεων, στήν ἐνημερωτική τηλεόραση. Δέν ἦταν οὐρανοκατέβατη οὔτε ἀλεξιπτωτίστρια. Ἀποδέχθηκε τήν πρόταση τοῦ Ἀλ. Τσίπρα καί ἀνέλαβε ἐκπρόσωπος Τύπου, ἔπειτα ἀπό ἀξιόλογη, ἀξιοπρεπῆ καί δύσκολη (ἐμεῖς, οἱ συνάδελφοί της, γνωρίζουμε πόσες δυσκολίες ἀντιμετώπισε καί πῶς στάθηκε ὄρθια καί δυνατή σέ ἕναν χῶρο πού ἀλλοιώνεται μέ ρυθμούς ταχύτατους) καί ἀπολύτως ἐπιτυχῆ σταδιοδρομία.

Κατά ποία λογική θά «πετάξει στά σκουπίδια» ὅλη αὐτή τήν καρριέρα, πού τήν ὁδήγησε μέχρι τό κατώφλι τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου;

Ἐπανερχόμεθα καί πάλι στήν εὐχή νά εἶναι ὅλα αὐτά τά περί «ἐξαναγκασμοῦ σέ παραιτήσεις» πού ἀκούγονται καί γράφονται, παραφιλολογία καί παραπολιτική.

Ἄν, ὅμως, δέν εἶναι, τότε ἀποδεικνύεται γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι οἱ θεσμοί, ἡ παράδοση καί τό ὅποιο «ἐθιμικό δίκαιο» δέν παίζουν πλέον σημαντικό ρόλο στήν ἑλληνική πολιτική ζωή.

Ἄς κλείσουμε τό σημείωμά μας μέ τήν θετική σκέψη ὅτι ὅλα θά ἐξελιχθοῦν ὁμαλά, καί τά πράγματα θά πάρουν τήν κανονική καί θεσμική τους πορεία. Ἡ πολιτική πρέπει νά προστατεύεται κι ὄχι νά γίνεται «εὔθυμη ταραντέλλα», ὅπως τραγούδησε ὁ Ντήν Μάρτιν…