Οἱ οὐρανοξύστες τῆς Λεμεσοῦ

Ἴσως κάποια στιγμή θά πρέπει νά πάρουμε μερικά μαθήματα ἀπό τούς ἀδελφούς Κυπρίους

Δέν μπορῶ νά πῶ ὅτι τά κάνουν ὅλα σωστά, ἀλλά σέ μερικά πράγματα, ἐκεῖνοι τολμοῦν, ἐνῶ ἐμεῖς καθόμαστε καί «κλαιγόμαστε»…

Ἐδῶ καί δύο μέρες βρίσκομαι στήν Λεμεσό. Σέ μιά πόλη, πού ἀπό «μεγάλο χωριό» γίνεται –μέ ὅλα τά ὑπέρ καί τά κατά– σύγχρονη μεγαλούπολη.

Θυμᾶμαι τήν Κύπρο ἀπό τό 1963, ὅταν μέ πῆρε μαζί του ὁ πατέρας μου σέ ἕνα ἰατρικό συνέδριο. Ἤμουν παιδάκι καί ἀπόρησα. «Μά, πῶς εἶναι δυνατόν, μπαμπᾶ, ἕνα τόσο μικρό νησί, νά ἔχει πρωθυπουργό, ὑπουργούς καί πρόεδρο τῆς δημοκρατίας;» ἀπόρησα. Κι ἄν θυμᾶμαι καλά, ὑπουργός Προνοίας τότε ἦταν κάποιος μέ ἀρμενικό ἐπώνυμο.

Ἔκτοτε ἔρχομαι στήν Κύπρο ὅσο πιό συχνά μπορῶ καί πάντα μέ ἕνα συναίσθημα, πού μοῦ προκαλεῖ ἕνα βάρος στό στῆθος. Ἔχοντας γυρίσει ὅλο τό νησί ἐλεύθερο, ἀλλά καί ἔχοντας ἐπισκεφθεῖ, λίγο μετά τήν εἰσβολή, τά «Κατεχόμενα» καί ἐνθυμούμενος τόν πατέρα μας νά μᾶς παίρνει μαζί του στά συλλαλητήρια «γιά τό Κυπριακό», παιδιά τοῦ δημοτικοῦ ἀκόμα, θυμᾶμαι μιά λαοθάλασσα νά ἀνεβαίνει –πεζῆ– ἀπό τήν Νίκαια στήν Ἀθήνα μέ ἕνα καί μοναδικό σύνθημα: «Ε-ε-ἕνωσις»! Κι ὕστερα θυμᾶμαι τήν δασκάλα μας, πού μᾶς διάβαζε τήν ἐφημερίδα, πρωί-πρωί στήν τάξη γιά νά μάθουμε ὅτι οἱ Ἄγγλοι εἶχαν ἀπαγχονίσει τόν Καραολῆ καί τόν Δημητρίου. Ὀνόματα πού ἔγιναν θρῦλοι στό παιδικό μυαλό κι ἀργότερα ὁδηγοί σέ μία πολύ μοναχική καί δύσκολη πορεία… Καί τώρα, περπατῶντας στά δρομάκια καί τούς πεζόδρομους τῆς παλιᾶς πόλεως τῆς Λεμεσοῦ, βλέπω στό βάθος τούς νεόδμητους οὐρανοξύστες. «Δέν πολυταιριάζουν μέ τό γύρω περιβάλλον» λέω στόν Κύπριο φίλο πού μέ συνοδεύει.

«Καί βέβαια ταιριάζουν. Δέν ἔχουμε τόσο μεγάλη ἅπλα καί ὅταν χτίζεις σέ ὕψος, κερδίζεις σέ ἐλεύθερους χώρους. Ἡ Νέα Ὑόρκη ἔχτισε τεράστιους οὐρανοξύστες καί ἔχει ἕνα ἀπέραντο Σέντραλ Πάρκ καί ἀπίθανους ἐλεύθερους χώρους, Ἄν χτίζεις σέ ὕψος, κερδίζεις σέ πράσινο, προσεχῶς» μοῦ λέει. Τείνω νά συμφωνήσω, ἀλλά μέ ἐμποδίζει ἐκεῖνο τό «προσεχῶς»…

«Ναί, προσεχῶς, ἄν δέν ἀνοίξει ὄρεξη τῶν ἐργολάβων καί τῶν νομοπαρασκευαστῶν καί δέν γεμίσει ἡ Κύπρος μέ οὐρανοξύστες καί “rbnb”» τοῦ ἀπαντῶ καί μέ λέει «Γκρινιάρη»…

Γιά σκεφτεῖτέ το, ὅμως. Ἐμεῖς εἴδαμε στά χαρτιά ἕναν οὐρανοξύστη στό Ἑλληνικό καί κοντεύουμε νά πάθουμε ἐγκεφαλικό. Ἄν, ὅμως –ἄν λέω– ἡ Ἀθήνα εἶχε χτιστεῖ «σέ ὕψος», πόσο θά εἶχε κερδίσει σέ ἐλεύθερους χώρους;

Ὁ Πειραιᾶς, ἄς ποῦμε, ἄν εἶχε χτίσει (ὅπως προέβλεπε τό σχέδιο τοῦ Σωτήρη Παπαπολίτη, ὅταν ἦταν ὑποψήφιος δήμαρχος ἀλλά τόν «ἔφαγε» τό ἴδιο του τό κόμμα) καμμιά δεκαριά οὐρανοξύστες στό λιμάνι, ἀπαλλοτριώνοντας συγχρόνως μερικές δεκάδες οἰκόπεδα δέν θά εἶχε ἀνασάνει; Νά, τώρα, πού 50 χρόνια μετά τόν Σκυλίτση, οἱ δημοτικοί ἄρχοντες τοῦ Πειραιᾶ ἀνακάλυψαν ὅτι ὁ «Πύργος» εἶναι μιά χαρά ἀπό στατική ἄποψη καί σύντομα θά τελειώσει! Κοιτάζω ἀπό τό παράθυρο τοῦ ἀτμοκίνητου τούς οὐρανοξύστες τῆς Λεμεσοῦ. «Βρέ μήπως καί πρέπει νά μιμηθοῦμε τούς Κυπρίους;» ἀναρωτιέμαι καί συγχρόνως κάνω τόν σταυρό μου. Διά πᾶν ἐνδεχόμενον…

Απόψεις

Παγκρήτια Τράπεζα: Υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με τη «Συνεταιριστική Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας»

Εφημερίς Εστία
Η Παγκρήτια Τράπεζα ανακοινώνει την υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με τη «Συνεταιριστική Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας» με σκοπό τη διερεύνηση της δυνατότητας συγχώνευσής τους με απορρόφηση της Συνεταιριστικής Τράπεζας από την Παγκρήτια ή με όποιον άλλο τρόπο κριθεί κατάλληλος.

Θνῆσκε ὑπέρ Πατρίδος

Εφημερίς Εστία
110 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ ποιητοῦ Λορέντζου Μαβίλη στό πεδίο τῆς μάχης «Ὁ πόλεμος μοῦ ἐπιφύλαξε τήν τιμή νά θυσιάσω τή ζωή μου γιά τήν Ἑλλάδα»

Δικαιοῦνται ἑλληνικό διαβατήριο οἱ μετανάστες, ἀλλά ὄχι ὁ Κωνσταντῖνος;

Μανώλης Κοττάκης
ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ θά πρέπει νά συμφιλιωθοῦμε μέ τήν ἱστορία μας

Συσκότισις στήν Ἐπιτροπή Θεσμῶν καί Διαφανείας

Εφημερίς Εστία
Ἡ παρουσία Δημητριάδη καί τά γραπτά ὑπομνήματα

Κοινωνική δικτύωση καί σκληρή λογοκρισία

Δημήτρης Καπράνος
Τελικά, τί εἶναι τό “Facebook”; Τί σκοπούς ἐξυπηρετεῖ;