Πέρασαν πενῆντα χρόνια ἀπό τήν περιλάλητη «Μεταπολίτευση»!
Σκέπτομαι ὅτι τά χρόνια αὐτά πέρασαν σχεδόν χωρίς νά μᾶς διδάξουν, ὥστε νά ἀποφύγουμε τά ἴδια λάθη. Καί ἀπογοητεύομαι.
Πέρασαν πενῆντα χρόνια καί ἀκόμη δέν ἔχει λυθεῖ τό Κυπριακό. Ἀντιθέτως, οἱ ἀπόγονοι τοῦ Κεμάλ καί τοῦ Ἐτζεβίτ ἔχουν ἀποθρασυνθεῖ.
Πέρασαν πενῆντα χρόνια καί ἀκόμη «νομιμοποιοῦνται αὐθαίρετα». Πέρασαν πενῆντα χρόνια καί ἀκόμη ὑπάρχουν «ἐκτός σχεδίου».
Πέρασαν πενῆντα χρόνια καί ἀκόμη ἀλλάζει κάθε τόσο τό φορολογικό μας σύστημα. Πέρασε μισός αἰῶνας καί ἀκόμη δέν ἔχουμε «ξεφορτωθεῖ» τούς ξένους ἀπό τά κέντρα τῶν ἀποφάσεων πού λαμβάνονται ἐντός τῆς χώρας. Κι ὅμως, ἐκεῖνο τό βράδυ, πού γυρίζαμε στούς δρόμους, πού τρέχαμε στό ἀεροδρόμιο τοῦ Ἑλληνικοῦ, ἄλλα ὀνειρευόμασταν.
Φυσικά, δέν φανταζόταν κανείς ὅτι τό ἀεροδρόμιο τῆς παραλίας -πού εἶχε ἤδη ἀποκτήσει τόν «Ἀνατολικό ἀερολιμένα»- θά γινόταν «Ἀθηναϊκή Ριβιέρα», πού θά προσθέσει ἀκόμη κάποιες χιλιάδες κατοίκους καί πολύ περισσότερο τσιμέντο καί ὀχήματα σέ μιά ἤδη ὑπερ-κορεσμένη Ἀθήνα.
Κι ἄν -ἀπό τότε- κάποιοι μιλοῦσαν γιά μεταφορά τοῦ ἀεροδρομίου, ἀναφέρονταν στήν Τανάγρα ἤ τήν Ἐλευσῖνα.
Κανείς δέν φανταζόταν ὅτι τά ἀμπέλια καί οἱ ἐλαιῶνες τῶν Μεσογείων θά παραδίδονταν στούς Γερμανούς μέ μιά ἀποικιακή σύμβαση.
Πενῆντα χρόνια δημοκρατίας, ἀλλά τά ἀνάκτορα δέν ἔπαψαν νά ὑπάρχουν. Ἁπλῶς, ὁ Ἀνδρέας, τό 1982, τά μετέφερε στό Μέγαρο Μαξίμου, μέ τήν φροντίδα τοῦ τότε «αὐλάρχη» Μένιου Κουτσόγιωργα. Κι ἔτσι ἀποκτήσαμε καί ἡμεῖς «Ντάουνινγκ στρήτ», τρομάρα μας!
Πενῆντα χρόνια πέρασαν ἀπό τότε καί βάλαμε νέους πονοκεφάλους (Σκόπια, Ἀλβανία) στήν ζωή μας. Πενῆντα χρόνια πού, ἀντί νά τά περάσουμε μέ ἠρεμία, σύνεση καί ἑνότητα, τά περάσαμε διχασμένοι, ἀλαφιασμένοι καί «ἔτσι, χωρίς πρόγραμμα», πού θά ἔλεγε καί ἡ ἀλησμόνητη Μαρία Ρεζάν…
Ἀσφαλῶς, σέ αὐτά τά πενῆντα χρόνια πολλά ἄλλαξαν. Ἀλλά δέν ἀποκτήσαμε σιδηρόδρομο τῆς προκοπῆς! Ἀντιθέτως. στερήσαμε τήν Πελοπόννησο ἀπό τήν γραφική της «Ὠτομοτρίς» , ἀλλά φτιάξαμε γέφυρα γιά νά ἑνώσουμε τό Ρίο μέ τό Ἀντίρριο. Τά φέρρυ-μπώτ ἐξακολουθοῦν, ὅμως, νά προσφέρουν φθηνότερη λύση, ἀφοῦ ἡ γέφυρα, λόγῳ ὑπερβολικά ὑψηλῶν διοδίων, κοστίζει πολύ.
Μήν τό ξεχάσω, εἴδαμε καί Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες. Μόνο πού τά «Ὀλυμπιακά ἔργα» χορταριάζουν καί καταρρέουν.
Ἀποκτήσαμε καί τήν (ἀπό τήν δεκαετία τοῦ ‘50 σχεδιασμένη) «Ἀττική ὁδό». Καί τά χαΐρια της τά βλέπουμε κάθε τόσο. Σκεφθεῖτε νά τελειώσει καί τό «The Ellinikon» τί ἔχει νά γίνει!
Ἀποκτήσαμε καί τήν «Ἐγνατία ὁδό», ἡ ὁποία συμβάλλει πολύ στήν κίνηση τῶν ὀχημάτων. Κι αὐτή, ὅμως, παρουσιάζει προβλήματα.
Πενῆντα χρόνια καί ἀκόμη ἡ Κρήτη δέν ἔχει ἀποκτήσει τόν περίφημο ὁδικό ἄξονα πού θά μειώσει τίς ἑκατόμβες τῶν θυμάτων ἀπό τά τροχαῖα.
Πενῆντα χρόνια καί ἀκόμη δίνονται παρατάσεις γιά τίς δηλώσεις στήν Ἐφορία (μόνο στήν Ἑλλάδα γίνεται τόση φασαρία γιά κάτι πού στήν ΕΕ εἶναι «ἕνα πάτημα κουμπιοῦ»). Ἀποκτήσαμε ἐπίσης καί τό gov.gr, κάτι πού βοηθᾶ, πράγματι, ἀλλά ἔτσι καί γίνει «μπλάκ ἄουτ» , τρέχουμε καί δέν φθάνουμε.
Ἀποκτήσαμε καί πυρκαϊές, πού δέν εἴχαμε τότε, σέ τόσο μεγάλο ἀριθμό.
Πενῆντα χρόνια ἀπό τήν εἰσβολή, πενῆντα χρόνια ἀπό τό 1974. Καί τώρα ὅλοι μιλοῦν γιά μιά «Νέα Μεταπολίτευση».
Δώσαμε, παιδιά, δώσαμε.
Μ.Η.Τ. 232122