Μιά βραδυά ἑλληνικοῦ ρόκ στό «Κύτταρο»

Προχθές βρέθηκα στό «Κύτταρο», στήν συναυλία τοῦ Ἠλία Ἀσβεστόπουλου καί τῶν 2.002 GR.

Νά σᾶς ἀποκαλύψω ὅτι τήν ἐπωνυμία 2002 GR τήν ἐμπνεύσθηκε ὁ Ἠλίας ἀπό τήν BMW μου, τήν 2002 GR, καί νά σᾶς ἀναφέρω ὅτι στό Κύτταρο βρισκόταν προχθές σχεδόν ὅλη ἡ «κλάση» μας, ἤτοι οἱ παλαιοί καί οἱ κάπως παλαιότεροι «ροκάδες».

Ἀπό τό 1963-64 μέχρι καί τήν Μεταπολίτευση κάθε γειτονιά σέ κάθε πόλη τῆς χώρας εἶχε τό δικό της μουσικό συγκρότημα. Στίς μεγάλες πόλεις δέ κάθε Κυριακή πρωί σέ θέατρα ἤ κινηματογράφους εἴχαμε τά περίφημα «μουσικά πρωινά». Ἦταν μᾶλλον μιά ἀνάγκη τῆς ἐποχῆς…

Ἡ Ἑλλάδα δέν ἦταν ἀκόμη ἡ σημερινή χώρα μέ τά πολλά ὠδεῖα ὅπου μποροῦν τά παιδιά, ἀλλά καί μεγαλύτεροι, νά ἔλθουν σέ στενή ἐπαφή μέ τήν μουσική. Τό ταλέντο τοῦ καθενός βρισκόταν μέσα του καί ἐκδηλωνόταν μέ τήν ἀγορά ἀπό τούς γονεῖς μιᾶς κιθάρας ἤ ἑνός ἄλλου ὀργάνου. Λίγα ἦταν τά παιδιά πού πήγαιναν σέ ὠδεῖα ἤ εἶχαν τήν εὐχέρεια νά διδάσκονται μουσική στό σπίτι.

Ἡ ἔκρηξη ὅμως μέ τά μουσικά συγκροτήματα, πού ξεφύτρωναν σάν μανιτάρια καθημερινά, ἄρχισε νά μεταφράζεται σύντομα σέ μουσικές σπουδές.

Σιγά-σιγά τά ὠδεῖα ἀπέκτησαν πελατεία, καί εἴδαμε καταχωρίσεις στόν Τύπο «διδάσκεται ἠλεκτρική κιθάρα, μπάσσο, ντράμς, ἁρμόνιο.»

Εἶναι βέβαιο ὅτι τό 90% τῶν μουσικῶν πόπ καί ρόκ συγκροτημάτων τῆς ἐποχῆς δέν γνώριζε νά διαβάζει καί νά γράφει μουσική. Γι’ αὐτό καί ὅποιος «διάβαζε νότες» γινόταν αὐτομάτως ὁ ἀρχηγός τοῦ συγκροτήματος.

Ἀρκεῖ νά σκεφθεῖ κανείς ὅτι ὁ ἀρχηγός τοῦ σπουδαιότερου τότε ἑλληνικοῦ συγκροτήματος (Forminx), τοῦ ὁποίου ὁ πατέρας ἦταν καθηγητής μουσικῆς, δέν ἔμαθε νά διαβάζει νότες ἀλλά κέρδισε μέχρι καί Ὄσκαρ.

Ἦταν ὁ περίφημος καί ἄδικα χαμένος Βαγγέλης Παπαθανασίου.

Μεγάλη συμβολή στήν ἐξάπλωση τῆς ἐπιδημίας τῶν συγκροτημάτων εἶχαν οἱ διοργανωτές τῶν μουσικῶν ἐκδηλώσεων καί οἱ λιγοστοί παραγωγοί τοῦ ραδιοφώνου, πού ἦταν τότε μόνο κρατικό.

Τότε, ὅμως, ἔκανε τήν ἐμφάνισή του τό πυρηνικό ὅπλο τῆς ἑλληνικῆς πόπ καί ρόκ μουσικῆς. Ἦταν οἱ περίφημοι «ἐρασιτεχνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί».

Μέ ρυθμούς πολυβόλου ἡ μπάντα τῶν μεσαίων κυμάτων γέμισε ραδιοερασιτέχνες. Οἱ πιό πολλοί ἔπαιζαν ξένη μουσική καί βέβαια ἀφιέρωναν πολύ χρόνο στά μουσικά συγκροτήματα τῆς γειτονιᾶς τους.

Τότε κανείς δέν μετροῦσε ἀκροαματικότητες, ἀλλά ἀπό στόμα σέ στόμα ξέραμε ὅτι ὁ «Geronimo Groovy»» ἦταν ὁ δημοφιλέστερος.

Ὅταν ἀποφασίσαμε νά φτιάξουμε ἐρασιτεχνικό σταθμό, προσφύγαμε στό ἠλεκτρολογεῖο τοῦ Νικολάου Ἀρμάου, ἑνός εὐσεβοῦς καθολικοῦ χριστιανοῦ πού ξαφνικά ἔμπλεξε, ὅπως ἔλεγε, μέ σατανᾶδες.

Τοῦ καλάρεσε ὅμως, καί ἔτσι δημιουργήθηκε ὁ «Picasso Number two». Οἱ μεταδόσεις μας γίνονταν μέ βάρδιες μέσα ἀπό τό ἐργαστήριο τοῦ Ἀρμάου, στήν ὁδό Κονδύλη στήν Νίκαια.

Φυσικά δίναμε στόν ἀέρα τό τηλέφωνο καί ἔπεφταν βροχή οἱ ἀφιερώσεις. Εἶχα τήν εὐτυχία νά σπουδάζουν δύο ἀδέλφια μου στήν Ἀγγλία καί μοῦ ἔστελναν ἐξπρέςς ὅ,τι καινούργιο κυκλοφοροῦσε. Ἔτσι ὁ σταθμός μας εἶχε τήν ἀποκλειστικότητα κυρίως στίς ἐπιτυχίες τῶν Shadows. Ὥσπου τό 1968 εἰσέβαλε ἡ Ἀστυνομία στό στούντιο τοῦ Ἀρμάου καί μᾶς συνέλαβε διότι «παρενοχλούσαμε τίς συχνότητες τῶν ἀεροπλάνων», ὅπως εἶπαν.

Αὔριο, ἡ συνέχεια περί τῶν «συγκροτημάτων».