Μεγάλος ὁ θυμός, ἀλλά τό σκηνικό δέν βολεύει

Ὡραία κατάσταση ὁ κοινοβουλευτισμός.

Δίνει τήν δυνατότητα σέ ἕνα κόμμα, κατά τακτά διαστήματα, νά ὑποβάλλει «πρόταση δυσπιστίας» (παλαιότερα τήν ἀποκαλοῦσαν «πρόταση μομφῆς», ἀλλά ἄν πεῖς «μομφῆς» σήμερα θά νομίζουν ὅτι μιλᾶς γαλλικά [mon fils]). Μέ τήν πρόταση, λοιπόν, δίνεται ἡ εὐκαιρία στούς βουλευτές καί, κυρίως, στούς ἀρχηγούς τῶν κομμάτων νά «ποῦν τά δικά τους». Σήμερα δέ, πού οἱ συνεδριάσεις τῆς Βουλῆς μεταδίδονται «ζωντανά» ἀπό τήν τηλεόραση, σήμερα πού τά «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης» διαμορφώνουν, σέ μεγάλο βαθμό, τήν κοινή γνώμη, ἡ «πρόταση δυσπιστίας» γίνεται καί εὐκαιρία γιά κινητοποιήσεις…

Στήν Ἀθήνα, οἱ «κινητοποιήσεις» ἔχουν πάντα στό κέντρο τήν πλατεῖα Συντάγματος. Ἐκεῖ, ἔξω ἀπό τό Κοινοβούλιο, πρίν μερικά χρόνια, εἴχαμε τήν «ἄνω καί κάτω» πλατεῖα, πού ὁδήγησε σέ μιά «ἄνω-κάτω» διακυβέρνηση, μέ τά γνωστά, ὀδυνηρά ἀποτελέσματα.

Τώρα, μέ ὑπόβαθρο τήν τραγωδία τῶν Τεμπῶν, βλέπουμε μιά τάση γιά ἐπανάληψη ἐκείνης τῆς μορφῆς τῶν «κινητοποιήσεων». Κόσμος πολύς, ἐπεισόδια, μολότωφ, Ἀστυνομία, δακρυγόνα, τεμαχισμός τῶν μαρμάρων, πετροπόλεμος, προσαγωγές, συλλήψεις. Σκηνές πού εἴδαμε τόσο τό 2008, ὅταν (ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε πλέον) ἐπιχειρήθηκε ἀνατροπή τῆς κυβερνήσως Κώστα Καραμανλῆ, ὅσο καί κατά τήν περίοδο τῶν μνημονίων.

Τότε, βέβαια, τό ‘15, ἡ Ἀθήνα ζοῦσε ὑπό τό καθεστώς τῶν «κάπιταλ κοντρόλ», οἱ Τράπεζες εἶχαν κλείσει, ὁ κόσμος περίμενε στίς οὐρές τῶν ΑΤΜ, εἴχαμε συγκεντρώσεις στό Σύνταγμα, μέ σύνθημα «Μένουμε Εὐρώπη», καί στό Παναθηναϊκό Στάδιο, μέ σύνθημα τό «ναί» στό ἐξαγγελθέν δημοψήφισμα. Ὅλα τά ἄλλα εἶναι γνωστά. Δεκαεπτά ὧρες «φροντιστήριο» μέ τήν Μέρκελ καί καθιέρωση διεθνῶς τοῦ ὅρου «kolotoumba»στήν πολιτική!

Τώρα, ὑπό τό ἄλγος τῆς τραγωδίας στά Τέμπη, τήν ὁποία οἱ δυνάμεις πού «δέν θέλουν οὔτε ζωγραφιστό τόν Κυριάκο Μητσοτάκη» χρησιμοποιοῦν ἐν εἴδει «μαρτυρίου τῆς σταγόνας», ἐπιχειρεῖται ἐξαναγκασμός τοῦ Πρωθυπουργοῦ σέ παραίτηση καί προκήρυξη ἐκλογῶν.

Αὐτή τήν φορά ὅμως, τό πολιτικό σκηνικό «δέν βολεύει», καθώς δέν διαφαίνεται ἡ «ἕτοιμη λύση», ὅπως ἐκείνη πού διαφαινόταν τό 2015.

Ὁ κατακερματισμός δυνάμεων, οἱ δημοσκοπήσεις, οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις, ἡ παγκόσμια ἀναταραχή, κάθε ἄλλο παρά σέ αἰσιόδοξα μηνύματα παραπέμπουν…

Φυσικά, δέν εἶναι μόνο τό θέμα τῶν Τεμπῶν, πού κατέβασε χιλιάδες κόσμο στούς δρόμους. Εἶναι καί ἡ ἀκρίβεια, τήν ὁποία ἡ Κυβέρνηση δέν μπορεῖ νά τιθασεύσει. Καθημερινά, τά ράφια τῶν σουπερμάρκετ τροφοδοτοῦν τούς πολῖτες μέ ἰσχυρές δόσεις θυμοῦ καί ἀβεβαιότητας. Εἶναι καί ἡ ἐκτόξευση στά ὕψη τῶν ἐνοικίων, εἶναι οἱ ἀδηφάγοι «σέρβιτσερς», πού ἀγόρασαν «κοψοχρονιά» τά δάνεια καί τώρα μοσχοπωλοῦν (σέ ξένους κυρίως) τά σπίτια τοῦ κοσμάκη.

Σέ αὐτό τό ἐπικίνδυνο, ἀκανθῶδες καί γεμᾶτο παγίδες δρομολόγιο βαδίζει αὐτό τόν καιρό ἡ Κυβέρνηση. Δρομολόγιο ἐπικίνδυνο, ὅσο καί οἱ γραμμές τοῦ ἑλληνικοῦ σιδηροδρόμου. Καί αὐτή τήν φορά ὁ Πρωθυπουργός δέν ἔχει ἄλλη δυνατότητα, παρά μόνο τήν προσπάθεια νά πείσει (πρᾶγμα δύσκολο πλέον) τούς πολῖτες ὅτι μπορεῖ νά ἀλλάξει τά πράγματα.

Φυσικά, ὅπως πάντα σέ αὐτές τίς περιπτώσεις, ἡ ἀρχή θά γίνει μέ ἀλλαγές προσώπων. Ἀλλά τό «φύγε ἐσύ, ἔλα ἐσύ» σπανίως ἔχει ἀποδώσει. Τό νά πάψουν νά ἀκούγονται κάποιες ἀντιπαθητικές -γενικῶς- φωνές εἶναι μιά ἀρχή. Τό θέμα εἶναι τί θά ἔχουν -καί ἄν μποροῦν- νά ποῦν τά «νέα» πρόσωπα. Ὄχι μέ λόγια, ἀλλά μέ ἔργα.