Μέ τήν μουσική, γιά τό Θεῖον Δρᾶμα

Κάθε χρόνο, κάθε Μεγάλη Παρασκευή, τήν ἀφιερώνω στήν μουσική.

Τήν μουσική πού, χωρίς νά εἶναι πένθιμη, εἶναι ἀνάλογη μέ τά συναισθήματα πού προκαλεῖ ἡ Ἀποκαθήλωση καί ὁ Ἐπιτάφιος Θρῆνος.

Κάθισα λοιπόν καί σᾶς βρῆκα τά τραγούδια πού θά ἀκούσω κι ἐγώ σήμερα καί τά ὁποῖα σᾶς γράφω καί σᾶς συνιστῶ. Βρεῖτε τα στόν ὑπολογιστή σας καί ἀπολαῦστε τα σήμερα, μέρα πού εἶναι…

«Μάνα μου καί Παναγιά» (Μπιθικώτσης), «Ζωή ἐν τάφῳ» (Ξυλούρης – Μητσιᾶς), «Οὔτε ἕνα εὐχαριστῶ» (Τζένη Καρέζη), «Πέτρινα χρόνια» (Σπανουδάκης), «Γιά χαμπίμπ» (Φαϊρούζ), «Κύριε, καταφυγή» (Νταλάρας – Καταλειφός), «Πόσο λυπᾶμαι» (Βέμπο), «Ὦ γλυκύ μου ἔαρ» (Σπανουδάκης), «Greek orthodox music» (Νεκταρία Καρατζῆ), «Σήμερον κρεμᾶται» (Νταλάρας – Καταλειφός), «Αἱ γεναιαί πᾶσαι» (Θανάσης Βασιλόπουλος, St. Andrews), «Ἡ ζωή ἐν τάφῳ» (Γλυκερία), «Ηolly hour» (Σπανουδάκης), «Ἄσπρη μέρα καί γιά μᾶς» (Ξαρχάκος – Μπιθικώτσης), «Τά δειλινά» (Ζαμπέτας – Μοσχολιοῦ), «Ἐπιτάφιος» (Ξυλούρης – Γαλάνη – Μητσιᾶς), «Πᾶμε μιά βόλτα στό φεγγάρι» (Μάνος Χατζιδάκις – Μελίνα Μερκούρη), «Good Friday» (Φαϊρούζ), «Ὡραῖα πού ’ναι τήν αὐγή» (Κονιτόπουλος), «Εἶχα φυτέψει μιά καρδιά» (Μίκης Θεοδωράκης – Μαίρη Λίντα), «Μανούλα μου» (Μάνος Χατζιδάκις – Λάκης Παππᾶς), «Αἱ γενεαί πᾶσαι» (Βαγγέλης Παπαθανασίου – Εἰρήνη Παππᾶ), «Εἶδα τήν Ἄννα κάποτε» (Σαββόπουλος), «In my life» (Σήν Κόνερυ)…

Νομίζω ὅτι ἡ ἡμέρα μᾶς προσφέρεται ἁπλόχερα. Εἶναι – δέν εἶναι ἄνοιξη, ψάχνουμε νά βροῦμε τόν καλό μας τόν καιρό καί δέν τόν βρίσκουμε, εἴμαστε περίπου «σίξ-σέβεν» πού λένε οἱ νέοι καί πού εἶπε καί ὁ Πρωθυπουργός μας στό TikTok. Ναί, χωρίς ἀμφιβολία, εἴμαστε σέ μιά κατάσταση «σίξ-σέβεν», κάτι δηλαδή σάνν τό «κόμ σί – κόμ σά» πού ἔλεγαν οἱ Γάλλοι, κάτι σάν «ἔτσι κι ἔτσι», πού λέγαμε ἐμεῖς παλιότερα.

Εἴμαστε στήν Μεγάλη Παρασκευή, μεταξύ τοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως, μεταξύ ληστῶν καί λιστῶν. Τί καλύτερο ἀπό τήν μουσική πού θά μᾶς καταπραΰνει τά πάθη, θά μᾶς ἠρεμήσει, θά μᾶς θυμίσει πῶς εἶναι ἡ ζωή μέσα ἀπό τό πεντάγραμμο, τούς στίχους, τούς ποιητές, τούς δημιουργούς. Δέν ὑπάρχει τίποτε πιό πάνω ἀπό τήν μουσική, σᾶς βεβαιῶ.

Κι ὅταν ἀκούσετε ὅσα σᾶς ἔγραψα λίγο πρίν, ἀναζητήσετε τόν μεγάλο τόν Μπάχ, ψάξτε λίγο τόν Σεγκόβια, ἀπολαῦστε τήν κλασσική κιθάρα, ἀκοῦστε Τάρεγα, ἀκοῦστε Τζών Οὐίλλιαμς, σέ τραγούδια τοῦ Μίκη Θεοδωράκη μέ τήν Μαρία Φαραντούρη.

Ἀνακαλύψτε ὅσα ἔχετε ἀφήσει νά ξεχαστοῦν, καθίστε μέ τό ταίρι σας, πιεῖτε ἕναν καφέ ἀπολαμβάνοντας τόν «Ματωμένο γάμο» τοῦ Λόρκα, σέ μαγική σύνθεση ἀπό τόν Χατζιδάκι καί τόν Γκάτσο. Θυμηθεῖτε την Φλέρυ Νταντωνάκη καί τήν Ἀρλέτα, θυμηθεῖτε τόν Νῖκο Μαμαγκάκη πού μελοποίησε Γιῶργο Ἰωάννου.

Δέν εἶναι μόνο γιά τσουρέκια καί αὐγά ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Παλιότερα, ὅσοι ἀγαπούσαμε τήν κλασσική μουσική, χαιρόμασταν κάθε Μεγάλη Παρασκευή γιατί ὅλοι οἱ (κρατικοί) σταθμοί μετέδιδαν τήν μουσική πού ἀγαπούσαμε, σέ ἔνδειξη πένθους (!), καί ἀπολαμβάναμε Χαῖντελ, προκλασσικούς, μπαρόκ, ἀκούγαμε Βιβάλντι κατ’ ἐξακολούθηση.

Πλησιάστε τό Θεῖο Δρᾶμα μέσα ἀπό τήν μουσική. Καί λατρέψτε τήν Θυσία, ἑκουσία ἤ ἀκουσία, δέν ἔχει τόσο μεγάλη σημασία. Δέν ἔχουμε πιά τόσες πολλές εὐκαιρίες γιά περισυλλογή καί συγγνώμη. Ἄς τό ἐπιχειρήσουμε, μέ τήν μουσική. Καλή Ἀνάσταση!