Λείπει ὁ Δοῦκας καί χορεύουν τά ποντίκια

Παλιότερα, στό «Πειραϊκό- Ναυτιλιακό» ρεπορτάζ, ὑπηρετοῦσαν δύο ἐξαιρετικοί, μορφωμένοι καί ἔντιμοι συνάδελφοι.

Ὁ Γιῶργος Κόμης (ἀπεβίωσε) καί ὁ Κώστας Δοῦκας. Ἤμασταν τό μόνο «εὐγενές» ρεπορτάζ, ἀφοῦ διέθετε ἕναν… κόμητα καί ἕναν… δοῦκα!

Ἀστειευόμενοι δέ παροτρύναμε τόν ἑκάστοτε δήμαρχο Πειραιῶς νά ἀνακηρύξει τόν Πειραιᾶ σέ… δουκᾶτο ὥστε νά καταστοῦμε (ἐπί τέλους) ἀνεξάρτητοι ἀπό τήν Ἀθήνα καί νά ἀποτινάξουμε τόν τίτλο τοῦ «ἐπινείου». Ὁ Κώστας Δοῦκας, ὅμως, ἐπέλεξε τήν συγγραφή ὁμηρικῶν μελετῶν καί βραβεύθηκε ἀπό τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν!

Πιό ἔξυπνοι, ὡς ἐφάνη, οἱ Ἀθηναῖοι, ἐξέλεξαν τόν δικό τους… Δοῦκα στό ἀξίωμα τοῦ δημάρχου, ἀλλά ἐκεῖνος δέν ἔχει σκέψεις περί ἀνακηρύξεως… δουκάτου. Ἀντιθέτως, ἐπιθυμεῖ νά γίνει πρόεδρος τοῦ ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. Χρησιμοποιοῦμε τόν ἀκριβή τίτλο, διότι τό κόμμα τῆς Χαριλάου Τρικούπη εἶναι «συνασπισμός κομμάτων», γιά νά λέμε τά πράγματα μέ τό -πλῆρες- ὄνομά τους.

Καί ἐνῶ ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων ἔχει ἀποδυθεῖ στόν προεκλογικό ἀγῶνα γιά τήν προεδρία τοῦ «κόμματος τῆς καρδιᾶς του» (κάτι σάν τόν Ζάκ Σιράκ, δηλαδή), κάποια ἀναιδῆ τρωκτικά ἀπεφάσισαν «νά τοῦ χαλάσουν τήν μόστρα».

Μήν τρέξει ὁ νοῦς σας στά γνωστά «τρωκτικά», πού εὐδοκιμοῦν στά δημοτικά, κοινοτικά, νομαρχιακά καί τά ποικίλα ἄλλα συμβούλια, ἀπό τά ὁποῖα εἶναι γεμάτη κάθε σπιθαμή τῆς ἑλληνικῆς γῆς.

Ἀναφερόμεθα σέ πραγματικά τρωκτικά, σέ «κάτι ποντίκια… νά!», πού ἐμφανίσθηκαν προσφάτως στίς γειτονιές τῶν Ἀθηνῶν.

Γιά νά εἴμεθα εἰλικρινεῖς, δέν εἶναι μόνον ἡ Ἀθήνα πού φιλοξενεῖ τά «τρωκτικά» τῶν ὑπονόμων, τῶν ἀκατοικήτων κτισμάτων καί τῶν «αὐτοφυῶν σκουπιδοτόπων», πού κάθε τόσο σχηματίζει ἡ κτηνώδης ἀδιαφορία τῶν δημοτῶν. Στήν Καστέλλα, ὅπου κατοικῶ, ἔχω δεῖ, τίς βροχερές νύχτες τοῦ χειμῶνα, νά κυκλοφοροῦν ποντίκiα καί μάλιστα μιά φορά, ἄθελά μου, ἀποτύπωσα ἕνα μέ τόν δεξί πίσω τροχό μου στήν ἄσφαλτο τῆς παραλιακῆς μας λεωφόρου. Ἐκεῖνο δέ πού παρετήρησα ἦταν ἡ πολύ μακρυά οὐρά τοῦ ἄτυχου καί ἀπρόσεκτου τρωκτικοῦ. Εἰλικρινά, λυπήθηκα, ὡς φίλος κάθε ζώσης μορφῆς, βλέποντας τήν «χαλκομανία» πού εἶχε δημιουργήσει τό βάρβαρο ὄχημά μου, ἔχοντας πάντα στό μυαλό μου τά ὄμορφα ποντικάκια πού ἀποτύπωνε στό χαρτί ὁ Γουώλτ Ντίσνεϋ.

Ὑποθέτω ὅτι ἐπρόκειτο γιά «ἀρουραῖο τῶν ὑπονόμων», οἱ ὁποῖοι, τά τελευταῖα χρόνια, ἰδιαίτερα μετά τήν «πανδημία», ὅπου κυκλοφοροῦσαν ἐλεύθερα στίς ἔρημες πόλεις, δέν φοβοῦνται πλέον νά ἀφήσουν τίς ὑγρές καί ἀπόκοσμες συνοικίες τους καί νά ἀνέβουν, προφανῶς πρός ἀναζήτηση πιό «ποιοτικῆς» τροφῆς, στήν ἐπιφάνεια, περνῶντας μέσα ἀπό ἐσχάρες, λούκια καί ἄλλες διόδους, πού ὁδηγοῦν στόν (ὁ Θεός νά τόν κάνει) «καθαρό ἀέρα»…

Κατά τήν διάρκεια δέ τῆς πανδημίας, κατά τήν ὁποία εἶχα τήν «εἰδική ἄδεια κυκλοφορίας», στούς μεγάλους νυχτερινούς περιπάτους μου στό ἄδειο καί νεκρό λιμάνι, ἔβλεπα ποντίκια τά ὁποῖα ἄνετα μποροῦσαν νά… καταπιοῦν μιά γάτα μεσαίου μεγέθους!

Χθες τό μεσημέρι, πού πίναμε καφέ ἐπί τῆς λεωφόρου Συγγροῦ μέ τόν φίλο μου Δημήτρη Χαλκιᾶ, ἦλθε ἡ κουβέντα στά τρωκτικά πού ἐμφανίσθηκαν, ὅπως ἀνεγράφη εὐρέως, σέ διάφορα σημεῖα τῶν Ἀθηνῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τό Μοναστηράκι.

Φυσικά, εἶναι γνωστό ὅτι ὅλες οἱ μεγαλουπόλεις φιλοξενοῦν τρωκτικά στούς ὑπονόμους, Ἐδῶ κυκλοφοροῦν ἀγριογούρουνα στήν Δροσιά καί δέν θά ἔχουμε ποντίκια; Ἀλλά πῶς νά ἀποφύγεις τόν πειρασμό, ὅταν ὁ δήμαρχος τῆς πόλεως ἔχει ἀφοσιωθεῖ στόν «ὑπέρ πάντων» προεκλογικό ἀγῶνα, καί νά μήν ἀνασύρεις στήν ἐπικαιρότητα τήν λαϊκή παροιμία πού λέει πώς «ὅταν λείπει ὁ γάτος χορεύουν τά ποντίκια»;

Ὅπου νά ΄ναι, ὅμως, ἔρχεται ἡ ἀναμέτρηση καί θά δοῦμε ἄν ὁ δήμαρχος «εἶναι γάτος» καί ἐπίσης ἄν «θά πιάσει τά ποντίκια», τίς ἀπαιτούμενες ψήφους, δηλαδή…