Κιλελέρ, Πλαστήρας, Κωνσταντῖνος καί Ἐζάλ

Ἄς παίξουμε σήμερα ἐκεῖνο τό παιγνίδι πού λέγεται «Τί συνέβη σάν σήμερα» …Κοιτάζω κάθε μέρα τόν σχετικό πίνακα

Ἴσως ἀπό συνήθεια, ἴσως γιά νά βρῶ κάτι πού θά μέ ἐνδιέφερε νά ἀναφέρω στήν καθημερινή μας ἐπικοινωνία. Σάν σήμερα, λοιπόν, στίς 6 Μαρτίου τοῦ 1910 ἐξεγέρθηκαν οἱ ἀγρότες στό Κιλελέρ τῆς Θεσσαλίας. Ἦταν ἡ ἀρχή γιά μιά μεγάλη ἁλυσίδα μαζικῶν διαμαρτυριῶν τῶν ἀγροτῶν κατά τῶν προνομίων τά ὁποῖα ἀπολάμβαναν οἱ μεγαλοκτηματίες (τσιφλικάδες). Ὑπῆρξε βίαιη παρέμβαση τῶν ἀρχῶν, πού ἄνοιξαν πῦρ κατά τῶν ἀγροτῶν καί ἔχασαν τήν ζωή τους ἑπτά διαδηλωτές. Τό «Κιλελέρ» τραγουδήθηκε τό 1971 (σέ περίοδο πλήρους ἀνελευθερίας) ἀπό τόν Διονύση Σαββόπουλο, στόν δίσκο «Μπάλλος», ἕνα μνημεῖο τοῦ «Βαλκανικοῦ ρόκ». Τό θυμήθηκε καί ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, στίς μέρες τῆς παντοδυναμίας τοῦ ΠΑΣΟΚ, γιά νά στηρίξει τήν ἐγχώρια «ἀγροτο-συνεταιριστική ἐπανάσταση», μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα… Στίς 6 Μαρτίου τοῦ 1933 ὁ στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας προκειμένου νά ἐμποδίσει τό «Λαϊκό Κόμμα» νά σχηματίσει κυβέρνηση (ἐνῷ εἶχε κερδίσει τίς ἐκλογές) ὀργάνωσε ἕνα πραξικόπημα-ὀπερέττα, ὑπέρ τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου! Ἀπειλήθηκε αἱματοκύλισμα, ἀλλά τό πραξικόπημα ἐκφυλίσθηκε τό βράδυ τῆς ἴδιας ἡμέρας καί ὁ Πλαστήρας ἐπέστρεψε στό σπίτι του «ὡσάν νά μήν συνέβη τίποτε»…

Στίς 6 Μαρτίου τοῦ 1964 ὁ τότε Διάδοχος Κωνσταντῖνος ὁρκίζεται Βασιλεύς τῶν Ἑλλήνων (Κωνσταντῖνος Β΄) ἔπειτα ἀπό τόν θάνατο τοῦ Βασιλέως Παύλου.

Μέ τήν ὁρκωμοσία τοῦ νεαροῦ Κωνσταντίνου ἄρχισε μία μακρά περίοδος πολιτικῆς ἀστάθειας, μέ ἀποκορύφωμα τήν ἐπιβολή τοῦ πραξικοπήματος τῆς 21ης Ἀπριλίου τοῦ 1967. Ὁ Κωνσταντῖνος, τήν 13η Δεκεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους, προσπάθησε –μέ μιά πλημμελῶς ὀργανωμένη καί ἐξ ἀρχῆς καταδικασμένη κίνηση– νά ἀνατρέψει τήν στρατιωτική κυβέρνηση. Ὁ Βασιλεύς ἔφυγε μέ τήν οἰκογένειά του ἀπό τήν Καβάλα πρός τήν Ρώμη καί ἑπτά χρόνια ἀργότερα, τόν Δεκέμβριο τοῦ 1974, μέ τό γνωστό δημοψήφισμα (ὁ Κ. Μητσοτάκης τό χαρακτήρισε, πολύ ἀργότερα, “unfair”) ἡ Ἑλλάς ἔγινε «Προεδρευομένη Δημοκρατία»…

Τό 1991, στίς 6 Μαρτίου, ἐπί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, εἴχαμε μιά …ἔκρηξη ἀδιαλλαξίας ἀπό τόν τότε πρόεδρο τῆς Τουρκίας Τουργκούτ Ἐζάλ. Λές καί ἦταν …πρόδρομος τοῦ Ἐρντογάν, ὁ Ἐζάλ ἔκανε τήν ἀκόλουθη δήλωση: «Τά Δωδεκάνησα δέν ἦσαν ἑλληνικά. Ἀνῆκαν στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία. Ἐάν ἤμουν στή θέση τοῦ Ἰσμέτ Ἰνονού (τό 1944), θά τά εἶχα πάρει. Ἡ Τουρκία διέπραξε ἱστορικό λάθος σέ αὐτή τήν περίπτωση. Θά εἴχαμε πάρει τά Δωδεκάνησα ἐάν ἡ τουρκική ἐξωτερική πολιτική δέν ἦταν τόσο ψοφοδεής».

Ὁ Ἐζάλ δέν ἔζησε γιά νά πραγματοποιήσει τά σχέδιά του. Πέθανε τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1993 ἀπό ἔμφραγμα, ἀφοῦ εἶχε προηγηθεῖ ἀπόπειρα δολοφονίας του. Τό κόμμα τῆς «Μητέρας Πατρίδας» πού εἶχε ἱδρύσει, διαλύθηκε τό 2009.
Θυμᾶμαι, στήν κηδεία του, ὅπου εἴχαμε συνοδεύει τόν Κ. Μητσοτάκη μιά ὁμάδα Ἑλλήνων δημοσιογράφων, ὅτι ὁ τότε πρωθυπουργός ἦταν ἰδιαίτερα προβληματισμένος. «Ὁ Ἐζάλ ἦταν μετριοπαθής. Ἀνησυχῶ γιά τά ἐπερχόμενα» μᾶς εἶχε πεῖ στό ἀεροπλάνο. Καί, ὅπως σέ πολλά ἀπό ὅσα προέβλεψε, οἱ ἀνησυχίες του ἐπαληθεύθηκαν!