Κάτω ἀπό ἕνα κατάμαυρο σκιάδιο

«Πάει κι αὐτό!» ἔλεγε ἡ γιαγιά μου, χτυπῶντας δύο-τρεῖς φορές τίς παλάμες της μεταξύ τους, ὅταν τελείωνε κάποια ἀπό τίς πολλές καταστάσεις πού ἀντιμετώπιζαν τότε οἱ οἰκογένειες…

Ἐπειδή οἱ σημερινοί Ἕλληνες νομίζουμε ὅτι «περνᾶμε δύσκολα», περνοῦσαν πολύ πιό δύσκολα οἱ πρόγονοί μας στίς δεκαετίες τοῦ ’50 καί τοῦ ’60.

Ὑπῆρχε, ὅμως, μιά βασική διαφορά. Ἔβλεπαν μπροστά τους καί διέκριναν φῶς! Πίστευαν ὅτι ὅλα θά πᾶνε καλύτερα, ἄφηναν πίσω τους ἕνα τραγικό σκηνικό πολέμων καί συγκρούσεων αἱματηρῶν καί «ἔβαζαν πλάτη» μέ χαμόγελο, παρά τίς ὅποιες δυσκολίες καί ἐμπόδια. Καί, φυσικά, ἔφτιαχναν οἰκογένειες, ἔκαναν παιδιά.

«Κι αὐτή ἡ ἀδελφή μου τί τά ἤθελε πέντε παιδιά;» μοῦ ἔλεγε φίλος, τοῦ ὁποίου ἡ πολύτεκνη ἀδελφή χήρεψε προσφάτως καί ἔχει τώρα νά σηκώσει τά βάρη μιᾶς πολυμελοῦς οἰκογένειας. Καί δέν τοῦ εἶπα τίποτε! Κι ὅταν χωρίσαμε, ἄρχισα νά ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἔχουμε ὅλοι, μά ὅλοι, βάλει τό κεφάλι μας κάτω ἀπό ἕνα κατάμαυρο σκιάδιο καί βαδίζουμε βυθισμένοι στό σκοτάδι τῆς ἀπαισιοδοξίας. Ἄν ἦταν, ἄς ποῦμε, στήν θέση μου ὁ πατέρας μου καί στήν θέση τοῦ φίλου μου ἕνας δικός του φίλος, θά τόν χτυποῦσε στήν πλάτη καί θά τοῦ ἔλεγε: «Ἔχει ὁ Θεός! Τά παιδιά εἶναι εὐτυχία! Ὅπως τά βγάλανε πέρα οἱ γονεῖς μας, θά τά βγάλει κι ἡ ἀδελφή σου. Θά βοηθᾶς κι ἐσύ, θά μεγαλώσουν τά παιδιά, θά μορφωθοῦν ἤ θά μάθουν μιά καλή τέχνη καί θά προκόψουν.» Δέν τοῦ εἶπα, ὅμως, τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά. Ἁπλῶς, δέν μίλησα καί ἀρκέστηκα νά πιῶ τόν καφέ μου καί νά πῶ –μέσα μου– «βρέ κοίτα τί ἔπαθαν οἱ ἄνθρωποι»…

Αὐτό εἶναι, λοιπόν, τό κύριο σημεῖο τῆς διαφορᾶς μας ἀπό ἐκείνους τούς Ἕλληνες, πού κατόρθωσαν νά πάρουν στήν πλάτη τους μιά πατρίδα καθημαγμένη, μέ πόλεις βομβαρδισμένες καί χωριά ὁλόκληρα ξεκληρισμένα, μέ τό ἀδιανόητο φευγιό στήν Γερμανία καί τό Βέλγιο, στήν Αὐστραλία καί ἄλλες χῶρες καί τήν ἔκαναν νά μοιάζει παράδεισος μπροστά στίς γειτονικές μας χῶρες, πού εἶχαν σχεδόν σφραγίσει τά σύνορά τους, ὅπως καί τά μάτια καί τά στόματα τῶν περισσοτέρων πολιτῶν τους.

Ἐκεῖνοι ἔβλεπαν φῶς, ἐπειδή ἤθελαν νά δοῦν φῶς! Ἐμεῖς ἔχουμε βυθιστεῖ σέ μιά ἐθελουσία «μίρλα», σέ μιά διαρκῆ γκρίνια, δέν μᾶς ἀρέσει πλέον τίποτε, παραδινόμαστε στίς δυσκολίες καί δέν δείχνουμε διάθεση νά παλέψουμε.

Μάθαμε στά εὔκολα (ἐμεῖς, δηλαδή, οἱ ἀπολαύσαντες τήν «ἀλεγρία» τῆς ΑΤΑ, τῶν «πακέτων Ντελόρ καί τῆς ὁδοῦ Σοφοκλέους») καί μόλις ἔπεσαν τά πρῶτα σκαμπίλια, βάλαμε τό κεφάλι κάτω.

Καί τώρα εἶναι δύσκολο νά ἐμπνεύσουμε τούς νεώτερους, νά τούς ποῦμε –καί νά μᾶς πιστέψουν– «προχωρῆστε καί ὅλα μπορεῖ νά γίνουν καλύτερα, ἀρκεῖ νά τό θελήσετε.»

Οἱ νεώτεροι ἀγωνιοῦν, «ψάχνονται» καί κοιτάζουν μπροστά. Μόνο πού οἱ περισσότεροι κοιτάζουν ἐκτός συνόρων. Πῶς θά «μαζευτεῖ» ὅλο αὐτό τό περίεργο σκηνικό; Τό βλέπουμε δύσκολο, καθώς ἡ κρίση εἶναι διεθνής καί ἀπό τόν κόσμο λείπουν οἱ πολιτικές προσωπικότητες. Ἄς μᾶς φωτίσει αὔριο κι ἄς κάνουμε τόν σταυρό μας. «Ἔχει ὁ θεός». Ἀλλά μέχρι πότε;

Απόψεις

Κάνει πίσω ὁ κ. Γιῶργος Γεραπετρίτης γιά πάρκα στό Αἰγαῖο καί Κοσσυφοπέδιο

Εφημερίς Εστία
«Δέν ἔχουν χωροθετηθεῖ, δέν συνδέονται μέ ἄσκηση κυριαρχίας-κυριαρχικῶν δικαιωμάτων, εἶναι… περιβαλλοντικό ζήτημα» – Ἀπόπειρα κατευνασμοῦ τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν ἐν ὄψει τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πρωθυπουργοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στήν Ἄγκυρα – Ἄτακτος ὑποχώρησις στό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης – Θά ἀπόσχει ἡ Ἑλλάς, μετά τίς σφοδρές ἀντιδράσεις τῆς Σερβίας

Διακομματική κραυγή ἀγωνίας γιά τήν βιομηχανία μας

Εφημερίς Εστία
ΚΑΠΟΤΕ ἔλεγαν πώς εἶναι ζήτημα κύρους γιά μιά χώρα νά ἔχει δική της ἀμυντική βιομηχανία μέ αὐτόνομη παραγωγή πολεμικοῦ ὑλικοῦ.

Ἄνοιγμα Μητσοτάκη στόν Περιφερειάρχη Βορείου Αἰγαίου κ. Κ. Μουτζούρη

Εφημερίς Εστία
ΣΤΗΝ χθεσινή ἐπίσκεψη τοῦ Πρωθυπουργοῦ στήν Λέσβο, μέ ἀφορμή τήν ὁλοκλήρωση ἑνός νέου αὐτοκινητoδρ;oμου ἀπό τήν Καλλονή στό Σιγρί, τίς ἐντυπώσεις ἔκλεψαν οἱ φιλοφρονήσεις τοῦ Πρωθυπουργοῦ πρός τόν Περιφερειάρχη Βορείου Αἰγαίου.

Στίς πλαγιές τοῦ Παρνασσοῦ, στό κέντρο τῶν Ἀθηνῶν

Δημήτρης Καπράνος
Τό διάβασα στά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως. «Μόλις προχθές ἔλεγα σέ κάποιο φίλο, “δές τί ὡραῖα πού τά πάει ἡ ‘Ἀλεξάνδρα’ στήν Καλλιθέα, πόσο καλά δουλεύει τόν προγραμματισμό της, καί πόσο καλή εἶναι ἡ προβολή της.

Ο ΣΑΚΑΤΗΣ

Εφημερίς Εστία
Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 25 Ἀπριλίου 1924