Κανείς δέν φταίει, μόνον ἐμεῖς, οἱ Εὐρωπαῖοι

«Μά, πῶς πιαστήκαμε τόσο κορόιδα; Πῶς ζαλιστήκαμε καί ἀφήσαμε τήν Εὐρώπη μας νά κυλήσει τόσο χαμηλά;»

Φίλος, ἀπό τήν βορειότερη πλευρά τῆς ἠπείρου μας, μέ τόν ὁποῖο «μιλᾶμε» καθημερινά μέσῳ διαδικτύου, ἐξέφρασε τήν ἀπορία, στήν ὁποία ἔσπευσα νά ἀπαντήσω, θυμίζοντάς του τά πολλά λάθη πού διέπραξε ἡ Εὐρώπη τά τελευταῖα χρόνια.

Κατ΄ ἀρχάς, ἀφήσαμε τήν γραφειοκρατία τῶν Βρυξελλῶν νά γιγαντωθεῖ, ἐπιτρέψαμε τήν δημιουργία μιᾶς «κυψέλης Βρυξελλῶν», στήν ὁποία οἱ κηφῆνες πολλαπλασιάσθηκαν –περιέργως– μέ ρυθμό πολύ μεγαλύτερο ἀπό ὅ,τι οἱ πραγματικοί ἐργάτες. Ἀκόμη, δέν δώσαμε σημασία στήν ἐπιλογή τῆς «βασίλισσας» τῆς κυψέλης καί ἀπό τίς προσωπικότητες περάσαμε στίς ὀλέθριες ἐπιλογές τῶν πλειοψηφιῶν, χωρίς νά ὑπολογίζουμε ὅτι ὁ παγκόσμιος χάρτης ἀλλάζει δραματικά.

Ἐπιλέξαμε –σωστά– μιά συμμαχία μέ τήν Οὐκρανία, ἡ ὁποία δέχθηκε εἰσβολή ἀπό τόν Πούτιν, χωρίς νά θέσουμε σέ προτεραιότητα τήν εἰρήνη καί προτιμήσαμε νά τονώσουμε μιά σύγκρουση τοποθετῶντας τήν ΕΕ ἀπέναντι σέ μιά Ρωσσία τήν ὁποία ἔπρεπε νά εἴχαμε προσεταιρισθεῖ ὅταν ἄλλαζε τό καθεστώς καί κατέρρε ὁ κομμουνισμός.

Ἀντί νά ἐπιλέξουμε τήν δημιουργία μιᾶς παντοδύναμης Εὐρώπης (μέ τήν συμμετοχή τή Ρωσσίας), ἐπιτρέψαμε στήν Γερμανία νά κάνει τό δικό της παιγνίδι μέ τά δικά μας χρήματα!

Υἱοθετήσαμε τήν καταστροφική «γουόκ ἀτζέντα», παραμελῶντας τίς ἀξίες στίς ὁποῖες στήριξε ἡ Εὐρώπη τήν εὐημερία καί τόν πολιτισμό της. Ξεχάσαμε τόν Χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος διαφοροποίησε τήν εὐρωπαϊκή ἤπειρο καί στήριξε τίς βασικές ἠθικές ἀρχές –συνέχεια τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καί τῆς ρωμαϊκῆς ἠθικῆς– πού ἔφεραν τήν Ἀναγέννηση καί τήν πολιτισμική ἔκρηξη, ἡ ὁποία προῆλθε ἀπό τήν πρόσμιξη τῶν ἀρωμάτων τοῦ Βυζαντίου μέ ἐκεῖνα τῆς –ὑπό διαμόρφωση τότε– εὐρωπαϊκῆς κουλτούρας.

Ἀφεθήκαμε ἄβουλοι στήν ἀδυσώπητη γραφειοκρατία, τήν ὁποία καλλιέργησε ἐπιμελῶς ὁ λουθηρανισμός τῆς Γερμανίας, καί ἀποδεχθήκαμε ἀσμένως νά ἀντικατασταθεῖ ὁ ἔμπειρος καί σώφρων Χέλμουτ Κόλ ἀπό τήν ἀναθρεμμένη μέ τήν σοβιετική κουλτούρα Ἄνγκελα Μέρκελ, ἡ ὁποία προσέδεσε τήν ΕΕ στό ἅρμα τοῦ Βλαδίμηρου Πούτιν, καί τώρα δρέπουμε τούς καρπούς ἐκείνης τῆς ἑτερόκλητης καί παρά φύσιν πολιτικῆς – ἰδεολογικῆς συμμαχίας.

Μιά ἁλυσιδωτή, δηλαδή, σειρά λαθῶν, πού ἄρχισε μέ τήν κατάρρευση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος στήν πρώην ΕΣΣΔ. Ἦταν μιά μεγάλη εὐκαιρία γιά τήν Εὐρώπη, τήν ὁποία χάσαμε ἐξ αἰτίας τῶν ἀγκυλώσεων τῆς Γερμανίας, πού ποτέ δέν ξέχασε τά –πάντα κάτω ἀπό τό τραπέζι τῶν Εὐρωπαίων– σύμφωνα φιλίας μέ τούς Ρώσσους. Ἔτσι, ἀντί νά εἰσβάλει εἰρηνικά στήν Ρωσσία ἡ εὐρωπαϊκή κουλτούρα, υἱοθετήσαμε μιά ἀδιάφορη γιά τίς ἐκεῖ ἐξελίξεις στάση, πρᾶγμα πού ἐπέτρεψε τήν δημιουργία ἑνός προσωποπαγοῦς καί ἐπικίνδυνου –ὡς ἀπεδείχθη– καθεστῶτος στήν Ρωσσία, τοῦ ὁποίου τά ἐπιτεύγματα παρακολουθοῦμε τώρα καί προσποιούμεθα ὅτι ἐκπλησσόμεθα!

Τέλος, ἀφήσαμε τό Ἰσλάμ νά ἁλωνίζει στά ἐδάφη μας κι ἄντε τώρα νά ξεκολλήσεις αὐτό τόν ἕρπητα ζωστῆρα ἀπό τό δέρμα σου!

Δέν ξέρω ἄν ἔπεισα τόν συνομιλητή μου, ἀλλά ἦταν μιά καλή εὐκαιρία νά τοῦ θυμίσω ὅτι δέν μᾶς φταίει κανένας Πούτιν καί κανένας Τράμπ. Ἐμεῖς, οἱ Εὐρωπαῖοι, μονάχοι μας βγάλαμε τά ματάκια μας καί τώρα δέν μποροῦμε νά συμμαζέψουμε τά ἀμάζευτα καί ἁπλῶς παρακολουθοῦμε τήν ἐξάπλωση τοῦ ἰσλαμισμοῦ καί τήν ἄνευ ὅπλων κατάληψη τῆς Εὐρώπης.

«Καί πῶς θά ξυπνήσουμε;» μέ ρώτησε, ἀλλά ἀπάντηση δέν ἔχω…