«Μηδέν ἐγγραφές μαθητῶν σέ 24 δημοτικά σχολεῖα τοῦ βορείου Ἕβρου.» Συγκλονιστικό τό χθεσινό ρεπορτάζ τῆς ἐφημερίδας μας. Οἱ ἀκρῖτες στέλνουν δραματικό SOS στήν ἐφησυχασμένη ἑλληνική πολιτεία.
Τό δημογραφικό ἀποτελεῖ αὐτή τήν στιγμή τήν μεγαλύτερη ἀπειλή γιά τήν χώρα. Οἱ νέοι Ἕλληνες δέν μποροῦν ἐκ τῶν πραγμάτων πλέον νά φτιάξουν οἰκογένεια, καί ἡ κυριώτερη αἰτία γι’ αὐτό, καί ἄς μήν κρυβόμαστε πλέον, εἶναι ἡ οἰκονομική δυσπραγία. Εἶναι νά ἀπορεῖ κανείς μέ τόν τρόπο κατά τόν ὁποῖο χειρίστηκε ἡ πατρίδα μας αὐτόν τόν τεράστιο κίνδυνο.
Ἀφήσαμε τούς πολῖτες νά παρασυρθοῦν σέ ἕναν κίβδηλο εὐδαιμονισμό, ἀφήσαμε τόν θεσμό τῆς οἰκογένειας νά χαλαρώσει σέ βαθμό ὑπερθετικό, καί σήμερα ὑφιστάμεθα τίς συνέπειες.
Εἶναι γεγονός ὅτι περάσαμε κατά τρόπον βίαιο καί ἀντικοινωνικό στήν κατάσταση τῆς «καλοπέρασης» καί ἀφήσαμε πίσω μας τήν κοινωνία τοῦ μόχθου στήν ὁποία στηρίχθηκε ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας.
Ἡ οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε τόν πυρῆνα καί τόν βάθρο τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητας, πέρασε σέ δεύτερο πλάνο δίνοντας τήν θέση της στό κυνήγι τῆς καρριέρας καί τοῦ εὔκολου κέρδους.
Νέα ζευγάρια λοξοδρόμησαν καί ἀντί νά ἀκολουθήσουν τόν δρόμο τῶν γονέων τους, οἱ ὁποῖοι μέ τεράστιες δυσκολίες καί ἀντιξοότητες δημιουργοῦσαν ὥστε νά συντηρήσουν πολυμελεῖς οἰκογένειες, περιορίστηκαν στό ἕνα παιδί.
Ἀκόμη χειρότερα, βλέπουμε σήμερα ζευγάρια νά «υἱοθετοῦν» κατοικίδια, νά τά ἀποκαλοῦν «παιδιά τους» καί κάποιοι νά ὀνοματίζουν «οἰκογένεια» τό σχῆμα «ἄνδρας – γυναῖκα – κατοικίδιο» ἤ καί «ἄνδρας – ἄνδρας καί σκυλάκι».
Μᾶς προκαλεῖ ἀπορία ὁ πανηγυρισμός ὁρισμένων γιά τό γεγονός ὅτι ὁ κατώτατος μισθός βρίσκεται στά 830 εὐρώ μεικτά.
Ἀλήθεια, τί μπορεῖ νά κάνει ἕνας νέος ἄνθρωπος μέ 830 μεικτά; Νά συντηρήσει οἰκογένεια; Νά πληρώσει τό ἐνοίκιο; Νά ἐνταχθεῖ σέ προγράμματα δανειοδοτήσεως ἀπό τίς τράπεζες; Νά ντυθεῖ; Νά διασκεδάσει; Νά ἀποκτήσει αὐτοκίνητο; Δυστυχῶς, οἱ ἀριθμοί εἶναι ἀμείλικτοι. Μᾶς τό θύμισε καί ἡ τελευταία ἔκθεση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Στατιστικῆς Ὑπηρεσίας. Εἴμαστε προτελευταῖοι στόν κατάλογο τῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης. Μᾶς ἀκολουθεῖ τελευταία ἡ Βουλγαρία, ἡ ὁποία ὅμως πραγματοποιεῖ ἅλματα. Ὅσο καί ἐάν ὁρισμένοι προσπαθοῦν νά ὡραιοποιήσουν τήν κατάσταση, «ἕνα καί ἕνα κάνουν δύο.» Καί αὐτό δέν ἀλλάζει.
Ἄς ἀφήσουν λοιπόν οἱ ἀλαλάζοντες πολιτικοί τούς πανηγυρισμούς καί τίς ἀνερμάτιστες ἐξαγγελίες, καί ἄς ἐγκύψουν στό μεγάλο πρόβλημα πού ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα. Πολύ καλοί, ἀπαραίτητοι καί σωστοί οἱ ἐξοπλισμοί, ἀλλά κάποιοι πρέπει νά χειρίζονται τά ὅπλα. Τό ἄκουσα προχθές σέ μία τελετή παραδόσεως πολεμικῶν σκαφῶν στόν Ἑλληνικό Στρατό. Καθήμενος δίπλα μου ἀξιωματικός μονολογοῦσε: «Καλά εἶναι ὅλα αὐτά, ἀλλά θέλουμε καί ἀνθρώπους». Τά νέα ζευγάρια χρειάζονται κίνητρα. Ἡ πατρίδα ὀφείλει νά δείξει ἐνδιαφέρον καί στοργή, ἀλλά κατά τρόπον χειροπιαστό.
Τό δημογραφικό, χωρίς ἀμφιβολία, εἶναι μία πληγή στόν κορμό τῆς πατρίδας. Καί αὐτό δέν ἀντιμετωπίζεται μέ ἐπιδόματα καί ἐφήμερες ρυθμίσεις. Χρειάζεται πρόγραμμα, κατεύθυνση, ὑπευθυνότητα καί κυρίως κονδύλια. Καί οἱ πολιτικοί, κυβερνῶντες καί μή, γνωρίζουν ποῦ θά τά βροῦν, διότι γνωρίζουν καί τό τί πρέπει νά περικόψουν.
Μ.Η.Τ. 232122