Ἡ «ἡγεμονική δύναμη» τοῦ Τσίπρα

ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΟΥΣΑ ἡ «Αὐγή» (21.08.2018) γιά τό τέλος τῶν μνημονίων (!) ἀποσαφήνισε τόν ἀπώτερο στόχο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ:

«Ἡ κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς καλεῖται νά ἀποδείξει ὅτι εἶναι ἡ ἡγεμονική δύναμη πού μπορεῖ νά συμβάλει στήν ἀλλαγή τῆς κοινωνίας».

Σέ πεῖσμα κάποιων αἰθεροβαμόνων, πού βαυκαλίζονται μέ τήν ὑποτιθέμενη σοσιαλδημοκρατική μεταστροφή τοῦ Τσίπρα, ὁ «πρώτη φορά» ἀριστερός πρωθυπουργός ἐμμένει σταθερά στήν μόνη προοπτική πού μπορεῖ νά δικαιώσει ὄχι μόνον τό μαρξιστικό-λενινιστικό περιβάλλον μέσα στό ὁποῖο γαλουχήθηκε, ἀλλά καί τά ἀξεπέραστα ψυχικά συμπλέγματα πού τοῦ ἔχει κληροδοτήσει ἡ συντριβή τῶν ὁμοϊδεατῶν του στό Γράμμο καί στό Βίτσι: Μέ ἁπλά λόγια ἡ διαιώνιση τῆς ἀριστερᾶς στήν ἐξουσία καί ἡ διαμόρφωση προϋποθέσεων πού θά ἐμποδίζουν τήν προσωπική του ἐκθρόνιση εἶναι ἡ μοναδική προοπτική πού ἀπασχολεῖ συνειδητά τόν Τσίπρα καί κινητοποιεῖ τίς κατά τά ἄλλα βραδυκίνητες εὐαισθησίες του… Τό μνημόνιο τό ὑπηρέτησε πιστά καί πειθήνια, ὄχι ἐκ καθήκοντος ἤ ἐπειδή κατενόησε τήν ἀναγκαιότητά του, ἀλλά διότι τοῦ ἀπέφερε τήν ἀναγκαία (καί γενναιότατη) οἰκονομική συνδρομή καί τόν ἀπαραίτητο χρόνο γιά νά διαμορφώσει τίς ὑποδομές ἑδραίωσης τῆς ἐξουσίας του.

Ἄλλωστε, ἡ «Αὐγή» στό προχθεσινό πανηγυρικό πρωτοσέλιδό της δέν ἔκρυψε τίς προθέσεις τοῦ ἐκλεκτοῦ της: «Ἡ μεγάλη πρόκληση γιά τήν ἀριστερά εἶναι ἡ διαμόρφωση προοδευτικοῦ μετώπου ἀπέναντι στίς συντηρητικές πολιτικές στήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρώπη». Δέν χρειάζεται βέβαια νά προβληματισθοῦμε γιά νά καταλάβουμε πῶς ἐννοεῖ τήν πρόοδο ὁ ὀδυρόμενος νεκροπομπός τοῦ Κάστρο, ὁ νοσταλγός τοῦ Τσέ, ὁ θαυμαστής τοῦ Μαδοῦρο καί ὁ πειθήνιος ἐκτελεστής τῶν ἐπιθυμιῶν τοῦ Κουφοντίνα… Μᾶς τό λέει καί πάλι ἡ «Αὐγή» μέ τήν ὠμή εἰλικρίνειά της, ὁραματιζόμενη τήν «ἀλλαγή τῆς κοινωνίας» καί τήν «ἀνάδειξη ὑγειῶν κοινωνικῶν δυνάμεων»! Εἶναι προφανές ὅτι μεταξύ αὐτῶν τῶν «ὑγειῶν κοινωνικῶν δυνάμεων» δέν ἔχουν θέση αὐτοί πού ἡ ἀριστερά χαρακτηρίζει ὡς «ἀντιδραστικούς», «φασίστες», «ἀκροδεξιούς», «γερμανοτσολιάδες», κ.λπ. κ.λπ., μέ ἁπλά λόγια αὐτοί πού δέν συμφωνοῦν μαζί της καί ἀπεχθάνονται τίς ὁλοκληρωτικές πρακτικές της…

Ὁ κατά Βερναρδάκη ἀνώριμος νέος τῶν 44 ἐτῶν μπορεῖ νά στερεῖται στοιχειωδῶν γνώσεων, κοινωνικῆς καλλιέργειας, διοικητικῶν ἱκανοτήτων καί κυβερνητικῆς ἀποτελεσματικότητας, ἀλλά εἶναι ἀκριβῶς αὐτές οἱ προσωπικές ἐλλείψεις πού ἐνισχύουν τό μῖσος του γιά τούς ἀντιπάλους του καί ἐνεργοποιοῦν τά βιωματικά κατάλοιπα τῆς ἡττημένης ἀριστερᾶς, καθιστώντας τον ἱκανότατο νά ὑπηρετήσει τήν ἰδέα «ἑνός ἄλλου κόσμου πού εἶναι ἐφικτός»…

Στήν Ἰθάκη ἡ ἐπιδίωξη τῆς «ἡγεμονικῆς δύναμης» ἐπιβεβαιώθηκε μέ τόν πλέον ἀπροκάλυπτο τρόπο. Ἀντί αὐτή τήν ἡμέρα τῆς ὑποτιθέμενης –καί κατά τό ἀφήγημα ΣΥΡΙΖΑ– «λύτρωσης» τῆς χώρας ἀπό τά μνημόνια νά ἐπιδείξει πνεῦμα ἐθνικῆς ὁμοψυχίας, ἀναγεννητικῆς συσπείρωσης καί δημιουργικῆς ἑνότητας, ὁ Τσίπρας ἁπλῶς ἐπιβεβαίωσε τόν ἑαυτό του: καλλιέργεια ἐθνικοῦ διχασμοῦ, κυνήγι ἀοράτων μαγισσῶν, ἀπαξίωση τῶν πολιτικῶν του ἀντιπάλων, θεσμική ἀποχαλίνωση, μονολιθική ρητορεία… Ὁ συμβολισμός πού ἐπεδίωξε μέ τήν Ἰθάκη λειτουργεῖ ὅπως καί τό Καστελλόριζο γιά τόν Γ. Α. Παπανδρέου: τό γαλήνιο καί ἤρεμο περιβάλλον ἀποκρύπτει τήν τρικυμία τῆς ψυχῆς καί τοῦ μυαλοῦ του. Γι’ αὐτό καί εἶναι ἐπικίνδυνος.

*Δικηγόρος