Η ΦΛΟΥΔΑ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 25 Ἰανουαρίου 1925

Δέν γνωρίζω πῶς ὁρίζουν τήν φλόυδαν τά Ἑλληνικά Λεξικά. Ἕνας τέλειος ὅμως ὁρισμός, ἀποδίδων πλήρη τήν σύγχρονον σημασίαν τῆς λέξεως, θά ἦτο νομίζω, ὁ ἑξῆς: «Τό ἐξωτερικόν ὑμενῶδες περίβλημα τῶν καρπῶν, χρησιμεῦον ὡς προφυλακτικόν πρόβλημα τοῦ χυμώδους αὐτῶν μέρους καί ταυτοχρόνως ὡς ὄργανον θανατικῆς ἐκτελέσεως τῶν Ἑλλήνων». Δέν ὑποθέτω νά ὑπάρχῃ κανείς, εἰς τάς Ἀθήνας τοὐλάχιστον, ἀμφισβητῶν τό τελευταῖον αὐτό μέρος τοῦ ὁρισμοῦ.

Πρό ὀλίγων ἡμερῶν ἀκόμη, εἶδα καθημαγμένον ἄνθρωπον, μεταφερόμενον ἐπί φορείου εἰς τόν σταθμόν τῶν Πρώτων Βοηθειῶν. Εἶχε διερρηγμένον τό κρανίον καί σοβαρώτατα τραύματα εἰς τάς δύο του παλάμας.

-Συνελήφθη ὁ κακοῦργος; Ἐρώτησα.

-Ποιός κακοῦργος; Μοῦ εἶπαν. Δέν ὑπάρχει κανένας κακοῦργος.

-Ἀλλά ποιός λοιπόν ἀπεπειράθη νά δολοφονήσῃ τόν δυστυχισμένον αὐτόν ἄνθρωπον;

-Ἡ φλούδα, κύριε, ἡ φλούδα!

-Παίζετε ἐν οὐ παικτοῖς, κύριε;

-Δέν παίζω καθόλου. Ἡ φλούδα σᾶς ἐπαναλαμβάνω, ἡ πορτοκαλόφλουδα.

-Δηλαδή;

-Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ἐπέστρεφεν ἀνύποπτος στό σπίτι του. Δέν εἶχεν ἐχθρούς εἰς τόν κόσμον καί καμμίαν κακήν ὑπόνοιαν εἰς τήν ψυχήν του. Ἐάν ὅμως αὐτός δέν εἶχεν ἐχθρούς, κἄποιος ἄλλος εἶχε φάγει πορτοκάλι. Καί ἀφοῦ ἐδροσίσθη μέ τόν ἀμβρόσιον χυμόν του, ἐπέταξε, κατά τά εἰωθότα, τήν φλούδα τοῦ πορτοκαλιοῦ στό πεζοδρόμιον.

Ὁ ἀνύποπτος ἄνθρωπος ἐπάτησε τήν φλούδα. Ἡ φλούδα ὠλίσθησεν ὑπό τούς πόδας του. Καί ἐπειδή ὁ ἄνθρωπος, οὔτε εἶχεν ἐξέλθει ἀπό τό σπίτι του μέ τήν προϋπόθεσιν νά πατινάρῃ, εὑρεθείς ἐντελῶς ἀπροετοίμαστος, ἐρρίφθη ὁλοταχῶς ἐπάνω εἰς τήν βιτρίναν κάποιου καταστήματος. Τό μέγα κρύσταλλον ἐθραύσθη πανηγυρικῶς ἐπί τῆς ὑπάρξεώς του. Καί, ὅπως ἦτο ἑπόμενον, ἡ κεφαλή του καί τά χέρια του ἐπλήρωσαν τά σπασμένα τοῦ ἀκουσίου πατιναρίσματος.

Τώρα, ἀντί νά ἐπιστρέψῃ εἰς τό σπίτι του καί τήν ἀχνίζουσαν σούπαν του, μεταφέρεται εἰς τόν Σταθμόν τῶν Πρώτων Βοηθειῶν. Ἄρα, κύριε, ἡ φλούδα…

Ἡ φλούδα πράγματι… Ὁ Πανάγαθος Θεός ὅταν ἐθέσπιζε τήν φλούδαν διά τούς καρπούς τῆς γῆς, δέν ἐφαντάσθη, ἐν τῇ πανσοφίᾳ του, ὅτι τό ἀθῶον αὐτό ὑποκάμισον τῶν καρπῶν, θά καταντήσῃ ποτέ αἰτία τοῦ θανάτου τῶν ἀνθρώπων, διά τούς ὁποίους ἔγιναν οἱ καρποί.

Ἄν τό ἐφαντάζετο, τά πεπόνια, τά καρπούζια, τά πορτοκάλια καί τά μανδαρίνια δέν θά εἶχαν φλούδαν. Ἐπειδή ὅμως εἶνε πολύ ἀργά πλέον διά νά μεταβάλωμεν τήν τάξιν τῆς Δημιουργίας, ἀλλάξωμεν, τοὐλάχιστον, μερικάς πατροπαραδότους συνήθειάς μας. Καί ἄς ἀπαλλάξωμεν τό πεζοδρόμιον ἀπό τήν μοιραίαν ἀνθρωποκτόνον παγίδα. Ἡ ἀστυνομία τῶν Πόλεων, ἐάν ἀρχίσῃ τό ἔργον της ἀπό τήν φλούδαν, θά ἀρχίσῃ κανονικῶς.