Ἡ Ἑλληνική Ναυτιλία, ὁ «Ἀβέρωφ», ἡ Ἀκαδημία

Κινούμενος, ἐδῶ καί σαράντα –καί βάλε– χρόνια στήν Ἀκτή Μιαούλη καί τά πέριξ, συζητῶ καί μαθαίνω

Ἄν μποροῦσα νά «μαζέψω» τούς καφέδες πού ἔχω πιεῖ συζητώντας μέ πλοιοκτῆτες, ναυτικούς, ναυλωτές, συνδικαλιστές, εφοδιαστές, ἐπισκευαστές, ναυπηγούς, δέν θά εἶχε πρόβλημα ὑδρεύσεως ἡ Ἀττική γιά δεκαετίες!

Ὁ θαυμαστός κόσμος τῆς Ναυτιλίας ἔχει κάθε μέρα καί κάτι διαφορετικό νά σοῦ προσφέρει. Εἶναι αὐτά τά «ἄπς ἔντ ντάουνς», ὅπως τά λένε οἱ θαλασσινοί, πού κάνουν τήν ζηλευτή αὐτή δραστηριότητα ἑλκυστική.

Συναντῶ, συζητῶ καί μαθαίνω, λοιπόν. Καί πάντα κάτι πού θά κεντρίσει τό ἐνδιαφέρον θά βρῶ σέ αὐτές τίς συζητήσεις. Ἀρκεῖ μία λέξη, ἕνα τηλεφώνημα, μία πληροφορία, γιά νά σηκώσεις τήν ἄγκυρα καί νά σαλπάρεις γιά τήν εἴδηση, πού θά σοῦ δώσει τήν ἱκανοποίηση ἐκείνη τήν ὁποία νιώθει ὁ καλλιτέχνης ὅταν βλέπει τό ἔργο του ὁλοκληρωμένο!

Ἔμαθα, λοιπόν, ὅτι πρό ὀλίγων ἡμερῶν εἴχαμε μία ἰδιαιτέρως ἐνδιαφέρουσα συνάντηση ἐπιφανῶν παραγόντων τῆς Ναυτιλίας (παικτῶν παγκοσμίου ἐμβελείας) μέ Ἀκαδημαϊκούς καί κορυφαίους ἐπιστήμονες. Μιά ἀπό τίς συναντήσεις μέ τίς ὁποῖες οὐδείς ἀσχολεῖται ἐπιμελῶς, ἀλλά ἀπό τίς ὁποῖες προκύπτουν συμπεράσματα καί, ἐνίοτε, εἰδήσεις… Ἔγινε, λοιπόν, ἀναφορά στό πρόσφατο ἄρθρο τῆς «Ἑστίας» καί ἔπεσε στό τραπέζι τό θέμα τοῦ Ἐθνικοῦ Στόλου. «Δέκα ἑκατομμύρια Ἕλληνες στήν πατρίδα καί ἄλλα τόσα σχεδόν σέ ὅλο τόν κόσμο, ἄν βάλουμε ἀπό δέκα εὐρώ ὁ καθένας, ἀποκτᾶ ἡ χώρα ἕνα νέο “Θωρηκτό Ἀβέρωφ”!». Τήν ἰδέα ἔριξε ἔμπειρος ναυτῖλος, ἀλλά ἄκουσε ἀμέσως τό γνωστό μοτίβο. «Δέν θά δώσουν ὅλοι, φυσικά. Ὁπότε…». Ὁ ναυτῖλος χαμογέλασε καί ἀπάντησε. «Ἔ, δέν πειράζει. Ἄς δώσουν ὅσα δώσουν καί ὅσα ἀπομένουν γιά νά γίνει ἡ δουλειά, θά τά βάλουμε ἐμεῖς, ἡ Ναυτιλία!»… Ἡ Ναυτιλία, ἡ ὁποία –ὅπως κάθε τόσο μαθαίνουμε– συμβάλλει, προσφέρει στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις τῆς χώρας. Ἡ Ναυτιλία, τῆς ὁποίας ἡ καρδιά πάλλεται καί λειτουργεῖ στήν Ἑλλάδα, ἀλλά οἱ ἀρτηρίες της ἁπλώνονται σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο.

Ἡ Ναυτιλία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό σημαντικότερο πολιτικό ὅπλο τῆς χώρας μας στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Νά, λοιπόν, ἡ ἰδέα, τήν ὁποία ἔχουν –κατά καιρούς– ὑλοποιήσει οἱ Ἕλληνες, μέ ἐράνους, μέ «λαχεῖα» καί μέ ἄλλους τρόπους. Καί «τά ὑπόλοιπα θά τά βάλουμε ἐμεῖς». Χωρίς ἀμφιβολία, τά «ὑπόλοιπα» θά εἶναι τό μεγαλύτερο μέρος γιά τόν «νέο Ἀβέρωφ». Ἄς κινηθοῦν ἀναλόγως οἱ ἔχοντες «τό μαχαίρι καί τό πεπόνι»… Ἐπειδή, ὅμως, ἄκουσα ὅτι στήν ἐξαιρετική σύνθεση τῆς ὁμηγύρεως ἦσαν καί Ἀκαδημαϊκοί, μοῦ ξαναγεννήθηκε μιά παλαιότερη ἀπορία. Γιατί δέν ἔχουμε ἀκόμη δεῖ μεταξύ τῶν Ἀκαδημαϊκῶν μας ἕναν ἐκπρόσωπο τῆς Ναυτιλίας; Ἡ Ναυτιλία ἀποτελεῖ –ἐκ τῆς φύσεώς της– τέχνη, ἀλλά μπορεῖ πλέον νά θεωρηθεῖ καί ἐπιστήμη, καθώς διδάσκεται στά ἑλληνικά Πανεπιστήμια. Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ νά πιστεύουμε ὅτι ἡ Ναυτιλία –ἐκπροσώπους τῆς ὁποίας ἔχει βραβεύσει ἡ Ἀκαδημία– θά πρέπει νά ἀποκτήσει καί «Ἀκαδημαϊκή» ὑπόσταση. Εἶναι μιά ὀφειλόμενη –κατά τήν ἄποψή μας– ἀναγνώριση στόν κλάδο ὁ ὁποῖος πρωτοπορεῖ παγκοσμίως καί «ταξιδεύει» τήν Ἑλλάδα σέ ὅλα τά μήκη καί πλάτη τοῦ πλανήτη. Ὅπως ἐπιλέγονται προσωπικότητες ἀπό ὅλους τούς τομεῖς τῆς κοινωνίας τῶν τεχνῶν καί τῶν ἐπιστημῶν, θά ἔπρεπε νά ἐπιλέγεται καί μιά προσωπικότητα ἀπό τόν κλάδο, ὁ ὁποῖος ἔχει συγκεράσει τήν τέχνη μέ τήν ἐπιστήμη καί ἐκπροσωπεῖ ἐπαξίως τήν χώρα μας σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Τῆς τό ὀφείλουμε, ὡς Ἑλλάς…