Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἑορτῆς τῆς μητέρας…

Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ μάνα εἶναι ὁ πιό πολύτιμος κοντινός μας ἄνθρωπος

Ἄλλο τόσο βέβαιο εἶναι ὅτι ὅλους τούς πολύτιμους καί ἀγαπητούς μας ἀνθρώπους, κυρίως ἐκείνους πού θεωροῦμε δεδομένους, τούς ἐκτιμοῦμε πολύ περισσότερο ὅταν μᾶς λείψουν… Γιά ἐμᾶς, τούς ἄνδρες, ἡ μάνα εἶναι τό «ἀποκούμπι», τό σημεῖο ἀναφορᾶς μας, τό καταφύγιό μας, τό λιμάνι…

Ὅσο καλή, ὅσο ἄριστη, ὅσο πολύτιμη καί ἄν εἶναι ἡ σύντροφός μας, ἡ μητέρα τῶν παιδιῶν μας, ἡ «γυναίκα τῆς ζωῆς μας», ἡ σχέση μέ τή μάνα εἶναι σέ ἄλλη βαθμίδα. Δέν θυμᾶμαι ποτέ νά εἶπα ἄλλη λέξη ἀπό τό «μάνα μου», ἀπό τό «πού ’σαι ρέ μάνα» σέ μιά δύσκολη στιγμή… Ὅταν λείψει ἡ μάνα, ἐκλείπει καί ὁ τελευταῖος «βαθμός» ἀναφορᾶς μας. Ὅσο ζεῖ, μπορεῖς νά πεῖς «Πηγαίνω στή μάνα μου», μπορεῖς νά πεῖς «Ἔχω νά πάω στή μάνα μου». Καί, φυσικά, μποροῦν νά σοῦ ποῦν «Δέν πᾶς στή μάνα σου, καλύτερα;»! Ὅπως καί νά ἔχει, ὅμως, ἡ μάνα εἶναι μέσα σέ κάθε οἰκογενειακή συζήτηση…

Ἐμένα, πάλι, ἡ μάνα μου ἔρχεται στό νοῦ κυρίως στό τραπέζι! Ἐκεῖ, θά θυμηθῶ πάντα κάποια στιγμή της, κάποια λόγια της, κάποια χαριτωμένη ἱστορία… Μπορῶ νά πῶ ὅτι εἴχαμε μιά μητέρα διαφορετική, γιά ἐκεῖνα τά χρόνια. Στήν δεκαετία τοῦ ’50, τότε, δηλαδή, πού οἱ γυναῖκες δέν ψήφιζαν ἀκόμη, ἐκείνη διηύθυνε ἕνα ὁλόκληρο σχολεῖο καί στίς ἀρχές τοῦ ’60 εἶχε περισσότερα ἀπό 400 παιδιά.

Φυσικό ἦταν, νά μήν τήν βλέπουμε πολύ στό σπίτι, μέχρι πού ὁ πατέρας μας –πού καί ἐκεῖνος ἔλειπε πολλές ὧρες, ἀφοῦ τό πρωί πήγαινε στό ἰατρεῖο του, στόν Οἶκο τοῦ Ναύτου καί τό ἀπόγευμα σέ κατ’ οἶκον ἐπισκέψεις, βρῆκε τήν σωστή φόρμουλα καί τό καινούργιο σχολεῖο φιλοξενοῦσε στόν μισό πρῶτο ὄροφο τό σπίτι μας!

Καί πάλι, ὅμως, μπορῶ νά πῶ ὅτι τή μάνα μου τήν «χόρτασα» ὅταν βγῆκε στήν σύνταξη! Καί καθώς ὁ πατέρας μας ἔφυγε κάπως νωρίς (ἡ μάνα μας ἔζησε 28 γεμᾶτα χρόνια χηρείας) κι ἐγώ ἤμουν τό μοναδικό ἀπό τά πέντε παιδιά πού ἔμεινε στήν Ἑλλάδα, ἤμουν, κατά κάποιον τρόπο, ὁ «κηδεμών» της…

Βεβαίως, ἔμενε μόνη της, στό σπίτι της καί ὅταν «βάρυνε» λιγάκι, εἶχε μιά καλή κυρία ἀπό τήν Βουλγαρία, πού ἔμεινε μαζί της ὥς τό τέλος.

Περάσαμε ὅλα τά στάδια. Ἀπό τήν δυνατότητά της νά πηγαίνει κρουαζιέρες καί ταξίδια μακρινά μέ τίς φίλες της (μέ τήν πεθερά μου καί κάποιες ἄλλες χῆρες), ἀπό τίς διακοπές σέ θέρετρα μέ ἰαματικά λουτρά καί φθάσαμε μέχρι καί τό αμαξίδιο, ὅταν χρειάστηκε. Μπορῶ νά πῶ ὅτι ὑπῆρξαν φορές πού τήν ἔβγαζα βόλτα μέ τό ἁμαξίδιο καί τῆς ἔκανα διάφορα «κόλπα», τά ὁποῖα εὐχαριστιόταν ἰδιαίτερα καθώς οὐδέποτε ἔχασε τό ὀξύτατο πνεῦμα της.

Ἔφυγε πλήρης ἡμερῶν…

Ἕνα ἀπό τά πιό ἀστεῖα περιστατικά: Ἔπαιζε μέ τίς φίλες της «Θανάση» στό σπίτι μας. Ὅποτε μποροῦσα, πήγαινα καί τούς ἔφτιαχνα τούς καφέδες. Ἕνα βράδυ, μιά κυρία ἄφησε τό καρέ νωρίς, κατά τίς ἐννέα. Καί λέει ἡ μάνα μου. «Ἄ, τήν καημένη, ζεῖ ὁ ἄνδρας της!»…

Απόψεις

Στέφανος Κυριακίδης: «Η ψυχή μου είναι πάντα ταγμένη στην αλήθεια του Θεού»

Εφημερίς Εστία
Ο βετεράνος ηθοποιός Στέφανος Κυριακίδης συμπληρώνει 66 χρόνια στο θεατρικό σανίδι και μιλά στο «ΕΣΤΙΑζω» σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, με αφορμή την επιστροφή του στη σκηνή με το σπουδαίο έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου «Το μαύρο κουτί».

«Πανηγύρι της Αγάπης 2026»: Δύο ημέρες προσφοράς και αλληλεγγύης στο Μετρό Συντάγματος

Εφημερίς Εστία
Στις 23 και 24 Νοεμβρίου, το «Εργαστήρι – Λίλιαν Βουδούρη» προσκαλεί το κοινό σε μια ξεχωριστή γιορτή αγάπης, με χειροποίητες δημιουργίες και χριστουγεννιάτικα δώρα που στηρίζουν τα άτομα με νοητική αναπηρία

Ἀκρίβεια: Πόσα χρήματα ἀπομένουν στά νοικοκυριά

Εφημερίς Εστία
Μέ τό κόστος τοῦ ἐνοικίου, τοῦ ρεύματος καί τῶν καυσίμων νά ἔχει αὐξηθεῖ σημαντικά, τό ζητούμενο δέν εἶναι πλέον μόνο πόσα χρήματα χρειάζονται γιά τήν κάλυψη τῶν βασικῶν ἀναγκῶν, ἀλλά καί ποιές δαπάνες μποροῦν νά περιορισθοῦν

12ο Συμπόσιο ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ.: Στο επίκεντρο οι προσωπικότητες που κράτησαν όρθιους τους πρόσφυγες

Εφημερίς Εστία
Θα πραγματοποιηθεί στις 27, 28 και 29 Νοεμβρίου 2026

Ὁ Δισκοβόλος τοῦ Μύρωνα: Ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικό ἀριστούργημα μέ παγκόσμια ἀναγνώριση

Εφημερίς Εστία
Ὑπάρχουν ἔργα τέχνης πού ξεπερνοῦν τά ὅρια τῆς ἐποχῆς τους καί δέν χρειάζονται συστάσεις