Ἐχθρικό ἔδαφος

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 25/1. Ἀποφράς ἡμέρα. Ἀγναντεύω ἀπό τό καφέ τοῦ ἱστορικοῦ «Ἰμαρέτ» τήν κίνηση στόν λιμένα τῆς Καβάλας καί «βλέπω» σκηνές ἀπό τό μέλλον.

Οἱ σκέψεις πού κάνω εἶναι ἀντιφατικές. Τί θά φέρει ἡ συμφωνία ἐδῶ; Εἰρήνη καί καράβια γεμᾶτα LNG ἤ σύρραξη καί ἀποσταθεροποίηση; Ἡ καταμέτρηση τῶν ψήφων τῶν βουλευτῶν μέ τά «ναί» καί τά «ὄχι» τῶν βουλευτῶν γιά τίς Πρέσπες μέ βρίσκει ἐδῶ, στήν καρδιά τῆς Μακεδονίας, ἐλάχιστα χιλιόμετρα ἀπό τό ἀρχαῖο Θέατρο τῶν Φιλίππων, τήν συκοφαντημένη ἀπό τούς Συριζαίους Ἀμφίπολη καί τό χωριό ὅπου γεννήθηκε ἡ πρώτη Εὐρωπαία χριστιανή. Ἡ Λυδία.

Εἶναι ἐπιλογή μου νά βρίσκομαι ἐδῶ τέτοια μέρα. Θέλω νά καταλάβω, πατώντας μακεδονικό ἔδαφος καί ἀναπνέοντας μακεδονικό ἀέρα. Ἀπό τήν μιά πλευρά σκέφτομαι, ὅσο τό βλέμμα μου ξανοίγεται μέχρι τήν Πέραμο καί τήν Ἡρακλείτσα, πώς ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι βαρειά. Τό «Μακεδόνας» καί «Μακεδονική γλῶσσα» χάρισμα στούς Σκοπιανούς δέν χωνεύεται μέ τίποτε ἀπό τούς ντόπιους. Παραμιλᾶνε! Οἱ τεχνικοί στόν τηλεοπτικό σταθμό πού μέ προσκάλεσε νά συμμετάσχω σέ μιά διακαναλική περιφερειακή συζήτηση γιά τό Μακεδονικό, παρακολουθοῦν μέ κατεβασμένα κεφάλια τήν ψηφοφορία, μέ μιά κρυφή ἐλπίδα μή τυχόν γίνει κανένα θαῦμα. «Αὐτοί χειροκροτᾶνε, ἀλλά ἐμεῖς τό νιώθουμε ὡς ἐθνική ἧττα» μοῦ λέει κάποιος. Ὁ κόσμος στόν δρόμο, σκυθρωπός. Εἶναι καί ὁ καιρός… Σκοτάδι. Ἀστραπές καί βροντές. Ἡ Ἐγνατία τό προηγούμενο βράδυ ἦταν «πίσσα». Δέν ἔβλεπες τίποτε σέ ὁρίζοντα χιλιομέτρων. Ἡ Ἄννα Μισιριάν, ἡ γυναίκα πού ἀρνήθηκε νά σηκώσει τήν βουλγάρικη σημαία στό ξενοδοχεῖο της ὅταν κατέλυσε ἐκεῖ ὁ Μπορίσωφ γιά μιά συνάντηση μέ τόν Τσίπρα –οἱ κάτοικοι ἔχουν ὀδυνηρές μνῆμες ἀπό τήν βουλγάρικη κατοχή στόν Πόλεμο– δέν εἶχε καλό ὕπνο. «Ξύπνησα μέ ἕνα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα» θά μοῦ πεῖ τήν ἑπομένη. Γενικῶς, ὁ πληθυσμός ἐδῶ εἶναι ἔμπειρος καί ἐκπαιδευμένος. Καταλαβαίνει πότε συγκεντρώνονται σύννεφα ἀποσταθεροποίησης καί πότε ὄχι. Οἱ Μακεδόνες ἔχουν τό νοῦ τους καί ἀνατο- λικά. Στόν Ἐρντογάν. Καί στούς Ρώσσους. Στόν Ἐρντογάν, γιατί σκύψαμε καί σέ αὐτόν τίς προηγούμενες μέρες. «Μά καλά, δέν καταλαβαίνει κανείς ἐκεῖ στήν Ἀθήνα ὅτι ἡ διδασκαλία τῆς τουρκικῆς στά δημόσια νηπιαγωγεῖα τῆς Θράκης θά στρέψει τά νέα παιδιά τῆς μειονότητας πού ἐπέλεγαν τά μεικτά δημόσια σχολεῖα μας γιά νά μαθαίνουν καί ἑλληνικά στά ἀμιγῶς μειονοτικά; Τόσο ἠλίθιοι εἶναι;» μέ ρωτοῦν.

Αὐτή εἶναι ἡ μία πλευρά τοῦ λόφου ὅμως. Θέλω νά τά ἔχω καλά μέ τόν ἑαυτό μου. Ἐνῶ τό βλέμμα μου ταξιδεύει στήν θάλασσα ἀπό τό ἐκπληκτικό ξενοδοχεῖο πού ἦταν κάποτε ἰσλαμικό ἱεροδιδασκαλεῖο (ἐκεῖ γεννήθηκε ὁ ἱδρυτής τοῦ αἰγυπτιακοῦ κράτους Μοχάμεντ Ἄλι), σκέφτομαι καί τήν ἄλλη ὄψη τῶν πραγμάτων! Κοιτώντας πρός τήν «μπούκα» τοῦ λιμανιοῦ φαντάζομαι νά καταφθάνουν στήν Καβάλα καί στήν Ἀλεξανδρούπολη τά πρῶτα καράβια μεταφορᾶς LNG μέ ἑλληνική Σημαία, ἔμφορτα ἀπό ὑγροποιημένο δυτικό φυσικό ἀέριο, τό ὁποῖο μέσω τοῦ TAP καί τῶν κάθετων διακλαδώσεών του θά διοχετεύεται σέ Βουλγαρία, Ρουμανία, Σκόπια, Μαυροβούνιο, Ἀλβανία. Αὐτομάτως ὅλη ἡ περιοχή τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης θά ἀναβαθμιστεῖ σέ δυτικό ἔδαφος τεράστιας σημασίας. Ἡ διοίκηση τοῦ ἀγωγοῦ TAP στόν ὁποῖο ἔπιασαν δουλειά ἀρκετοί Ἕλληνες, ξέρει ἀπό δημόσιες σχέσεις. 12 ἑκατομμύρια εὐρώ κονδύλι γιά τήν «κοινωνική εὐθύνη» θά διοχετεύσει σέ Δήμους καί Κοινότητες τῆς περιοχῆς γιά νά ἔχει σύμμαχο τόν πληθυσμό. Ἀγόρασε ἐκχιονιστικό σέ χρεωκοπημένο τοπικό δῆμο, ἐνίσχυσε τήν τοπική Ἐκκλησία καί ΜΜΕ πού ἀπειλοῦνταν μέ λουκέτο, κλασσικά εἰκονογραφημένα. Μέ δεδομένο ὅτι ἡ εἰρηνική ἐπίλυση τοῦ Σκοπιανοῦ καί ἄλλων διακρατικῶν διαφορῶν (Σερβία – Κοσσυφοπέδιο, οἱ ἑπόμενες Πρέσπες) ἀποτελοῦν προαπαιτούμενο γιά τόν νέο δυτικό ἐνεργειακό χάρτη τῆς περιοχῆς καί ὅρο γιά τήν ἀμερικανική ἐπικυριαρχία, σκέπτομαι: Μήπως μέ τό νά κλείνουμε μέτωπα θωρακίζουμε ἀμυντικά τήν περιοχή καί ἐκλείπει κάθε κίνδυνος γιά τήν ἐδαφική ἀκεραιότητα στά βόρεια σύνορά μας; Μοῦ ἀρέσει ἡ σκέψη. Πολύ καλό γιά νά εἶναι ἀληθινό ὅμως. Ἄν τό ἑλληνικό ἔδαφος στήν Μακεδονία θεωρεῖται πλέον ἔδαφος φιλικό γιά τήν Δύση, πρέπει νά ἔχουμε συνείδηση τί θεωρεῖται καί γιά τήν Ρωσσία.

Ἡ ἀπάντηση μπορεῖ νά σοκάρει ἀλλά αὐτή εἶναι: Ἐχθρικό ἔδαφος! Ἔδαφος ἀπό τό ὁποῖο θά διέρχεται ἀγωγός δυτικῶν συμφερόντων μέ στόχο τήν μείωση τοῦ μονοπωλίου τῆς Μόσχας στά Βαλκάνια, θεωρεῖται ἐχθρικό ἔδαφος γιά τούς Ρώσσους, οἱ ὁποῖοι δέν μένουν μέ σταυρωμένα τά χέρια. Κινοῦνται ἀπό τώρα. Στήν Καβάλα θέλουν νά μετατρέψουν ἐγκαταλελειμμένες στρατιωτικές ἐγκαταστάσεις σέ μοντέρνο ξενοδοχεῖο. Τό ὁποῖο ὅπως καί τό Ἅγιον Ὄρος δέν θά εἶναι …μόνο ξενοδοχεῖο, βεβαίως βεβαίως. Ἀλλά καί οἱ σύμμαχοί τους Τοῦρκοι δέν πᾶνε πίσω. Ἡ ἀποσταθεροποίηση ἐνεργειακῶν διαδρόμων σέ περιοχές πού ζοῦν τουρκόφωνοι μειονοτικοί πληθυσμοί θά εἶναι βούτυρο στό ψωμί τους στό μέλλον. Καί ἄς μήν προέκυψε Τζιχάντ ἀπό τήν μουσουλμανική μειονότητα τῆς Θράκης. Οἱ κάτοικοι κοιτοῦν πρός τόν οὐρανό καί ξέρουν λοιπόν. Τούς τό λέει ἡ ἱστορία. Τά σύννεφα ἀργά ἤ γρήγορα πάλι θά φανοῦν. Ποιά «συν-ανάπτυξη» καί λοιπές συριζέικες ἀνοησίες.

Ἀναχωρῶ ἀπό τήν Καβάλα προβληματισμένος καί στενοχωρημένος. Στήν διακαναλική συζητήσαμε ὡς ἄσκηση τό μελλοντικό δικαίωμα Σκοπιανῶν νά κάνουν συγκέντρωση στήν πλατεῖα Ἀριστοτέλους μέ τό σύνθημα «οἱ Μακεδονία στούς Μακεδόνες»!!! Ἀπογοήτευση. Κατηφορίζω στήν Θεσσαλονίκη. Στό mail μου φθάνει τό ΦΕΚ μέ τήν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, τσακίστηκαν νά τήν ὑπογράψουν Σαββατοκύριακο. Στό τηλέφωνο φίλοι ἀπό τήν πόλη μοῦ λένε ὅτι ἔκαναν ἤδη τήν ἐμφάνισή τους στήν Πλατεῖα Ἀριστοτέλους οἱ πρῶτοι Σκοπιανοί. Μέ πολύ τουπέ καί μέ ἕνα θριαμβευτικό χαμόγελο ὥς τ’ αὐτιά. Ἀντίο Μακεδονία, λέω μέσα μου. Δέ θέλω νά τό πιστέψω ὅμως.