Ὁ «πράσινος στρατηγός», ὁ μοναδικός Μίμης Δομάζος

Τήν ὥρα πού γράφονται ἐτοῦτες οἱ ἀράδες, δέν γνωρίζω τήν ἀκριβή κατάσταση τῆς ὑγείας τοῦ σπουδαίου Μίμη Δομάζου.

Τήν διετία 1971-72 εἶχα ἀναλάβει τό ρεπορτάζ τοῦ Παναθηναϊκοῦ στήν ἀθλητική ἐφημερίδα τήν ὁποία ἐξέδιδε ὁ παλαιός ποδοσφαιριστής τῆς ὁμάδας Σωτήρης Αγγελόπουλος, ὁ ὁποῖος ἦταν ἐπί κεφαλῆς τοῦ διαφημιστικοῦ ὀργανισμοῦ «Ἀντίλαλος».

Στήν ἐφημερίδα ἐκείνη («Παναθηναϊκός Κόσμος») ἐργάζονταν κορυφαῖοι ἀθλητικογράφοι τῆς ἐποχῆς. Ὁ Μάκης Τσουλέας, ὁ Μάκης Παπαζήσης, ὁ Χριστόφορος Κονταξῆς, ὁ Πάνος Φιαμέγκος, ὁ Γιῶργος Ἀρκουλῆς, ὁ Νῖκος Ἀγᾶς καί κάποιοι νεοσσοί, ὅπως ὁ γράφων, ὁ Διονύσης Βραϊμάκης, ὁ Γρηγόρης Καλοκαιρινός.

Ἦταν ἡ ἐποχή πού σπούδαζα, ἐργαζόμενος τά βράδυα ὡς μουσικός, ἀλλά εἶχα ἀρχίσει νά ἐρωτοτροπῶ μέ τήν δημοσιογραφία, μέ ἀφετηρία, ὅπως πολλοί φτασμένοι σήμερα ἀλλά καί παλαιότεροι δημοσιογράφοι, ἀπό τά ἀθλητικά.

Σχεδόν καθημερινά βρισκόμουν στό γήπεδο τῆς Λεωφ. Αλεξάνδρας, παρακολουθῶντας τίς προπονήσεις, καί εἶχα ἀναπτύξει καλές σχέσεις μέ ὅλους. Δέν μποροῦσα, φυσικά, παρά νά θαυμάζω τόν Δομάζο, τόν σπουδαῖο ποδοσφαιριστή, τό στρατηγικό μυαλό, τίς μοναδικές ἐμπνεύσεις του, τό πόσο ἔβλεπε τό γήπεδο «ἀπό ψηλά», ἄν καί μικρός τό δέμας.

Εἶχα δέ τήν τύχη νά ζήσω τόν Παναθηναϊκό ὑπό τίς ὁδηγίες τοῦ Φέρεντς Πούσκας, ἑνός θρύλου τοῦ παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ὁ Δομάζος, ὅπως μοῦ εἶχε ἐξηγήσει σέ κατ’ ἰδίαν συζητήσεις, εἶχε ἀπό τήν ἀρχή ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ Πούσκας δέν ἦταν ὁ ἄνθρωπος πού θά προπονοῦσε τήν ὁμάδα. Αὐτό τό εἶχε ἀναθέσει στόν βοηθό του, τόν Γαβρῆλο Γαζῆ. «Ὁ Πούσκας μᾶς δίνει τήν ἔμπνευση, μᾶς ἔχει κάνει νά πιστέψουμε ὅτι δέν ἔχουμε νά ζηλέψουμε τίποτε ἀπό τούς ξένους ποδοσφαιριστές» μοῦ ἔλεγε ὁ «στρατηγός», ὑπογραμμίζοντας ὅτι ὁ «καλπάζων συνταγματάρχης» δέν ἦταν προπονητής, ἀλλά ψυχολόγος, μάνατζερ, δάσκαλος καί, τό κυριώτερο, ὁ ἄνθρωπος πού εἶχε τήν προσωπικότητα καί ἐνέπνεε τόν σεβασμό σέ ὅλους.

Ὁ Δομάζος, πού ἦταν γεννημένος πεισματάρης, πού δέν ἤθελε νά χάνει ἀπό κανέναν, πού εἶχε τόν τρόπο νά κατευθύνει τούς συμπαῖκτες του καί μέ ἕνα βλέμμα ἤ ἕνα νεῦμα νά ἀλλάζει ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ τό παιγνίδι τῆς ὁμάδας του, μέ εἶχε γνωρίσει στόν Πούσκας.

Ἔτσι, εἶχα τήν εὐκαιρία νά ἀκούσω ἀπό τόν ἴδιο ὅτι ἡ δική μου ὁμάδα, ὁ Ἐθνικός Πειραιῶς, τόν εἶχε ἐντυπωσιάσει μέ τήν φιλοξενία της, ὅταν εἶχαν προσκληθεῖ ἀπό τόν ἡγέτη τοῦ Ἐθνικοῦ, μεγαλοβιομήχανο καί ἐφοπλιστή Δημήτρη Καρέλα, γιά μιά «τουρνέ» μέ τήν ὁμάδα τῶν φυγάδων Οὕγγρων ποδοσφαιριστῶν. «Ὄχι, δέν εἶχα συμφωνήσει νά παίξω στόν Ἐθνικό, ἀλλά μοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωση ἡ λατρεία πού μοῦ ἔδειξαν οἱ Ἕλληνες φίλαθλοι. Ἴσως, ἄν εἶχα μείνει περισσότερο, νά εἶχα τώρα ἑλληνική καί ὄχι ἱσπανική ὑπηκοότητα» μοῦ εἶχε ἀφηγηθεῖ.

Τόν Δομάζο τόν θυμᾶμαι στό «κλειστό» γήπεδο μπάσκετ τῆς Λεωφόρου, ὅπου κατέφευγαν οἱ ποδοσφαιριστές νά γυμνασθοῦν ὅταν ἔβρεχε. Ἐκεῖ, ἔβαζε στοίχημα… ἕνα γουρουνόπουλο στόν «Μίμη», στό Χαλάνδρι, γιά τό ποιός θά πετύχει τά περισσότερα «καλάθια»… μέ τό πόδι!

Πάντα κέρδιζε ὁ Πούσκας. Καί μιά φορά πού κέρδισε ὁ Δομάζος, ὁ συνονόματός του στό Χαλάνδρι ἔψαξε καί βρῆκε τό μεγαλύτερο γουρουνόπουλο καί ὁ «στρατηγός» ἔκανε τό τραπέζι σέ ὅλη τήν ὁμάδα!