Ὁ φόβος τοῦ πρέσβεως Μολυβιάτη

Τά δεδομένα στό Κυπριακό πρόβλημα εἶναι τά ἑξῆς:

Πρῶτον, ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν ἔχει διαμηνύσει στόν διεθνῆ παράγοντα, ἀλλά καί σέ Ἕλληνες συνομιλητές του, ὅτι προϋπόθεση γιά τήν ἐπίλυση τῶν ἑλληνοτουρκικῶν εἶναι ἡ προηγούμενη ἐπίλυση τοῦ Κυπριακοῦ, καθώς διαφορετικά «ὅλα εἶναι στόν ἀέρα». Κατά τόν Τοῦρκο Πρόεδρο, ὅλα τά θέματα εἶναι ἀλληλένδετα. Ἀπό τό εὗρος τῶν χωρικῶν ὑδάτων καί τῆς ΑΟΖ στήν Κύπρο τῶν δύο κρατῶν θά κριθοῦν τά θέματα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου καί τοῦ Καστελλορίζου, τοῦ FIR ὁλόκληρης τῆς περιοχῆς, τῆς ἐνεργειακῆς συνεργασίας, τῆς ἠλεκτρικῆς διασυνδέσεως τῆς νήσου κ.ἄ. Θυμίζουμε ὅτι τό καλώδιο πρός τήν Μεγαλόνησο οἱ γείτονες τό μπλόκαραν στά –κατ’ αὐτούς ἀμφισβητούμενα– νερά μας στήν Κάσο. Θυμίζουμε ὅτι στήν Ἄγκυρα ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν κάλεσε τόν Πρωθυπουργό μέ τήν φράση «Πᾶμε νά τελειώσουμε τήν δουλειά!». Ἀλλά στήν Ἀθήνα δέν βρέθηκε ἕνας χριστιανός νά τόν ρωτήσει «ποιά εἶναι αὐτή ἡ δουλειά»…

Δεύτερον, προϋπόθεση λύσεως τοῦ Κυπριακοῦ, κατά τόν Τοῦρκο Πρόεδρο, εἶναι ἡ συνομοσπονδία καί τά δύο κράτη. Ὁ Ἐρντογάν θεωρεῖ ὅτι τό 2004 τόν «κοροϊδέψαμε», γιατί ἐνῷ ἐκεῖνος ἀνέτρεψε τόν Ραούφ Ντενκτάς καί ἔδωσε γραμμή γιά τό «Ναί» στό δημοψήφισμα, Ἀθήνα καί Λευκωσία πῆγαν στό «Ὄχι». Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ἀθήνα σίγουρα δέν κορόιδεψε κανέναν, ἄν καί δέν ἦταν ὑποχρέωσή της νά κάνει ὅ,τι ἤθελαν οἱ Τοῦρκοι. Τό ἐθνικό συμφέρον ἦταν αὐτό πού προεῖχε. Ἡ Κύπρος μπῆκε μόνη της στήν ΕΕ καί ἐξ αἰτίας τοῦ «Ὄχι» ἀπέφυγε τόν Τοῦρκο συνεταῖρο. Παρά ταῦτα, ὁ Ἐρντογάν δέν ἔχει καλή εἰκόνα: Ὁ Κώστας Καραμανλῆς ἐνημέρωσε δύο φορές τόν Πρόεδρο Μπούς, μία μέσα στόν Λευκό Οἶκο καί μία τηλεφωνικῶς, ὅτι τό Σχέδιο Ἀννάν δέν «περνάει», γιατί δέν ἀρέσει στήν κυπριακή κοινή γνώμη.

Καί δέν περνοῦσε α) διότι, ὅπως ὁμολόγησε ὁ… Ἄγγλος (τί πρωτότυπο!) συντάκτης τοῦ Σχεδίου Ἀννάν λόρδος Χάνεϋ, τό κείμενο πού ἐτέθη πρός ἔγκριση στό δημοψήφισμα ἦταν ἀρκούντως φιλοτουρκικό καί β) διότι οἱ μυστικές ὑπηρεσίες τῆς Κύπρου εἶχαν «πιάσει» τηλεγραφήματα τοῦ τέως Ἀμερικανοῦ πρεσβευτῆ πού ἔλεγε στούς ἀνωτέρους του ὅτι στόχος τοῦ Σχεδίου Ἀννάν ἦταν ἡ ἀπενοχοποίηση τῆς Τουρκίας γιά τόν Ἀττίλα (πλασαριζόταν ὡς τό «καλό παιδί» πού πάσχιζε γιά τήν ἐπανένωση τό 2004) καί ὄχι ἡ ἀποδοχή, ἡ ὑλοποίηση καί ἡ ἐφαρμογή του. Τώρα, ἄν εἶχαν ὑποσχεθεῖ τυχόν τά ἀνάποδα στόν Ἐρντογάν ὁ Κώστας Σημίτης καί ὁ Γλαῦκος Κληρίδης τό 2003 (λύση-«πακέτο» δηλαδή, μέ Ἀννάν καί συγχρόνως ἔνταξη τοῦ νέου κράτους τῆς Κύπρου στήν ΕΕ μέ ταυτόχρονη κατάργηση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας), αὐτό δέν ἀφοροῦσε οὔτε τόν Κώστα Καραμανλῆ οὔτε τόν Τάσσο Παπαδόπουλο.

Τρίτον, ἡ χθεσινή «ἀνατίναξη» τῶν διαπραγματεύσεων ἀπό τούς Τούρκους μετά τήν κάθοδο Γκουτέρες στό νησί ἔχει ὡς ἀπώτερο στόχο τήν ἄμεση ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους ἀπό τήν διεθνῆ κοινότητα μέσῳ κύματος ἀναγνωρίσεων. Δέν εἶναι ἀπίθανο τό θέμα αὐτό νά συζητήθηκε στήν διμερῆ συνάντηση Τράμπ-Ἐρντογάν στήν Ἄγκυρα. Ὁ Πέτρος Μολυβιάτης ἔφυγε ἀπό αὐτήν τήν ζωή μέ αὐτό τό ἄγχος. Μήπως οἱ ΗΠΑ ἀναγνωρίσουν τό ψευδοκράτος μετά ἀπό ἕνα ναυάγιο πού θά τό «ρίξουν» οἱ σύμμαχοι σέ ἐμᾶς.

Τέταρτον, γιά τήν Ἑλλάδα, τό θέμα τῆς συνταγματικῆς καί τῆς ἐδαφικῆς πτυχῆς εἶναι κατά βάση κυπριακό, ἐκτός ἀπό ἕνα θέμα. Ἐάν ὁ Τουρκοκύπριος Πρόεδρος τῆς χαλαρῆς συνομοσπονδίας (ἤ ὁμοσπονδίας, ὅπως ζητᾶμε ἐμεῖς), πού θά ἀναλαμβάνει καθήκοντα ἐκ περιτροπῆς μέ Ἑλληνοκύπριο ἀνά ἔτος, θά ἔχει δικαίωμα ἐγέρσεως βέτο κάθε φορά πού παρίσταται στίς Συνόδους Κορυφῆς τῆς ΕΕ. Γιά τήν Ἑλλάδα, εἶναι κόκκινη γραμμή νά μήν ἔχει. Κανονικά πρέπει νά εἶναι κόκκινη γραμμή καί γιά τά λοιπά εὐρωπαϊκά κράτη, καθώς ἔτσι μπαίνει ἀπό τό παράθυρο, ἀπ’ εὐθείας, χωρίς ἀξιολόγηση, ἡ Τουρκία στήν ΕΕ! Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἐμεῖς τί κάνουμε εἶναι τό θέμα.

Πέμπτον, ἡ τουρκική «Γαλάζια Πατρίδα», πού θά εἶναι βαρύ ἐπικοινωνιακό καί πολιτικό φορτίο γιά κάθε ἑλληνική Κυβέρνηση ἐφ’ ὅσον ψηφιστεῖ, εἶναι στρατηγικό ὄχημα γιά τήν μεγάλη διαπραγμάτευση- «πακέτο» πού θέλει ὁ Ἐρντογάν. Ἡ δική μας «Γαλάζια Πατρίδα» δέν εἶναι ὁ θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός καί τά πάρκα. Δική μας πανίσχυρη «Γαλάζια Πατρίδα» εἶναι ἡ κυρωθεῖσα ἀπό ὅλα σχεδόν τά ἔθνη τοῦ κόσμου Σύμβαση γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας. Ἡ ἑλληνική διπλωματία (Σταυρόπουλος, Οἰκονομίδης, Χαλκιόπουλος) ἐπέτυχε τό 1982 περιφανῆ διπλωματική νίκη στό «Μοντέγκο Μπαίη» τῆς Τζαμάικα, ὅταν ἡ Διάσκεψη ἀπεδέχθη τήν ἑλληνική θέση ὅτι τά νησιά ἔχουν ὑφαλοκρηπῖδα. Καί ἀπέρριψε ταυτοχρόνως τήν τουρκική. Ἄν οἱ Τοῦρκοι ὁμολογοῦν σέ «κλειστές τράπεζες» ὅτι ἡ «Γαλάζια Πατρίδα» καί ὁ σχετικός νόμος ἐκπονοῦνται γιατί οἱ γείτονες δέν ἔχουν γραπτούς κανόνες Δικαίου νά μᾶς τούς ἀντιπαραβάλουν σέ μιά διεθνῆ διαπραγμάτευση ἐπιλύσεως τῶν διαφορῶν μας, τότε αὐτό τό δόγμα εἶναι ἡ ἀναδρομική ὁμολογία ἥττας τῆς τουρκικῆς διπλωματίας ἀπό τήν ἑλληνική στό «Μοντέγκο Μπαίη».

Ἕκτον, πολλοί προεξοφλοῦν ὅτι καί αὐτός ὁ γῦρος τοῦ Κυπριακοῦ εἶναι καταδικασμένος σέ ἀποτυχία ὅπως καί οἱ ἄλλοι. Δεδομένου ὅμως ὅτι αὐτή ἡ διευθέτηση στήν Κύπρο, στό Αἰγαῖο καί στήν Μεσόγειο συνδέεται μέ τήν νέα μελλοντική ἀρχιτεκτονική ὅλης τῆς περιοχῆς, καθώς ὁ Τράμπ ὁρίζει τήν Τουρκία ὡς ἔπαρχο Ἀνατολίας, Μεσογείου καί Μαύρης Θαλάσσης, θά ἤμουν ἐξαιρετικά σκεπτικός ἄν τά πράγματα θά ἔχουν τήν ἴδια φορά καί σέ αὐτήν τήν πίστα. Νά τό δοῦμε.

Ἕβδομον καί τελευταῖον: Ἄν τυχόν εἶναι σέ ἐξέλιξη μακρές διαπραγματεύσεις γιά τήν ἐπίλυση ἐθνικῶν θεμάτων, ὁ λόγος ἐξαιρετικῆς ἐθνικῆς σημασίας ὡς αἰτία πρόωρης προσφυγῆς στίς κάλπες ἐκλείπει προσωρινά γιά τό φθινόπωρο. Γιά ἀργότερα, ἴσως.