Ὁ δρόμος πρός τήν ζούγκλα περνᾶ ἀπό τό σχολεῖο

Ἐπανερχόμεθα στό θέμα τῆς «ζούγκλας τοῦ μαυροπίνακα», στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε σέ προηγούμενο σχόλιό μας.

Φυσικά, δέν εἴμεθα θιασῶτες τῆς «βίτσας», τοῦ «χάρακα» καί τῆς «σφαλιάρας», συνθῆκες ὑπό τίς ὁποῖες ἐμεῖς μεγαλώσαμε, στήν τρυφερή ἡλικία τῶν σχολικῶν μας χρόνων.

Ὡστόσο, τό νά φθάσεις σήμερα στό ἄλλο ἄκρο, στό νά κάνουν, δηλαδή, χρήση τῶν προαναφερθέντων μέσων οἱ μαθητές καί νά ὑφίστανται τά πάνδεινα οἱ ἐκπαιδευτικοί, εἶναι ἀνεπίτρεπτο.

Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἐπιβολή κυρώσεων, σέ περιπτώσεις κατ’ ἐξακολούθηση παρεκτροπῆς, εἶναι ἀπαραίτητη! Πῶς ἀλλιῶς, δηλαδή, θά «βάλει μυαλό» ὁ μαθητής-θηρίο, ἄν δέν αἰσθανθεῖ ὅτι οἱ ἐκτός κανονισμοῦ πράξεις ἔχουν καί συνέπειες;

Ἄν καί ἔχουν περάσει πολλά-πολλά χρόνια, μοῦ ἔχει μείνει στό μυαλό μιά περίπτωση. Σέ ἕνα διάλειμμα, στήν Ἰωνίδειο, ἦλθα στά χέρια μέ ἕναν συμμαθητή μου, τόν Μανώλη, σήμερα πολύ καλό μου φίλο καί συμπάσχοντα, ἀφοῦ εἶναι καί αὐτός προσκείμενος στόν Ἐθνικό Πειραιῶς.

Ἀπό τό πλατύσκαλο, ὁ ἐπιτηρητής, ὁ φιλόλογός μας, ὀνόματι Κεραμάρης, παρατηροῦσε τα συμβαίνοντα στό προαύλιο. Ἔβγαλε, λοιπόν, τήν σφυρίχτρα του, σφύριξε καί μᾶς φώναξε στό πλατύσκαλο. «Πλησιάστε, κύριε Καπράνε καί βγάλτε τά γυαλιά σας» μοῦ λέει. Ἀμέριμνος, πλησιάζω καί βγάζω τα γυαλιά τῆς μυωπίας πού φοροῦσα. Ἀστραπιαίως, δέχομαι ἕνα χαστούκι, πού «εἶδα τόν οὐρανό σφοντύλι», πού θά ἔλεγε ὁ πατέρας μου. Ὁ Μανώλης, πού ἀκολούθησε, εἶχε δεῖ τό συμβάν καί πρόλαβε νά ἀποτραβηχθεῖ ὅταν ἦλθε ἡ σειρά του καί τό χαστούκι τόν πῆρε «ξώφαλτσα»…

Ἀκόμη τό θυμᾶμαι ἐκεῖνο τό χαστούκι. Ἀλλά ἔκτοτε οὐδέποτε δημιούργησα ὁποιοδήποτε ἐπεισόδιο…

Ὄχι, δέν τάσσομαι ὑπέρ τῆς ἐπαναφορᾶς τῆς χειροδικίας (ἄν καί, μεταξύ μας, καλό μοῦ ἔκανε τό χαστούκι). Δέν τόλμησα, ὅμως, νά ἀναφέρω στούς γονεῖς μου τό περιστατικό, ἐπειδή ἤμουν βέβαιος ὅτι ἤ θά μοῦ ἔλεγαν «καλά σοῦ ἔκανε, ἀφοῦ ἀτάκτησες» ἤ δέν θά σχολίαζαν τό θέμα. Πάντως, νά σπεύσουν στό σχολεῖο καί νά διαμαρτυρηθοῦν ἐπειδή ὁ κανακάρης τους εἰσέπραξε ἕναν φοῦσκο, ἦταν κάτι ἐκτός πραγματικότητος.

Ἐδῶ, ὅμως, ἡ καθηγήτρια ὑπέφερε τά πάνδεινα. Καί τά εἶχε ἀναφέρει –ἐπωνύμως– στούς προϊσταμένους της. Ἀλλά ποιός τά βάζει μέ τούς μαθητές σήμερα; Καί, κυρίως, ποιός τά βάζει μέ τούς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι θά ἐπιτεθοῦν αὐθωρεί καί ἀνενδοιάστως στόν ὅποιον καθηγητή; Θυμᾶστε τά «Τό ξύλο βγῆκε ἀπ’ τόν Παράδεισο» τοῦ Σακελλάριου, μέ τόν καθηγητή Φλωρᾶ πού χαστούκισε τήν μαθήτρια καί ἀπελύθη –ἔστω καί γιά λίγο– ἀπό τό Κολλέγιο; Νά πού ἡ ἱστορία μπορεῖ νά ἀπαναληφθεῖ, μέ ἄλλο σενάριο καί δραματική κατάληξη. Δυστυχῶς, οἱ γονεῖς, ἀντί νά καθοδηγήσουν τά παιδιά σέ ἤρεμα νερά, συμβάλλουν –ἀφοῦ καί οἱ ἴδιοι ζοῦν σέ ἕναν κόσμο βίας– στήν ἐξαχρείωσή τους.

Τώρα θά ποῦν κάποιοι «Καί τί θά γίνουν τά σχολεῖα; Κατηχητικά;». Ἐδῶ ὑπάρχει ἕνα θέμα, ὅταν ἕνα μάθημα, ὅπως τά Θρησκευτικά, πού διδάσκει τήν ἀγάπη καί τήν ἀλληλεγγύη, ἔχει τεθεῖ «εἰς τό πῦρ τό ἐξώτερον». Καί πάλι θά πειτε «Καλά, τί θά γίνουν τά παιδιά; Θεοῦσες;» Ὄχι ἀσφαλῶς. Ἀλλά ἄν δέν γίνει κάτι –καί γρήγορα–, σέ λίγο καιρό τά σχολεῖα θά μετατραποῦν σέ θηριοτροφεῖα.

Κι ὕστερα, ὁ δρόμος πρός τήν ζούγκλα τῆς καθημερινότητος θά εἶναι εὔκολος, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται…