Ἡ μουσική δέν εἶναι μόνο μαθηματικά

Δηλαδή γιατί εἴχαμε ἐκστασιασθεῖ ὅλοι ἐπειδή ὁ Μπίλλ Κλίντον ἔπαιζε σαξόφωνο;

Γιατί ἀνοίγουμε διάπλατα τίς πύλες τοῦ Ἡρωδείου ἤ τοῦ Μεγάρου Μουσικῆς στόν Γούντι Ἄλλεν, ἐπειδή παίζει (καλά, ὁμολογουμένως) κλαρινέτο καί τήν ἴδια στιγμή εἰρωνευόμεθα τόν Ἀνδρέα Λοβέρδο ἐπειδή παίζει κρουστά (ντράμς);

Ἄν θέλετε τήν ταπεινή μου ἄποψη, σέβομαι τούς πολιτικούς πού ἔχουν μουσικές γνώσεις καί περισσότερο ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀφιερώνουν χρόνο στήν μελέτη ἑνός μουσικοῦ ὀργάνου. Ὡς –παλαιότερα– μουσικός, μπορῶ νά σᾶς διαβεβαιώσω ὅτι ἡ προσφυγή στά πλῆκτρα τοῦ πιάνου, στίς μπακέτες τῶν τυμπάνων, στίς χορδές τῆς κιθάρας ἤ στά κουμπιά καί τά «καλαμάκια» τῶν πνευστῶν, ἀποτελεῖ τόν καλύτερο τρόπο γιά νά ἠρεμήσεις, τόν πλέον ἐνδεικνυόμενο τρόπο γιά νά ἀναδυθεῖς ἀπό τόν βυθό ἀκόμη καί τῶν πλέον σκοτεινῶν σκέψεων.

Μέ ἀγάπη θυμᾶμαι τήν ἀξέχαστη φίλη μου Ἔλσα Παπαδημητρίου, ἡ ὁποία μελετοῦσε μέ ἐπιμέλεια τζάζ καί τραγουδοῦσε τό ἴδιο ὄμορφα ἀπό Ἔλα Φιτζέραλντ μέχρι Ζάκ Μπρέλ.

Εἶναι βέβαιο ὅτι μέσα ἀπό τήν μουσική –παίζοντας κάποιο ὄργανο ἤ ἀκούγοντας κάτι πού σέ συναρπάζει– «κατεβαίνουν» οἱ καλύτερες ἰδέες. Ὅλοι λένε ὅτι ἡ μουσική «εἶναι μαθηματικά». Θά ἔλεγα ὅτι εἶναι καί πολλά ἄλλα.

Ἄς μιλήσω «ἐπί προσωπικοῦ». Ὧρες ὁλόκληρες, μιλῶντας, γράφοντας, σημειώνοντας, τηλεφωνῶντας, συζητῶντας, φορτίζεσαι, κουράζεσαι, ἀποκαμώνεσαι. Βεβαίως, ἄν εἶσαι ἀπό τούς πρίγκηπες πού διαθέτουν πισίνα, μέ τό πού θά μπεῖς στό σπίτι, πέφτεις στό νερό καί ξεπλένεις τά πάντα. Ἐμεῖς, ὅμως, πού δέν ἔχουμε οὔτε γούρνα, διαθέτουμε ἕναν ὁλόκληρο ὠκεανό στά πλῆκτρα, στίς χορδές, στίς μπακέτες. Βουτᾶμε στήν μουσική καί φορτίζουμε τούς πεσμένους μας συσσωρευτές.

Εἶμαι βέβαιος ὅτι ὁ Ἀνδρέας Λοβέρδος, ὅπως καί ἄλλοι πολιτικοί πού παίζουν κάποιο μουσικό ὄργανο, ἔχουν κατεβάσει τίς καλύτερες ἰδέες τους μελετῶντας. Παίζοντας στά τύμπανα μιά μπόσα-νόβα ἤ ἕναν ρυθμό πέντε τετάρτων (συνήθως τό take five τοῦ Μπροῦμπεκ) μπορεῖς καί νά ξεφύγεις ἀπό ἀνεπιθύμητες σκέψεις καί νά ἐμπνευσθεῖς, ἄν ἔχεις ἤδη τό μυαλό σου καθαρό.

Ἡ μουσική εἶναι φάρμακο, πού λειτουργεῖ ὡς καταπραϋνικό, ὡς διεγερτικό, ὡς ὑπνωτικό, ὡς χαλαρωτικό, ὡς θεραπευτικό. Μπαίνεις στό σπίτι σου φορτωμένος προβλήματα καί φορεῖς τά ἀκουστικά σου. Ψάχνεις τά μηχανάκια σου καί ἐπιλέγεις τήν «Πέμπτη» τοῦ Μπετόβεν. Μέ τό πού θά ἀκουσθεῖ ἡ εἰσαγωγή, ἔχεις ἀλλάξει πίστα! Ἐπιλέγεις ἕνα «ράγκ-τάιμ» καί ξεχνιέσαι. Κι ἄν ἔχεις πιάνο στό σπίτι καί ξέρεις νά τό διαχειρισθεῖς, παίζεις κάποιες μελέτες τοῦ Μπάχ, θυμᾶσαι τά πρῶτα σου χρόνια στό Ὠδεῖο καί ἀφήνεις πίσω ὅλα τά ἄλλα.

Δέν μπορῶ, φυσικά, σα ὑποδείξω σέ ὁποιονδήποτε τί μουσική θά ἀκούσει καί πότε. Θά ἤθελα, ὅμως, νά συζητήσω περισσότερη προσοχή στούς πολιτικούς πού ἔχουν σχέση μέ τήν μουσική. Δέν εἶναι ὁ ἴδιο νά «ψάχνεσαι» ἀνάμεσα σέ νότες, ρυθμούς καί συμφωνίες μέ τό νά χάνεις τόν καιρό σου σέ μπαράκια, σέ γάμους καί πανηγύρια. Νά εἶστε βέβαιοι, ὅτι παίζοντας μουσική, ὁ ἄνθρωπος γίνεται καλύτερος. Μποροῦμε νά βροῦμε τόσα καί τόσα γιά νά «κογιονάρουμε» ἕναν πόλιτικό. Ἀλλά νά τόν λοιδοροῦμε ἐπειδή παίζει μουσική, εἶναι «φάλτσο». Εἶναι «θεόφαλτσο», θά ἔλεγα…