Ἡ ὑστερία μέ τήν σφαγή τῶν ἀμνοεριφίων

Γιά νά εἶμαι εἰλικρινής, ποτέ μου δέν μπόρεσα νά καταλάβω αὐτή τήν μανία τῶν Ἑλλήνων γιά τό «πασχαλινό ἀρνί».

Ἴσως φταῖνε οἱ παιδικές τραυματικές ἐμπειρίες, καθώς ὁ πατέρας μας, ὁ ὁποῖος παρέμεινε «χωριάτης» (κατά τό γαλλικό paysan) σέ ὅλη του τήν ζωή, τηροῦσε αὐστηρά ὅλα τά ἔθιμα.

Εἶχε μεγαλώσει, βλέπετε, στό χωριό, τό Καστρί Κυνουρίας, καί ἔπειτα στό Ἄργος. Ἔμαθε ὅλες τίς τεχνικές καί τά μυστικά τῶν ἐθίμων. Μόνος του καθάριζε τά ἔντερα, μόνος του ἔκοβε κομμάτια τά ἐντόσθια, μόνος του ἔφτιαχνε τό κοκορέτσι, ἐκεῖνος ἑτοίμαζε τήν μαγειρίτσα, ἐκεῖνος ἑτοίμαζε τό ἀρνί.

Πέρασαν χρόνια γιά νά δοκιμάσω ἀρνί καί μαγειρίτσα στό σπίτι μας. Κι αὐτό γιατί ὁ πατέρας, τιμῶντας τά βάρβαρα ἔθιμα τοῦ Μοριᾶ, ἀγόραζε τό ἀρνάκι ὁλοζώντανο, μικρούλι, ἀπό τήν πλατεῖα Ἰππποδαμείας, στόν Πειραιᾶ, ὅπου ἕνα μῆνα πρό τοῦ Πάσχα ἄρχιζε νά λειτουργεῖ ἀγορά ὁλοζώντανων ἀμνοεριφίων, καί τό μεγαλώναμε στήν αὐλή μας. Ἐμεῖς, τά παιδιά, παίζαμε μέ τό ἀρνάκι, τό ἀγαπούσαμε, ἀλλά ὅταν μάθαμε ὅτι τό εἶχαν σφάξει καί θά τό τρώγαμε τό Πάσχα, πέσαμε σέ μελαγχολία. Πρέπει νά ἤμουν δεκαέξι ἐτῶν ὅταν ἔφαγα ἀρνάκι στό σπίτι τό Πάσχα. Κι αὐτό διότι τό βάρβαρο ἔθιμο τῆς σφαγῆς τοῦ ἀμνοῦ δέν περιλαμβανόταν πλέον στό ρεπερτόριο τοῦ πατέρα μας.

Συνέχισε, ὅμως, νά φτιάχνει μόνος του «πηχτή», φέρνοντας στό σπίτι ὁλόκληρη γουρουνοκεφαλή. Μιά φορά τήν εἶδα στό τραπέζι καί ἔτρεξα νά κρυφτῶ! Ἀποκρουστικό θέαμα, ὅπως καί τά «κεφαλάκια» τοῦ ἀρνιοῦ. Οὐδέποτε στήν ζωή μου ἔχω δοκιμάσει «κεφαλάκι» ἤ γλῶσσα! Καί μόνο πού σᾶς τό γράφω, ἀνατριχιάζω!

Ὁ γιός μας ἔχει πάρει ὅλα τά «χούγια» τοῦ παπποῦ του. Μόνο πού δέν σφάζει, δηλαδή. Καί κεφαλάκια τρώει καί… μυαλά καί ὅ,τι ἄλλο! Φυσικά, ὅταν ὑπάρχει τέτοιο «μενοῦ» στό τραπέζι, κάθομαι ὅσο πιό μακρυά γίνεται!

Γενικῶς, συμφωνῶ μέ τήν διαμαρτυρία τῶν παιδιῶν (vegan) πού διαμαρτυρήθηκαν χθές στό Σύνταγμα.

Ἐντάξει, ὅποιος θέλει νά φάει ἀρνάκι σουβλιστό, ἄς τό ἀπολαύσει. Ἀλλά γιατί πρέπει νά ὑφιστάμεθα ὅλη αὐτή την ἀμνο-υστερία στήν τηλεόραση, μέ τό «πόσο θά πάει τό ἀρνάκι» καί «πόσο θά πάει τό κοκορέτσι»;

Ἀφῆστε δέ πού ὁ «Τζάμπος» ἐφέτος σκέφθηκε «κοκορέτσι-σέξι» καί μᾶς… γύρισε τά ἔντερα!

Γενικῶς, διαφωνῶ μέ ὅλη αὐτή τήν «στάνταρντ γκρίνια» γιά τό ἀρνί καί τό πασχαλινό τραπέζι. Ποτέ μου δέν εἶδα πασχαλινό τραπέζι νά κοστίσει λιγώτερο ἀπό τό περυσινό. Βεβαίως καί ὑπάρχει ἀκρίβεια, ἀλλά δέν ὑπάρχει μόνο τό Πάσχα!

Θυμᾶμαι ἐπίσης τόν φίλο μου τόν Τάκη, πού ὅταν σπούδαζε στήν Ἀγγλία, εἶχε ἐρωτευθεῖ μιά συμφοιτήτριά του, Ἀγγλίδα, καί τήν ἐκάλεσε σπίτι του νά «τῆς κάνει ἑλληνικό τραπέζι». Καί τί σκέφθηκε, ὁ ἀθεόφοβος;

Τῆς μαγείρεψε δυό κεφαλάκια ἀρνιοῦ (ἦταν πάμφθηνα, διότι κανείς δέν τά ἔτρωγε στήν Ἀγγλία) μέ κριθαράκι στόν φοῦρνο. Κάθονται, λοιπόν, στό τραπέζι, ἀφοῦ ἔχουν προηγηθεῖ οἱ εὐχές καί οἱ ἐναγκαλισμοί, καί ἀκουμπᾶ ὁ Τάκης τό ταψί, μέ τά κεφαλάκια (μέ τήν γλῶσσα ἔξω) στήν μέση! Τά βλέπει ἡ Ἀγγλίδα καί… παίρνει δρόμο οὐρλιάζοντας! Γιά νά εἶμαι εἰλικρινής, μπορεῖ κι ἐγώ νά ἔκανα τό ἴδιο!