ΕΙΝΑΙ πλέον φανερό ὅτι ὁ πόλεμος στήν Μέση Ἀνατολή δέν πρόκειται νά τελειώσει σύντομα.
Καί ἄν κάποιοι ἤλπιζαν ὅτι οἱ Ἀμερικανοϊσραηλινοί βομβαρδισμοί θά ὁδηγοῦσαν σέ κατάρρευση τό θεοκρατικό καθεστώς τῶν μουλάδων, θά πρέπει νά ἀναθεωροῦν τίς ἐκτιμήσεις τους. Τό καθεστώς ἀποδεικνύεται ἀνθεκτικό ἐνῷ ἡ ἐξωτερική ἀπειλή ἔχει παίξει καταλυτικό ρόλο στήν ἀναστολή κάθε ἀντικυβερνητικῆς διαδηλώσεως. Τό καθεστώς δέν χρειάζεται νά ἀπασχολεῖ δυνάμεις γιά τήν ἐπιβολή τῆς τάξεως. Πλέον στούς δρόμους τῆς Τεχεράνης βλέπουμε ἀντί ταραχῶν καί ἐπεισοδίων πάνδημες συγκεντρώσεις στίς κηδεῖες τῶν πεσόντων ἡγετῶν τοῦ καθεστῶτος, πού ἀποτελοῦν μήνυμα πρός τούς ἐπιτιθεμένους. Ἀνατροπή ἐκ τῶν ἔσω δέν διαφαίνεται.
- Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου
Ἀπ’ ἐναντίας τό καθεστώς ἔχει βρεῖ εὐκαιρία νά ἐκκαθαρίσει αὐτούς πού θεωρεῖ ἐπικινδύνους ἀντιπάλους του. Οἱ ἐκτελέσεις ἀντιφρονούντων πού πρίν ἀπό λίγες ἑβδομάδες εἶχαν ἀνασταλείῖ ὑπό τήν πίεση τῆς διεθνοῦς κοινῆς γνώμης ἤδη ἐπαναλαμβάνονται. Κάποιες τίς μαθαίνουμε στήν Δύση. Μᾶλλον ὅμως γίνονται πολύ περισσότερες. Πλέον τό καθεστώς δέν ἔχει ἀναστολές. Καί στίς κατηγορίες πού διατυπώνονται ἔχει προστεθεῖ καί αὐτή τῆς κατασκοπείας πρός ὄφελος τοῦ «σιωνιστικοῦ κράτους».
Εἶναι γεγονός πώς τό κράτος καί οἱ δομές διοικήσεως τοῦ Ἰράν εἶναι διαβρωμένες ἀπό τήν διείσδυση Ἰσραηλινῶν πρακτόρων. Τό πιθανότερο ὅμως εἶναι, αὐτοί πού συλλαμβάνονται καί ἐκτελοῦνται νά μήν ἔχουν σχέση μέ τήν διείσδυση αὐτή. Οἱ πράκτορες εἶναι συνήθως πρόσωπα ὑπεράνω ὑποψίας. Καί τό γεγονός ὅτι συνεχίζεται ἡ στοχοποίησις στελεχῶν τοῦ ἰρανικοῦ καθεστῶτος μέ ἀκριβεῖς πληροφορίες γιά τίς κινήσεις τους, δεικνύει ὅτι ὁ μηχανισμός τῆς Μοσσάντ συνεχίζει νά λειτουργεῖ ἀπρόσκοπτα. Οἱ ἀτυχεῖς πού καταλήγουν στούς γερανούς τῆς Τεχεράνης (οἱ ἀπαγχονισμοί στό Ἰράν γίνονται μέ γερανούς διά τῶν ὁποίων ἐκτελοῦνται οἱ θανατοποινῖτες σέ δημόσια θέα) εἶναι μᾶλλον κάποιοι πού μίλησαν κατά τοῦ καθεστῶτος ἤ γιά τούς ὁποίους ὑπῆρχαν ὑποψίες ὅτι δέν ἦσαν «νομιμόφρονες». Ὁ πόλεμος ἔδωσε στό καθεστώς τήν δικαιολογία νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό ὅλους αὐτούς.
Ἀπό γεννήσεώς του ἄλλως τε, τό θεοκρατικό καθεστώς τῆς Τεχεράνης παγιώθηκε ἀξιοποιῶντας τίς ἐξωτερικές ἀπειλές. Λίγα χρόνια μετά τήν ἐπιβολή του ἐκδηλώθηκε ἡ ἐπίθεσις τοῦ Ἰράκ ἐναντίον τοῦ Ἰράν. Κάποιοι δυτικοί θεώρησαν ὅτι ἡ εἰσβολή τοῦ Σαντάμ Χουσεΐν (στόν ὁποῖο ὑποσχέθηκαν τό Κουβέιτ σέ ἀντάλλαγμα) θά ἀνέτρεπε τό καθεστώς καί θά ἐπανέφερε τό Ἰράν στήν σφαῖρα ἐπιρροῆς τῶν ΗΠΑ. Συνέβη τό ἀντίθετο. Μπορεῖ τό καθεστώς τῶν Ἀγιατολλάχ νά εἶχε διαλύσει τίς ἔνοπλες δυνάμεις καί νά εἶχε ἀφήσει τό ὁπλοστάσιο τῆς χώρας νά «ρημάξει», ἀλλά οἱ Ἰρανοί συσπειρώθηκαν. Πολέμησαν τά ἅρματα μάχης τοῦ Ἰράκ μέ μοτοσυκλεττιστές ἐφοδιασμένους μέ φορητά ἀντιαρματικά. Καί ἐν τέλει ὄχι μόνον ἀπέτρεψαν τήν εἰσβολή, ἀλλά ἀναδείχθηκαν καί οἱ Φρουροί τῆς Ἐπαναστάσεως ὡς δύναμις σωτηρίας τῆς χώρας. Ἀπέχει πολύ ἡ δεκαετία τοῦ ’80 κατά τήν ὁποία διεξήχθη ὁ μακρόχρονος καί αἱματηρός ἐκεῖνος πόλεμος, καί μᾶλλον οἱ δυτικές κυβερνήσεις ἔχουν λησμονήσει τά διδάγματά του.
Οἱ Ἰσραηλινοί ὅμως τά θυμοῦνται. Καί μέ βάση αὐτά, ἔχουν σχηματίσει τήν εἰκόνα τῆς δομῆς διοικήσεως τῆς χώρας καί ξέρουν πῶς καί ποιούς πρέπει νά στοχοποιοῦν γιά νά ἔχουν τό βέλτιστο ἀποτέλεσμα. Γιά νά ἐπιφέρουν τήν μεγαλύτερη δυνατή ζημιά στό καθεστώς. Τίθεται λοιπόν τό ἐρώτημα. Ἀφοῦ οἱ Ἰσραηλινοί ἔχουν τέτοια διείσδυση καί τόσο ἀποτελεσματικούς μηχανισμούς πληροφοριῶν, πῶς ἔγινε καί δέν προέβλεψαν ὅτι ὁ πόλεμος αὐτός θά εἶναι τόσο μακρύς καί δύσκολος. Νά τονίσουμε στό σημεῖο αὐτό, ὅτι οὐδείς Ἰσραηλινός ἐπίσημος μίλησε ποτέ γιά σύντομο πόλεμο, γιά ἐξέγερση τῶν Ἰρανῶν, γιά ἀνατροπή τοῦ καθεστῶτος. Αὐτά τά ἔλεγαν οἱ Ἀμερικανοί καί κυρίως ὁ Ντόναλντ Τράμπ, ὁ ὁποῖος μᾶλλον εἶχε πιστέψει ὅτι θά ἔχει στό Ἰράν μιάν εὔκολη ἐπικράτηση ὅπως εἶχε στήν Βενεζουέλα. Καί ἐπειδή δέν τήν ἔχει, πλέον, καθώς φαίνεται, δέν ξέρει τί νά πιστεύσει καί ἀναλίσκεται σέ βερμπαλιστικές παλινωδίες, ἀνασκευάζοντας καί διαψεύδοντας συνήθως τόν ἑαυτό του. Ἄλλως τε διαφορετικός ὁ στόχος τῶν ΗΠΑ καί διαφορετικός τοῦ Ἰσραήλ.
Γιά τίς ΗΠΑ τό θέμα εἶναι νά ἀνασταλεῖ ἡ πώλησις ἰρανικοῦ πετρελαίου στήν Κίνα. Τό ἐάν τοῦτο σημαίνει καί μείωση τῆς ροῆς ἀραβικοῦ πετρελαίου πρός τήν Εὐρώπη (ἡ ὁποία αφρόνως κλείνει τίς στρόφιγγες γιά τό ρωσσικό πετρέλαιο καί φυσικό ἀέριο) οὐδόλως ἐνοχλεῖ τίς ΗΠΑ, οἱ ὁποῖες θά αὐξήσουν τίς ροές τοῦ δικοῦ τους ἀερίου πρός τήν Γηραιά Ἤπειρο.
Γιά τό Ἰσραήλ τό καθεστώς τοῦ Ἰράν ἀποτελεῖ διαρκῆ ἀπειλή. Διακεκηρυγμένος στόχος τῶν μουλάδων εἶναι ἡ ἐξάλειψις ἀπό τόν χάρτη τοῦ «σιωνιστικοῦ κράτους» ὅπως τό ὀνομάζουν. Ἐδῶ περιθώρια συμβιβασμῶν δέν ὑπάρχουν. Τό Ἰσραήλ θεωρεῖ ὅτι πρέπει νά ἐκμεταλλευθεῖ κάθε εὐκαιρία πού τοῦ δίδεται προκειμένου νά καταστήσει ὅσο τό δυνατόν πλέον ἀδύναμο τό ἰρανικό καθεστώς. Ἡ εὐκαιρία του ἐδόθη τώρα πού ἡ κυβέρνησις Τράμπ ἔτεινε εὐήκοον οὖς στίς ἀνησυχίες τοῦ Μπενιαμίν Νετανυάχου ὡς πρός τό πυρηνικό πρόγραμμα τοῦ Ἰράν. «Βόλευε» τόν Τράμπ νά τό πιστέψει καθώς ἔτσι (μέ τήν ἐπίθεση κατά τοῦ Ἰράν) ἐξυπηρετεῖτο ἡ πολιτική του πρός ἀπομόνωση τῆς Κίνας. Προφανῶς ὅμως δέν ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν τίς ἐπισημάνσεις τῶν ἀμερικανικῶν ὑπηρεσιῶν πληροφοριῶν καί ἐπίστευσε ὅτι θά μποροῦσε νά ἐπιτύχει τόν σκοπό του (τήν ἀνατροπή τοῦ καθεστῶτος) ἐντός μίας ἤ δύο ἑβδομάδων.
Τώρα τά πράγματα ἔχουν πλέον περιπλακεῖ. Τό Ἰράν δείχνει ὅτι ἔχει ἀρκετά πυρομαχικά καί διατηρεῖ σέ μεγάλο βαθμό τήν βιομηχανική του δυνατότητα νά παραγάγει καί ἄλλα. Συνεπῶς οἱ ἐχθροπραξίες θά συνεχισθοῦν γιά πολύν καιρό. Ἐνδεχομένη χερσαία ἐπιχείρησις ὅμως πρέπει λογικῶς νά ἀπορρίπτεται. Μιά χώρα τοῦ μεγέθους τοῦ Ἰράν μέ πολύ δύσκολη γεωγραφία δέν καταστέλλεται εὔκολα. Εἶναι ἀστεῖο νά θεωρεῖ κανείς πῶς μπορεῖ μιά ἐκστρατευτική δύναμις πεζοναυτῶν μεγέθους ταξιαρχίας νά ἐπιχειρήσει ἀπόβαση ἔστω σέ ἕνα νησί τοῦ Περσικοῦ Κόλπου. Γιά χερσαία ἐπιχείρηση ἀπαιτεῖται ἡ συγκέντρωσις ἑνός ἑκατομμυρίου στρατοῦ μέ τά ἀνάλογα τεθωρακισμένα μέσα καί πυροβολικό. Τοῦτο ἀπαιτεῖ (μέ τά ἀμερικανικά δεδομένα) ἕνα ἔτος προετοιμασίας. Ἀρκεῖ νά θυμηθοῦμε τόν χρόνο καί τήν προσπάθεια πού ἀπαιτήθηκαν γιά τήν ὀργάνωση τῆς ἐπιχειρήσεως Καταιγίδα τῆς Ἐρήμου κατά τοῦ Ἰράκ στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ ’90. Δέν εἶναι καθόλου εὔκολα τά πράγματα.
Μ.Η.Τ. 232122