Ἑλλάδα εἶναι καί ἡ Κύπρος…

Βρίσκομαι γιά μία ἀκόμη φορά στήν Κύπρο.

Ἀνήκω στήν γενιά πού μεγάλωσε μέ τόν θρῦλο τοῦ «Διγενῆ», τοῦ στρατηγοῦ Γεωργίου Γρίβα, πού γιά τέσσερα χρόνια, ἀπό ἕνα κρησφύγετο στό κέντρο τῆς Λεμεσοῦ, σέ ἕνα ὑπόγειο δωμάτιο κάτω ἀπό τόν …νεροχύτη ἑνός μικροῦ σπιτιοῦ, κατηύθυνε τόν ἐπιτυχῆ ἀπελευθερωτικό ἀγῶνα ἐναντίον μιᾶς φθινούσης Αὐτοκρατορίας.

Ὅποτε περνῶ ἀπό ἐκεῖνο τό σημεῖο, θαυμάζω τό πῶς ἕνας βραχύσωμος Ἕλληνας στρατιωτικός, ὀργάνωσε τήν τελειότερη συνωμοτική ὁμάδα καί κατηύθυνε ἕναν μοναδικό, παγκοσμίως, ἀγῶνα χωρίς νά ἔχει γνώση τοῦ πεδίου, ἀλλά μέ βάση μόνο τίς πληροφορίες πού ἔφθαναν σέ αὐτόν μέσῳ «συνδέσμων». Ἦταν τόση ἡ μαεστρία μέ τήν ὁποίαν ὁδήγησε τήν ΕΟΚΑ στήν ἐλευθερία τῆς Μεγαλονήσου, πού ὅταν τελείωσε ὁ ἀγῶνας, ἀδέλφια μάθαιναν ὅτι ἦταν καί οἱ δύο μέλη τῆς ΕΟΚΑ χωρίς νά γνωρίζει ὁ ἕνας ὅτι καί ὁ ἀδελφός του ἦταν στήν ὀργάνωση!

Σ’ αὐτήν, λοιπόν, τήν Κύπρο, γιά τήν ὁποία, στά χρόνια τοῦ ἀγῶνα τῆς ΕΟΚΑ μέ ἔπαιρνε ὁ πατέρας μου στίς διαδηλώσεις καί ἄκουγα τήν οὐρανομήκη ἰαχή «Ἔ-ἕ-ἕνωσις!». Ὅταν ρώτησα «γιατί φωνάζουν γιά τήν ΑΕΚ», ὁ πατέρας κάθισε καί μοῦ τά ἐξήγησε ὅλα. Ἔτσι μεγαλώναμε τότε, ζυμωνόμασταν μέ τήν Ἑλλάδα καί περνοῦσε στό αἷμα μας ἡ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα.

Θυμᾶμαι ἀκόμη τήν πίκρα τῶν γονιῶν μου ὅταν, τελικά, ἡ Κύπρος δέν ἑνώθηκε μέ τήν Ἑλλάδα, ἀλλά ἔγινε «ἀνεξάρτητη» καί θυμᾶμαι ἐπίσης τήν ἀπορία μας, ὡς δημοσιογράφος πιά, τό 1974, ὅταν ἀκούσαμε ὅσα εἶπε ὁ Μακάριος στόν ΟΗΕ, λίγο πρίν ἔλθει ἡ ἀποφράς 24η Ἰουλίου τοῦ 1974.

Στήν Κύπρο, λοιπόν, γιά τό Ναυτιλιακό Συνέδριο «Ναυτιλιακή Κύπρος 2025» (γι’ αὐτό θά τά ποῦμε τίς προσεχεῖς ἡμέρες, ἀλλά μέ κύριο θέμα τό …καλώδιο!).

«Ἔπεσε ὁ γενικός ἤ ἁπλῶς κάηκε κάποια ἀσφάλεια;» ρώτησα ἄνθρωπο πού βρίσκεται δίπλα στόν Πρόεδρο Χριστοδουλίδη (ὁ ὁποῖος λίγο πρίν, μπαίνοντας στό Συνέδριο ἔκανε τίς δηλώσεις τίς ὁποῖες ἤδη γνωρίζετε) καί ἡ ἀπάντηση ἦταν: «Οἱ σχέσεις μας μέ τήν Ἑλλάδα εἶναι πιό δυνατές ἀπό ποτέ. Ἄποψή μας εἶναι ὅτι ὁ πρωθυπουργός δέν γνώριζε τά περί τῆς ἐνστάσεως τοῦ ΑΔΜΗΕ, δέν ὑπάρχει κανένα θέμα μέ τήν κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, νά εἶστε βέβαιος» μοῦ εἶπε. «Ναί, ἀλλά δέν εἶναι περίεργο νά ἀπαντᾶ ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας σέ μιά ἑταιρεία;» πρόλαβα νά ρωτήσω, γιά νά εἰσπράξω ἕνα πλατύ χαμόγελο. «Οἱ σχέσεις τῶν δύο χωρῶν μας εἶναι ἄριστες» μοῦ εἶπε ὁ ἐξ ἀπορρήτων τοῦ Προέδρου ἐνῷ, δίπλα μου ἀκριβῶς, ὁ Νῖκος Χριστοδουλίδης χαιρετοῦσε τούς ἐκθέτες, πού τόν περίμεναν περίπτερα στόν μικρό ἐκθεσιακό χῶρο τοῦ Συνεδρίου.

Ὁ καιρός θά δείξει, τελικῶς, ἄν ἔπεσε ὁ διακόπτης, ἄν εἴχαμε ἠλεκτροπληξία ἤ ἄν ἔπεσε ἁπλῶς μιά ἀσφάλεια ἡ ὁποία εὔκολα σηκώθηκε.

Νά σημειώσω καί κάτι ἀκόμη πού μοῦ ἔκανε ἐντύπωση. Κάθε φορά, στό συνέδριο, πού γίνεται κάθε δύο χρόνια, τό ὑφυπουργεῖο Ναυτιλίας τῆς Κύπρου καί τό Ναυτικό Ἐπιμελητήριο Κύπρου, δίνουν μαζί τήν καθιερωμένη δεξίωση. Αὐτή τήν φορά ἔγινε χωριστά, Κυριακή, τό Ἐπιμελητήριο, Δευτέρα, τό ὑφυπουργεῖο. Ἑλλάδα εἶναι, ὅπως καταλαβαίνετε, ἡ Κύπρος. Μέ ὅλα τά γνωρίσματα…