Ἄν ζοῦσε σήμερα στήν Ἑλλάδα ὁ Μπέκετ

Ἄν ζοῦσε στήν Ἑλλάδα σήμερα ὁ Σάμουελ Μπέκετ, ἴσως νά ἔγραφε καί τό «Περιμένοντας τήν Κίμπερλυ»!

Βεβαίως, ἐμεῖς ἐδῶ στό Ἑλλάντα, γνωρίζουμε καλά τί θά πεῖ ἀναμονή. Ἔχουμε περάσει ἀγωνίες περιμένοντας τά μνημόνια, ἔχουμε ἀνατριχιάσει ἀναμένοντας ἀξιολογήσεις, μᾶς ἔχει βγεῖ ἡ ψυχή περιμένοντας νά φανοῦν τά ΕΣΠΑ πού δέν ἦρθαν ποτέ, ἀναμένουμε τρώγοντας τούς ὄνυχές μας συρμούς τοῦ μετρό –«ἔρχονται σέ πέντε λεπτά», ξεροσταλιάζουμε περιμένοντας τό …ντελίβερυ ὅταν παίζει μπάλλα ἡ ὁμάδα μας καί ἀκοῦμε ἐπί μία ὥρα ὅτι «ὁ ὁδηγός ξεκίνησε.»

Ἡ ἀναμονή, ὅμως, γιά τήν Κίμπερλυ Γκιλφόυλ ἦταν κάτι διαφορετικό. «Εἶναι σάν τήν κοσμική ἐκδοχή τῆς Δευτέρας Παρουσίας. Ὅλοι μιλοῦν γι’ αὐτήν, ἀλλά κανείς δέν ξέρει πότε ἀκριβῶς θά συμβεῖ» ἔλεγε φίλος, εἰδήμων στίς ἀναμονές… Κάθε μέρα στήν καφετέρια εἴχαμε τήν ἴδια κουβέντα: «Τελικά, θά ἔλθει;» ρωτοῦσε ὁ Ἀναξίμανδρος, πίνοντας τόν φρέντο καπουτσίνο ντεκαφεϊνέ, τόν ὁποῖο ἡ μάνα του τοῦ τόν ἔμαθε ἀπό μικρό στό Μανδράκι Αἰτωλοακαρνανίας.

«Θά ἔλθει, ἀλλά περιμένει τό σωστό φῶς γιά τό Instagram» ἀπαντοῦσε ὁ Παντελῆς, πού ἔχει ἀρχίσει νά γίνεται ἐξέρ στά σόσιαλ. Σάν νά περιμέναμε τήν Ἄννα Βίσση νά βγεῖ στήν σκηνή, ἀλλά μέ πολιτικό… ἄρωμα Χόλλυγουντ.

Ἡ χώρα ἔστησε καρέκλες στήν οὐρά καί περίμενε ἐναγωνίως. Λίγο ἀκόμη καί θά ἐμφανίζονταν οἱ μικροπωλητές μέ κουλούρια, φραπέ, τσίπς, πασατέμπο.

Κι ὅσο περνοῦσαν οἱ μέρες, ἡ ἀναμονή ἔγινε λαϊκό ἔπος. Μάνες ἔλεγαν στά παιδιά τους: «Φάε τό φαγητό σου, γιατί ὅταν ἔρθει ἡ Κίμπερλυ θέλω νά σέ βρεῖ δυνατό». Οἱ παπποῦδες στά καφενεῖα θυμοῦνταν ἐποχές πού περιμέναμε τό λεωφορεῖο στήν Ἐθνική Ὁδό τρεῖς ὧρες. «Αὐτό δέν εἶναι τίποτα», ἔλεγαν, «στά χρόνια μας περιμέναμε δύο μέρες γιά τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν»…

Ἀλλά ὑπῆρχαν καί οἱ …θεωρίες συνωμοσίας: «Δέν ἔρχεται ἄν δέν πέσουν τά μελτέμια». «Περιμένει νά πέσει ἡ τιμή στό σουβλάκι.» «Δέν ἔρχεται γιατί περιμένει νά πάρει πρωτάθλημα ὁ Παναθηναϊκός»…

Ἡ Ἑλλάδα ὅμως δέν ἀπογοητεύεται ποτέ. Ἔχει μάθει νά περιμένει μέ στύλ, νά γελάει μέ τά «στραβά» της καί νά μετατρέπει τήν ἀναμονή σέ πανηγύρι.

Ὅταν τελικά μάθαμε ὁριστικά ὅτι ἡ Κίμπερλυ ἔλαβε τήν ψῆφο ἐμπιστοσύνης καί «ἔ-ἔ-ἔρχεται”, δυό-τρεῖς στήν παρέα μας στενοχωρήθηκαν, καθώς πίστευαν ὅτι «δέν ἐρχόταν γιατί δέν θέλει τόν Κυριάκο»…

Ἀσχέτως, ὅμως, ὅλων αὐτῶν, ἡ Κίμπερλυ Γκιλφόυλ ἔχει γίνει ἤδη συμπαθής στήν πατρίδα μας. Ὅλη αὐτή ἡ διαδικασία τῆς ἀναμονῆς τήν ἔκανε πρόσωπο τῆς ἐπικαιρότητος, τῆς ἔδωσε τήν ὀντότητα μιᾶς συνεχοῦς παρουσίας στά μέσα καί ἕνα πάντα ἐπίκαιρο θέμα συζητήσεων καί εἰκασιῶν.

Προχθές μίλησε γιά τήν πατρίδα μας μέ τά καλύτερα λόγια. Κι ἐμεῖς, εἴμαστε πλέον ἕτοιμοι νά αἰσθανθοῦμε, γιά πρώτη φορά, «ἄρωμα γυναίκας» στήν Ἀμερικανική Πρεσβεία…

Ἔτσι εἶναι ἡ ἀναμονή στήν Ἑλλάδα: κουραστική, ἀλλά συνήθως μέ «χάππυ ἔντ». Καί στό κάτω-κάτω, ἄν κάτι μᾶς ἔμαθε ἡ ὑπόθεση «Κίμπερλυ», εἶναι ὅτι τό πιό δημοφιλές ἑλληνικό σπόρ δέν εἶναι τό ποδόσφαιρο ἤ τό μπάσκετ, ἀλλά τό …«περιμένω».