Ἀναζητῶντας τά χαμένα μας τραγούδια…

Ὅταν ἔχεις μπλέξει μέ τήν μουσική ἀπό πολύ μικρός, δέν μπορεῖς νά ἀντισταθεῖς σέ ἕναν διαγωνισμό γιά τό τραγούδι πού θά ἐκπροσωπήσει τήν χώρα μας στόν διαγωνισμό τραγουδιοῦ(;) τῆς Eurovision…

Κάθισα λοιπόν καί ἄκουσα. Κανένα ἀπό τά ὑποψήφια τραγούδια δέν μπόρεσα νά καταλάβω. Κατ’ ἀρχάς, δέν ξέρω τό κατά πόσον αὐτά πού ἄκουσα… εἶναι τραγούδια. Θά μοῦ πεῖτε τώρα ὅτι τό τραγούδι εἶναι ἕνα ἀπό τά πολλά εἴδη μουσικῆς καί ὅτι ἡ μουσική, ὅπως τήν γνωρίσαμε οἱ παλαιότεροι, ἔχει ἀλλάξει.

Καί κάπου τό καταλαβαίνω. Γιά ἐμᾶς, τούς πιό παλαιούς, «ἕνα τραγούδι, γιά νά ’ν’ τραγούδι, θέλει μιά μουσική» πού ἔλεγε ὁ Κηλαηδόνης.

Θά πεῖτε ἐπίσης «Μά τί ἤθελες νά ἀκούσεις; Τόν Φώτη Πολυμέρη, τόν Τώνη Μαρούδα, τόν Νῖκο Γούναρη, τόν Γιάννη Πάριο, τήν Κάκια Μένδρη, τήν Δανάη Στρατηγοπούλου, τήν Νανά Μούσχουρη, τήν Τζένη Βάνου, την Μαίρη Λῶ;». Τί νά κάνουμε; Μέ αὐτές τίς φωνές πορευτήκαμε. Κι αὐτές οἱ φωνές μιλοῦσαν στήν δική μας ψυχή.

«Νομίζεις ὅτι ἀκόμη βρίσκεσαι στήν ἐποχή του Γιαννίδη, τοῦ Χαιρόπουλου, τοῦ Χατζιδάκι, τοῦ Θεοδωράκη, τοῦ Μαρκόπουλου, τοῦ Ξαρχάκου, τοῦ Κουγιουμτζῆ, τοῦ Λεοντῆ, τοῦ Χατζηνάσιου, τοῦ Κατσαροῦ καί τῶν ἄλλων σπουδαίων συνθετῶν; Τώρα τά τραγούδια τά γράφει ἡ Τεχνητή Νοημοσύνη» μοῦ εἶπε φίλος καλός.

«Ποῦ νομίζεις ὅτι βρίσκεσαι; Στήν ἐποχή τῶν Μπήτλς, τοῦ Σαββόπουλου, τῶν Στόουνς, τῶν Πίνκ Φλόιντ, τῶν Τζέθρο Τάλ καί τῶν μεγάλων τῆς πόπ καί τῆς σόουλ; Τώρα ρίχνεις τα στιχάκια στό μηχανάκι καί σοῦ βγάζει τραγούδι ἕτοιμο πρός βρῶσιν» μου λέει ὁ Νῖκος, ὁ ντράμερ μου. Τί νά κάνω, βρέ παιδιά; «Ἕνα τραγούδι, νά ’ν’ τραγούδι, θέλει κάποιο “μπλά-μπλά”, θέλει τέλος κι ἀρχή» ἔλεγε ἐπίσης ὁ Κηλαηδόνης. Ἔ, αὐτά πού ἐγώ θεωρῶ βασικούς κανόνες γιά νά δεχθῶ καί νά ἀποδεχθῶ ἕνα τραγούδι δέν τά εἶχε κανένα ἀπό αὐτά πού ἄκουσα καί πού ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων θά στείλουμε στήν Eurovision τόν Μάιο. Καί δέν μπορῶ νά δεχθῶ ὅτι αὐτές οἱ ἀσκήσεις ἀναπνοῆς καί «ἀερόμπικ» πού εἶδα στόν ἑλληνικό «διαγωνισμό» εἶναι τραγούδια. Ἄλλο πρᾶγμα εἶναι.

«Ὄχι, αὐτό εἶναι τό τραγούδι σήμερα, παραδέξου το!» μοῦ λέει ἄλλος φίλος, πού ἔχει μέν τίς δικές μου ἀπόψεις, ἀλλά ἔχει ὑψώσει λευκή σημαία.

Λοιπόν, δέν ξέρω τί μοῦ λέτε, ἀλλά ὁ Πάριος ἔχει ξεπουλήσει τά εἰσιτήρια γιά τίς ἐμφανίσεις του, ὁ Νταλάρας ὅπου πάει γίνεται χαμός, ἄσε πού τελευταῖα ἔχει πάρει φόρα καί ἡ δική μου γενιά, οἱ «πόπ-ροκάδες» τοῦ ’60-’75, καί σπᾶνε ταμεῖα σέ κάθε τους ἐμφάνιση. Ὁ Τουρνᾶς θριαμβεύει, ὁ Πασχάλης γεμίζει τούς χώρους ὅπου ἐμφανίζεται, ὁ Πολυχρονιάδης, ἡ Μπέσσυ καί ὁ Τζορντανέλι πᾶνε στό «Παλλάς» καί θά τό γεμίσουν, οἱ «2002 GR» ἑτοιμάζονται ἐπίσης γιά τό «Παλλάς», ἡ Πωλίνα καί ἡ παρέα της γεμίζουν κάθε τόσο τό «Κύτταρο». Καί, φυσικά, σπεύδει καί πολλή νεολαία σ’ αὐτούς τούς χώρους. Κι ὅποτε παίζουμε, μέ τό δικό μας γκρούπ, «γιά τήν ψυχοπεραθεία μας», σέ διάφορα μπαράκια, οἱ νέοι τραγουδοῦν στίχους τοῦ Λένον μιά χαρά. Συμπέρασμα: Ἄλλο πρᾶγμα τό τραγούδι, ἄλλο ἡ Eurovision!