Ὑπουργεῖο τῆς πυρκαϊᾶς!

ΚΑΠΟΤΕ λεγόταν σάν ἀνέκδοτο. Ἐάν στήν Ἑλλάδα θέλεις νά ἀφήσεις ἕνα ζήτημα νά χρονίζει ἀνεπίλυτο, θά τό ἀναθέσεις σέ μιάν Ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θά συγκροτηθεῖ ἐπί τούτου.

Σήμερα δέν συγκροτοῦμε τέτοιες ἐπιτροπές, ὀργανώνουμε ὑπουργεῖα. Ἔτσι γεμίσαμε ὑπουργεῖα, πολιτικούς προϊσταμένους, ὑπηρεσιακούς παράγοντες καί γενικούς γραμματεῖς (καθώς καί ὑπερπληθώρα …φαρισαίων), ἀλλά δουλειά δέν γίνεται. Καί ἀναφερόμεθα ἐν προκειμένῳ στό ὑπουργεῖο, τό ὁποῖο πέρα ἀπό τήν λεγόμενη «κλιματική κρίση» ὑποτίθεται ὅτι συντονίζει τήν ἀντιμετώπιση τῶν φυσικῶν καταστροφῶν.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ἐπί τῆς οὐσίας, συγκροτήθηκε ἁπλῶς ἕνα ἀκόμη βῆμα ἐκφωνήσεως μεγαλεπήβολων, πλήν παντελῶς ἀνούσιων ἐξαγγελιῶν. Ἀπό τότε πού ἱδρύθηκε αὐτό τό ὑπουργεῖο, κάθε χειμῶνα ἀκοῦμε νά ἀναγγέλλονται διθυραμβικά τά προγράμματα προετοιμασίας, ὀργανώσεως καί ἀποκτήσεως μέσων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν πυρκαϊῶν. Κάθε ἄνοιξη ἀκοῦμε νά ἀναγγέλλεται θριαμβευτικῶς τό πόσο καλύτερα προετοιμασμένος εἶναι ὁ κρατικός μηχανισμός ἐφέτος σέ σχέση μέ τά προηγούμενα χρόνια. Καί κάθε καλοκαίρι ἡ Ἑλλάδα καίγεται. Ἴσως καί χειρότερα ἀπό τήν προηγουμένη χρονιά. Τήν περασμένη ἄνοιξη, γιά παράδειγμα, μᾶς εἶπαν γιά τήν ἀξιοποίηση τῶν μή ἐπανδρωμένων ἀεροχημάτων (drones) τά ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι θά περιπολοῦσαν παρέχοντας ἔγκαιρη προειδοποίηση, προκειμένου νά καταστέλλονται οἱ φωτιές ἐν τῇ γενέσει τους καί νά ἀποτρέπονται τά χειρότερα.

Παρ’ ὅλα ταῦτα καίγεται ἀπό προχθές ὁ τελευταῖος πνεύμονας τῆς Ἀττικῆς ἀπό μιά πυρκαϊά, πού δέν ἐντοπίσθηκε ἐγκαίρως, δέν κατεστάλη ἐγκαίρως καί τήν ὁποία τά μέσα τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργείου (ὑπουργεῖο τῆς πυρκαϊᾶς νά τό ὀνομάσουμε;) ἀδυνατοῦν νά ἀντιμετωπίσουν. Ὅπως πέρυσι ἀδυνατοῦσαν νά ἀντιμετωπίσουν τίς φωτιές στόν Ἕβρο καί στήν Θεσσαλία, πρίν ἀπό αὐτές τίς φωτιές στήν Εὔβοια καί πάλι στήν Ἀττική, ἀκόμη προγενέστερα. Πρόκειται γιά ρεκόρ συνεχῶν ἀποτυχιῶν, ἀπό τότε πού ἱδρύθηκε αὐτό τό ὑπουργεῖο. Ὄχι ὅτι παλαιότερα τά πράγματα ἦσαν καλύτερα. Πάλι ἡ Ἑλλάς καιγόταν, καί ἡ Κυβέρνησις συγκροτοῦσε «συντονιστικό διυπουργικό ὄργανο» γιά νά συντονίζει τήν –ἀναποτελεσματική προσπάθεια γιά– κατάσβεση, ἐνῷ σέ ὑπηρεσιακό ἐπίπεδο ἡ Πυροσβεστική καί ἡ Δασική Ὑπηρεσία ἀλληλοκατηγοροῦνταν, ὑπονομεύοντας ἡ μία τό ἔργο τῆς ἄλλης.

Ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, λοιπόν, συνάγεται ὅτι ἡ κακοδαιμονία ἐξακολουθεῖ νά δυναστεύει τήν χώρα. Καί ὅπως πάντα οἱ κυβερνήσεις ἐπικαλοῦνται ὅτι κάποιος «ἄλλος» ἤ κάτι «ἄλλο» φταίει. Δέν θά ἀποκλείσουμε τό ἐνδεχόμενο πολλές ἀπό τίς φωτιές νά εἶναι ἔργο ἐμπρηστῶν. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, ποῦ εἶναι οἱ ὑπηρεσίες ἀσφαλείας τῆς χώρας νά τούς προλάβουν, νά τούς ἐντοπίσουν, νά τούς συλλάβουν; Διότι μέχρι στιγμῆς κάποιοι μᾶλλον ἀμελεῖς φέρονται ὡς ὑπαίτιοι. Καί ὅταν κάποιοι πολῖτες τοῦ Ἕβρου συνέλαβαν καί παρέδωσαν στίς ἀρχές κάποιους ὑπόπτους μετανάστες, πού θά μποροῦσαν νά εἶναι ἐνεργούμενα ξένης δυνάμεως, ἐν τέλει ἐδιώχθησαν οἱ ἐνεργοί πολῖτες. Πρόκειται γιά μίαν ἀπόλυτη μορφή παραλογισμοῦ, ἀλλά ἀποτελεῖ μία μᾶλλον δευτερεύουσα πτυχή τοῦ ζητήματος τῶν πυρκαϊῶν.

Τά βασικά προβλήματα εἶναι ἡ ἔλλειψις καταλλήλων μέσων, ἡ ἀνεπαρκής ὀργάνωσις καί ἡ ἀνεπαρκής πρόληψις. Αὐτήν τήν τελευταία θέλησαν ἐσχάτως νά τήν χρεώσουν στούς πολῖτες, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦνται μέ πρόστιμα, ἄν δέν καθαρίσουν ἐγκαίρως τίς ἰδιοκτησίες τους. Ἄν ὅμως δέν κάνουν τήν δουλειά τους οἱ δῆμοι καί οἱ περιφέρειες, ὅ,τι καί νά κάνει ὁ κάθε πολίτης μόνος του δέν λύνει τό πρόβλημα. Δίδει ὅμως μίαν ὡραία δικαιολογία στόν ἁρμόδιο ὑπουργό, ὁ ὁποῖος μᾶλλον καί πάλι θά ὑποστηρίξει ὅτι φταίει ἡ ξηρασία, φταῖνε οἱ ὑψηλές θερμοκρασίες, φταίει ἡ κλιματική «κρίσις». Τώρα, θά φταῖνε καί οἱ πολῖτες.