Ὑποταγή στό «καθεστώς»;

ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ πολλά εἴχαμε ὅλοι τήν ἀπορία γιά τό ποιοί κρύβονται πίσω ἀπό τήν τρομοκρατική ὀργάνωση 17 Νοέμβρη.

Πολλά βάζαμε μέ τό νοῦ μας. Ἡ δράση τους στό σκοτάδι καί οἱ στόχοι τους μέχρι τό μέγα λάθος νά δολοφονήσουν τόν Παῦλο Μπακογιάννη ἰντριγκάριζαν ἕνα ἄρρωστο τμῆμα τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος, πού ἔβλεπε δυστυχῶς στό πρόσωπο τούς λαϊκούς Ρομπέν τῶν Δασῶν καί ἐπικροτοῦσε μέ τήν ἀνοχή του ὅσα διέπρατταν. Ἡ στοχοποίηση ξένων διπλωματῶν, ἐπιχειρηματιῶν, δικαστῶν, ἐκδοτῶν, συνδικαλιστῶν καί ἄλλων ἔτρεφε τά ἄρρωστα τμήματα τῆς κοινωνίας, πού χαιρέκακα ζητοῦσαν ἐκδίκηση στά χρόνια τῆς φτώχειας.

Ὁ μῦθος τῶν δολοφόνων μέ τό σαραπεντάρι γιγαντώθηκε μέ τό «δικαίωμα» πού τούς δόθηκε νά ἀρθρογραφοῦν ἀνωνύμως στίς ἐφημερίδες δημοσιεύοντας ἐλευθέρως τίς προκηρύξεις τους ἀπό τό 1974 ἕως τό 2002. Τό τεῖχος προστασίας πού ὄρθωσε ἡ Ἀριστερά καί τά φιλικά της ΜΜΕ ὅταν ψηφίσθηκε ὁ περίφημος τρομονόμος Μητσοτάκη τό 1990 ἦταν συγκλονιστικό. Καί τοῦτο, διότι τά μέλη τῆς 17Ν ἔλεγαν στίς προκηρύξεις τους ὅσα θά ἤθελαν νά «ποῦν» ἐπώνυμοι ἀριστεροί, ἀλλά δέν ἠδύναντο πλέον σέ καθεστώς ἀστικῆς δημοκρατίας. Ἡ 17Ν δέν ἀναγνώριζε τήν ἀστική δημοκρατία, τούς θεσμούς της, τούς νόμους της, τούς κανόνες της καί διεκδικοῦσε νά ἀπονέμει δικαιοσύνη μέ ἕνα 45άρι στήν ἀρχή, μέ βόμβες ἀργότερα, δρώντας ἐκτός πλαισίου. Στήν οὐσία θυμωμένη ἀπό τήν ἧττα τῆς Ἀριστερᾶς στό Βίτσι, ἐπιδίωξε τήν συνέχιση τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου μέ ἄλλα μέσα.

Ὅταν τά περισσότερα ἀπό τά μέλη τῆς 17Ν συνελήφθησαν, ὁδηγήθηκαν στά δικαστήρια καί δικάστηκαν· ἡ προσήλωσή τους στίς ἀρχές τους ἦταν μοναδική. Δέν ἀναγνώριζαν τό κράτος, τήν ἀστική δημοκρατία, τούς ἀνακριτές της, τούς ἀστυνομικούς, ἀρνοῦνταν νά ἀπολογηθοῦν σέ αὐτούς. Θεωροῦσαν ὅτι διέπραξαν πολιτικό ἔγκλημα καί ὡς τέτοιοι ἐγκληματίες ἤθελαν νά θεωροῦνται, πολιτικοί ἐγκληματίες. Τούς ἐνοχλοῦσε πού ἡ δικαιοσύνη τούς ἀντιμετώπισε ὡς ἐγκληματίες τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου πού ἀφαιροῦσαν ζωές, καί ὡς τέτοιοι ἔπρεπε νά τύχουν ἀνάλογης ποινικῆς μεταχείρισης. Δέν ἔβλεπε ἰδεολόγους ἡ δικαιοσύνη μπροστά της.

Ὁποία ἔκπληξις μετά ταῦτα, λοιπόν, ὅταν θόρυβος μέγας προκαλεῖται γιά τήν ὑπόθεση τῆς ἀδείας τοῦ κ. Κουφοντίνα. Ἡ ἄδεια εἶναι ἀτομικό δικαίωμα πού παρέχει στούς κρατουμένους τό ἀστικό κράτος. Ὁ σωφρονιστικός κώδικας πού περιέχει αὐτό τό δικαίωμα εἶναι νόμος πού ψηφίστηκε ἀπό τό κοινοβούλιο τῆς «μισητῆς» ἀστικῆς δημοκρατίας. Ἡ αἴτηση μέ τήν ὑπογραφή τοῦ πληρεξουσίου δικηγόρου τοῦ καταδικασθέντος τρομοκράτη πρός τό ἁρμόδιο δικαστικό συμβούλιο συνιστᾶ πανηγυρική ἀναγνώριση τῆς ἀστικῆς κοινοβουλευτικῆς δημοκρατίας. Ὅταν ἑπομένως ὁ περί οὗ ὁ λόγος τρομοκράτης πού αἰτεῖται τήν ἄδεια ἀλλά καί ἡ ἀνά τήν Ἑλλάδα σύντροφοί του, πού ἡρωικῶς γράφουν συνθήματα σέ τοίχους ἐκλογικῶν κέντρων καί πετοῦν μπογιές σέ μάντρες πρεσβειῶν, πιέζουν τούς δικαστές νά παράσχουν τήν ἄδεια, τί ἀκριβῶς κάνουν ἄραγε; Ἀναγνωρίζουν στό φῶς τῆς ἡμέρας τό ἀστικό καθεστώς τό ὁποῖο πολεμοῦν μέ τίς κουκοῦλες καί τίς μολότωφ στό σκότος; Τόσο ἥρωες; Μόλις δηλαδή ἡ ἐπανάσταση βρῆκε τά «ζόρια» ἀπό τήν πολυετῆ φυλάκιση, συνθηκολόγησε μέ τήν ἀστική δημοκρατία καί τήν μεγαλοσύνη της, καί πιέζει γιά χάρες; Αὐτό σημαίνει πολιτικός κρατούμενος; Αὐτό σημαίνει πολιτικό ἔγκλημα; Αὐτό μέγας ἰδεολόγος; Χαλᾶμε τόν κόσμο καί κάνουμε ἄνω-κάτω μιά χώρα, ἐπειδή δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε τίς συνέπειες τῶν πράξεών μας γιά τίς ὁποῖες εἴμαστε ὑπερήφανοι κατά τά ἄλλα; Ὡραῖοι.

Ἐάν θέλει κανείς νά εἶναι συνεπής μέ τόν ἑαυτό του καί νά τηρήσει αὐτά πού τάχα πίστευε, ἄν θέλει νά «δικαιώσει» τόν δρόμο τῆς παρανομίας πού συνειδητά διάλεξε, δέν ἔχει τουλάχιστον παρά νά κοιτάξει πρός τήν πλευρά τοῦ Ἀλέξανδρου Γιωτόπουλου: Δέν γνωρίζουμε ποιός ἦταν ἀκριβῶς ὁ ρόλος του, πόσο ἀρχηγός τῆς ὀργάνωσης ἦταν ἤ ὄχι. Ἀλλά παρατηροῦμε ὅμως ἕνα: Ποτέ μέχρι σήμερα δέν ζήτησε ἄδεια ἀπό τό «ἀστικό καθεστώς» πού «πολέμησε». Ἐκτίνει ἀγογγύστως τήν ποινή του. Ἀντιθέτως, κάποιος ἄλλος τήν ζήτησε, τήν ἔλαβε, ἔκανε ὑπερηφάνως παρέλαση στούς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν πού αἱματοκύλισε, καί μετά τήν ἐπιστροφή του στήν φυλακή κλαψουρίζει ἐπαιτώντας νέα ἄδεια ἀπό αὐτό πού ὀνόμαζε κάποτε καθεστώς καί ἦταν ὁ ἀμείλικτος τιμωρός του. Ἔτσι εἶναι! Μᾶς ἀρέσει νά τιμωροῦμε, ἀλλά ὄχι νά τιμωρούμαστε. Νά σᾶς κάνουμε καί ἀφίσσα γιά τήν νεολαία.