Ὅταν θυμόμαστε μόνο τά δικαιώματά μας…

Περιμένεις στήν στάση. Τό τρόλλεϋ στήν περιοχή μας ἔρχεται ὅποτε τό θυμηθεῖ. Τό ἀνέκδοτο πού κυκλοφορεῖ εἶναι «Ἔχουμε τρόλλεϋ κάθε μέρα!».

Ὅταν περιμένεις πολλή ὥρα στή στάση μαζεύεται κόσμος. Καί ἡ περιοχή μας εἶναι μικρή. Καί γνωριζόμαστε μεταξύ μας. Καί ἀρχίζουν οἱ ἐρωτήσεις, καθώς γιά τόν πολύ κόσμο ὁ δημοσιογράφος «ξέρει πολλά»…

– Πῶς τά βλέπετε μέ τίς ἐκλογές; Ποιόν θά ψηφίσουμε; σέ ρωτᾶ ἡ κυρία μέ τήν ὁποία συναντᾶσαι συχνά, στό ὀπωροπωλεῖο τῆς γειτονιᾶς.

– Μά, φυσικά, θά ψηφίσουμε τόν καλύτερο! τῆς λές καί ἐλπίζεις ὅτι θά ἀποφύγεις τήν συνέχεια.

– Κι ἄν δέν μᾶς πεῖτε ἐσεῖς τόν καλύτερο, ποιός θά μᾶς τόν πεῖ; σοῦ λέει καί ἀρχίζει τό μαρτύριο.

– Μά, ἐγώ θά σᾶς πῶ; Ἐσεῖς δέν μένετε στήν ἴδια περιοχή; Δέν μπορεῖτε νά κρίνετε ἄν σᾶς ἱκανοποιεῖ τό ἔργο τῆς δημοτικῆς μας ἀρχῆς;

Ἡ κυρία δέν πολυδίνει σημασία στήν διπλωματική ἀπάντηση καί ἐπανέρχεται δριμύτερη.

– Ἐσεῖς δηλαδή ποιόν θά ψηφίσετε;

Κι ἐδῶ ἀρχίζουν τά δύσκολα, καθώς φαίνεται ὅτι ἡ κυρία ἔχει ἄγριες διαθέσεις καί οἱ λοιποί γείτονες, πού περιμένουν μαζί μας, εἶναι ἤδη κοινωνοί τοῦ διαλόγου.

– Μά, ἡ ψῆφος εἶναι μυστική! Καί αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς δημοκρατίας. Ἄν ἦταν νά λέμε ποιόν θά ψηφίσουμε, δέν θά χρειαζόταν ἡ κάλπη! λές, καί νομίζεις ὅτι «καθάρισες». Ἅμ’ δέ…

– Ἐλᾶτε, τώρα! Ἐσεῖς ξέρετε τί γίνεται! Ὁ δήμαρχος δέν ἔχει κάνει τίποτε γιά τήν περιοχή μας, ἀλλά καί οἱ ἄλλοι ὑπόσχονται ὅσα ὑποσχέθηκε καί ἐκεῖνος καί δέν τά ἔκανε!

– Ἔ, ὄχι καί δέν ἔκανε τίποτε! Ἔφτιαξε στή γειτονιά μας «Παιδική χαρά», πού δέν εἴχαμε! πετάγεται ὁ κύριος, πού κάθε μέρα κάνει «τζόκινγκ» τό πρωί στήν παραλία.

– Ἔβαλε καί λεωφορεῖο τοῦ Δήμου, πού ἐκτελεῖ δωρεάν τήν συγκοινωνία! λέει μιά ἄλλη κυρία.

– Καί πού τήν ἔκανε τήν «Παιδική χαρά»; Κανένας δέν πάει κι ἔχει χορταριάσει! Καί τό λεωφορεῖο ἀκολουθεῖ κατά πόδας τό τρόλλεϋ καί εἶναι δῶρον-ἄδωρον!

Ἄσε πού σταματᾶ στίς 12 τό μεσημέρι! Γιατί δέν τό βάζει ὅλη μέρα; ἀντιτείνει ἡ πρώτη κυρία.

Καί ἀρχίζει ἕνας διάλογος, μεταξύ ὀπαδῶν τῆς δημοτικῆς ἀρχῆς καί ἀπογοητευμένων ἀπό τήν θητεία της.

– Καλέ, δέν βλέπετε πού δέν ἔχει φτιάξει οὔτε ἕνα δρόμο στήν περιοχή μας; Ἐνῶ στό διπλανό δημοτικό διαμέρισμα ἔχει ἀσφαλτοστρώσει μέχρι καί τά πεζοδρόμια!

– Ἔ, τελειώνει τώρα μέ ἐκεῖνα καί θά ἀρχίσει ἔργα στό δικό μας διαμέρισμα! μοῦ τό εἶπε ὁ ἀντιδήμαρχος, πού εἶναι φίλος μου.

– Καί τό λεωφορεῖο θά τό ἀλλάξει. Εἴδαμε στίς ἐφημερίδες ὅτι ἀγόρασε πέντε νέα λεωφορεῖα. Καινούρια καί μεγαλύτερα!

Καί ὅσο τό πολυπόθητο ὄχημα καθυστερεῖ, τόσο ἡ κουβέντα ἀνάβει, καί οἱ ἀπόψεις πέφτουν σάν τό χαλάζι!

– Τελικά, μᾶς ἀφήνετε νά μαλώνουμε καί δέν μᾶς λέτε τί θά ψηφίσετε! λέει ἡ κυρία πού ἄρχισε τήν συζήτηση.

Κι ἔρχεται, ἐπί τέλους, τό τρόλλεϋ, μπαίνουμε μέσα καί «κάρτα» χτυπᾶμε ἀπό τούς δέκα μόνον οἱ δύο!

Ὁ αἰώνιος Ἕλληνας! Στίς ἀπαιτήσεις καί τά δικαιώματα πρῶτος, ἀλλά στίς ὑποχρεώσεις …τήν πάπια!