Ὅταν ὁ πόλεμος μπαίνει σέ κάθε σπίτι…

Τελειώνεις τήν δουλειά σου…

…πηγαίνεις ἕναν μικρό περίπατο γιά νά συνέλθεις ἀπό τό πεντάωρο πού ἔχεις περάσει καθισμένος στήν πολυθρόνα τοῦ γραφείου προσπαθῶντας νά κατανείμεις σωστά τίς σκέψεις καί νά τίς στείλεις στό πληκτρολόγιο. Κάνεις τήν βόλτα καί γυρίζεις σπίτι. Εἶσαι κουρασμένος, ὡς συνήθως. Ἔχει προηγηθεῖ μιά ἀκόμη ἀγχώδης ἡμέρα (ἔχεις ἀνακαλύψει καί δύο ἐκρηκτικούς μηχανισμούς στό γραμματοκιβώτιο, ὁ ἕνας ἀπό τήν ΔΕΗ, ὁ ἄλλος ἀπό τό Φυσικό Ἀέριο) καί κάθεσαι στήν πολυθρόνα. Δέν ἔχεις πολλές ἐπιλογές. Παντοῦ κερδίζει ὁ πόλεμος. Μέ ποιά ὄρεξη νά παρακολουθήσεις κάτι διαφορετικό; Καρφώνεσαι στό κάθισμα καί παντρεύεσαι τήν ὀθόνη…

Συνέντευξη τοῦ ἀντιπροέδρου τῆς Οὐκρανικῆς Ποδοσφαιρικῆς Ὁμοσπονδίας Ὄλεγκ Προτάσωφ. Ἕνας ἀθλητής πού ἀγωνίσθηκε ἐπί σειρά ἐτῶν στήν Ἑλλάδα, ὁ ὁποῖος ἔχει ἀγωνισθεῖ καί μέ τά χρώματα τῆς ἐθνικῆς ὁμάδας τῆς ΕΣΣΔ. Μένει στό Κίεβο, ἀλλά ἔχει φύγει ἀπό τό σπίτι του καί φιλοξενεῖται ἀπό φίλους στά περίχωρα. Ὁμιλεῖ ἄριστα τά ἑλληνικά, ἀφηγεῖται ὅσα συμβαίνουν αὐτόν τόν καιρό στήν πατρίδα του. «Εἶναι κρῖμα πού σκοτώνονται τά παιδιά τῆς Ρωσσίας καί τῆς Οὐκρανίας. Ρῶσσοι στρατιῶτες μᾶς λένε ὅτι τούς ἔστειλαν ἐδῶ λέγοντάς τους ὅτι θά τούς ὑποδεχθοῦμε ὡς ἀπελευθερωτές! Ἄλλοι πάλι μᾶς λένε ὅτι τούς εἶπαν πώς πηγαίνουν σέ ἀσκήσεις! Τί τόν ἔπιασε αὐτόν τόν τρελλό ἄνθρωπο καί καταστρέφει τήν πατρίδα του καί τήν δική μας;». Ὁ λόγος του –καί κυρίως τό ὕφος του– εἶναι συγκλονιστικός. «Ἐμεῖς θά τούς διώξουμε ἀπό τήν γῆ μας! Καί θά τήν ξαναφτιάξουμε ἀπό τήν ἀρχή τήν πατρίδα μας. Θά χρειασθεῖ πολύς κόπος, ἀλλά θά τήν ξαναφτιάξουμε!» λέει καί ἀπευθύνει θερμές εὐχαριστίες σέ ἐμᾶς, τούς Ἕλληνες, γιά τήν συμπαράσταση. «Τό τηλέφωνό μου δέν σταματᾶ. Μοῦ τηλεφωνοῦν συνεχῶς φίλοι ἀπό τήν Ἑλλάδα!»…

Ὁ Τάσος Τσιάμης, Ἕλληνας πού ζεῖ στό Κίεβο, εἶναι ἕνα ἀπό τά «πρόσωπα τοῦ πολέμου». Διατηρεῖ γραφεῖο στό κέντρο τῆς πόλεως καί περνᾶ –μέ τήν οἰκογένεια καί τούς φίλους του– τίς περισσότερες ὧρες σέ ἕνα ὑπόγειο. «Μαζευόμαστε δώδεκα ἄτομα, καθώς ἔρχονται καί φίλοι, ἐπειδή ὁ χῶρος μας εἶναι κάπως προστατευμένος ἀπό πιθανό βομβαρδισμό» λέει, μέ ὀλύμπια ψυχραιμία. Καί κάπου-κάπου ξεμυτίζει ἀπό τόν κρυψώνα καί κάνει μιά βόλτα στά πέριξ, μεταδίδοντας στά ἑλληνικά κανάλια εἰκόνα καί πληροφορίες!

Ξαφνικά, ἔγινε ὁ ἴδιος «πολεμικός ἀνταποκριτής» καί οἱ τηλεοράσεις στήν Ἑλλάδα γέμισαν ἀπό τίς ἐξαιρετικές του ἀνταποκρίσεις! Κι ὕστερα, ἡ εἰκόνα γυρίζει στήν Μαριούπολη, ἐκεῖ, ὅπου οἱ ὁμογενεῖς μας, μαζί μέ ἕναν ἐξαίρετο Ἕλληνα διπλωμάτη, ἑτοιμάζονται γιά τήν ἔξοδο πρός τήν ἐλευθερία, καθώς ὁ κλοιός γύρω τους στενεύει. Μαζί τους οἱ δημοσιογράφοι, ἀπεσταλμένοι τῶν ἑλληνικῶν τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Πάντα, οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐνημερώσεως μέσα στήν πηγή τῶν γεγονότων. Τά ἔχω ζήσει αὐτά, στήν πρώτη γραμμή, καί νιώθω ἀπέραντη ἐκτίμηση καί ἀγάπη γι’ αὐτά τά παιδιά, πού ἀργότερα, ὅταν θά καθίσουν σέ μιά πολυθρόνα καί θά δοῦν τίς ἀνταποκρίσεις τους, θά καταλάβουν πόσο κοντά τούς πέρασε ὁ κίνδυνος καί πόσο τυχεροί εἶναι πού γύρισαν σῶοι στό σπίτι τους! Στόν πόλεμο, ἀνεβαίνει ἡ ἐκτίμηση τῶν πολιτῶν στό ἐπάγγελμά μας!