Ὅταν ἡ ΕΡΤ θυμᾶται ποιά εἶναι ἡ ἀποστολή της

Δέν θά μποροῦσε νά ἐπιλέξει καλύτερη περίοδο ἡ ΕΡΤ γιά νά…

… μεταδώσει τό ὑπέροχο καί συνάμα φρικιαστικό ντοκιμαντέρ «Ἕνα δέντρο θυμᾶται», πού γυρίστηκε τό 2018 σέ σενάριο καί σκηνοθεσία τοῦ Κωνσταντίνου Φόλλα. Βεβαίως, τό φίλμ ἔπρεπε νά μεταδοθεῖ νωρίτερα ἀλλά δέν μπορῶ παρά νά συγχαρῶ τόν Κωνσταντῖνο Ζούλα (κοντά μας, στήν «Καθημερινή» τῆς Βλάχου μεγάλωσε) γιά τήν ἐπιλογή.

Τό φίλμ (πού τό εἶχα ἤδη δεῖ) ἀναφέρεται στήν ἐξαφάνιση τοῦ χωριοῦ Λίνιτσε τῆς Τσεχοσλοβακίας ἀπό τούς Ναζί, τόν Ἰούνιο τοῦ 1942. Τήν ἐντολή γιά τόν ἀφανισμό τοῦ χωριοῦ ἔδωσε ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ, σε ἀντίποινα γιά τόν θάνατο –σέ ἐνέδρα– ἑνός ἀνωτάτου Γερμανοῦ ἀξιωματικοῦ τῶν Ἐς-Ἐς!

Ἀκόμη καί γιά ἐμᾶς, πού ἔχουμε ἰδίαν ἀντίληψη τῆς θηριωδίας, μέ τόσα καί τόσα ἑλληνικά χωριά πού ἀφανίστηκαν ἀπό τά τέρατα τοῦ ναζισμοῦ, τό φίλμ ἦταν μιά δυνατή «σφαλιάρα», σέ μιά περίοδο πού ὁ γερμανικός ἐπεκτατισμός (μέ διαφορετικά ὅπλα ἤ μέ τήν χρησιμοποίηση «δορυφόρων» ὅπως ὁ Ταγίπ) ταλαιπωρεῖ πάλι τήν Εὐρώπη καί τήν ἔχει ὁδηγήσει στό χαμηλότερο σκαλοπάτι ἀπό τήν ἐποχή πού ἄρχισε νά συνέρχεται ἀπό τόν δεύτερο πόλεμο, μέ τόν ὁποῖο ἡ Γερμανία (ὅπως καί μέ τόν πρῶτο) αἱματοκύλησε τόν κόσμο! Ἀπό τούς 442 κατοίκους τοῦ Λίνιτσε χάθηκαν οἱ 340. Οἱ 173 ἄνδρες ἐκτελέσθηκαν ἐν ψυχρῷ καί 82 παιδιά καί 83 γυναῖκες δολοφονήθηκαν σέ στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Οἱ ναζί δέν σεβάστηκαν οὔτε τό νεκροταφεῖο (μόλις προχθές εἴδαμε σήματα ναζισμοῦ στό ἑβραϊκό νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν.) Σύλησαν τούς τάφους, ἔκλεψαν ὅ,τι κόσμημα ἤ χρυσό (μέχρι καί τά δόντια) τῶν πτωμάτων καί ἔπαιζαν ποδόσφαιρο μέ τά κρανία! Βεβαίως, ἡ ὅλη «ἐπιχείρηση» κινηματογραφήθηκε ἀπό τά «Ἐπίκαιρα» τοῦ Γκαῖμπελς καί τό φίλμ προβλήθηκε …στήν Δίκη τῆς Νυρεμβέργης! Τά παιδιά τοῦ χωριοῦ τά ἅρπαξαν οἱ Ναζί μέ τήν βία ἀπό τίς μανάδες, ἐπέλεξαν καμμιά δεκαριά πού εἶχαν «γερμανικά χαρακτηριστικά», τά ἔδωσαν σέ ἄτεκνες γερμανικές οἰκογένειες καί τά ὑπόλοιπα τά δολοφόνησαν μέσα στά φορτηγά-θαλάμους ἀερίων, μέ τά ὁποῖα τά μετέφεραν –δῆθεν– σέ ἄλλο χῶρο!

Τίς μανάδες τους τίς ἔκλεισαν σέ διάφορα στρατόπεδα καί οἱ ἐπιζήσασες ἐπέστρεψαν τό 1945 στήν πατρίδα τους, ἀλλά χωριό δέν ὑπῆρχε! Μόνο μία ἀχλαδιά! Μετά τόν πόλεμο βρέθηκαν τά παιδιά πού εἶχαν ἀπαχθεῖ καί ἐπιζήσει, ἀλλά μιλοῦσαν γερμανικά καί δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν τί τούς ἔλεγαν οἱ μανάδες τους! Τό Λίντιτσε ξαναχτίστηκε μετά τόν πόλεμο καί τό 2000 ὁλοκληρώηκε ἕνα ἐκπληκτικό γλυπτό, πού θυμίζει τά 82 παιδιά πού ἔχασαν τήν ζωή τους. Ἀνάμεσα στά σημεῖα πού ἀναφέρονται στό μεγάλο μνημεῖο τῶν κερῶν, ὑπάρχει καί τό Δίστομο, πού γνώρισε τήν ἴδια θηριωδία τοῦ ναζισμοῦ. Συγκλονιστικές οἱ ἀφηγήσεις τῶν παιδιῶν (ὑπερηλίκων πλέον) πού ἐπέζησαν καί γύρισαν ἀπό τήν «ὑποχρεωτική πατρίδα» Γερμανία σέ μιά χώρα πού δέν θυμοῦνταν καί τῆς ὁποίας τήν γλῶσσα δέν μιλοῦσαν. Καί τά λόγια τους δίδαγμα. Δυνατό, ἐπίκαιρο, καταλυτικό: «Συγχωροῦμε, ἀλλά δέν ξεχνοῦμε!».

Δέν μπόρεσα νά κοιμηθῶ ὅλη νύχτα! Καί –περίεργο;– δέν θυμόμουν ἄλλο, ἀπό τά λόγια τοῦ Τσῶρτσιλ. «Κάντε τους ἕναν πόλεμο κάθε 50 χρόνια! Ἐκεῖνοι θά ξέρουν τήν αἰτία!»…