Ὅταν ὑπῆρχε καί ρεπορτάζ Βασιλόπιττας

Ἔπεσε τό μάτι μου σέ μιά ἀνάρτηση συναδέλφου, ἡ ὁποία ἀναφερόταν στά ρεπορτάζ τῶν καλλιτεχνικῶν στηλῶν τῶν ἐφημερίδων, τά ὁποῖα ἀναφέρονταν στήν κοπή τῆς βασιλόπιττας στά ἀθηναϊκά θέατρα!

Ἦταν ἕνα καθιερωμένο ρεπορτάζ, τό ὁποῖο περίμεναν μέ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον κάθε χρόνο οἱ ἀναγνῶστες. Καί δέν ἦταν καθόλου εὔκολο γιά τούς δημοσιογράφους τοῦ καλλιτεχνικοῦ ρεπορτάζ, νά συγκεντρώσουν ὅλες τίς φωτογραφίες ἀπό ὅλα τά ἀθηναϊκά θέταρα καί νά ἑτοιμάσουν τό θέμα μέ τά ὀνόματα τῶν τυχερῶν ἠθοποιῶν, οἱ ὁποῖοι ποζάριζαν στόν φακό τῶν φωτορεπόρτερ μέ τό φλουρί στό χέρι!

Φυσικά, τότε, οἱ ἐφημερίδες εἶχαν πλούσιο ρεπορτάζ, εἶχαν συντάκτες οἱ ὁποῖοι ἦταν μέρα-νύχτα στό πόδι, ἀφοῦ ὁ ἀνταγωνισμός ἦταν μεγάλος μεταξύ τῶν ἐντύπων καί οἱ ἐργαζόμενοι στόν Τύπο δέν εἶχαν ἀργίες, καθώς οἱ ἐφημερίδες κυκλοφοροῦσαν καί ἀνήμερα Χριστούγεννα καί ἀνήμερα Πρωτοχρονιά (οἱ πρωινές) καί, φυσικά, τήν ἑπομένη, οἱ ἀπογευματινές.

Καί μήν ρωτήσετε «τί ἐνδιαφέρον μπορεῖ νά εἶχε τό ποιός ἠθοποιός κέρδισε τό φλουρί στήν βασιλόπιττα», διότι κάθε τί πού ἀφοροῦσε στούς γνωστούς καλλιτέχνες ἦταν τότε εἴδηση.

Ἔτρεχε, λοιπόν, ὁ καλλιτεχνικός συντάκτης σέ ὁρισμένα ἀπό τά θέατρα, ἔτρεχαν οἱ φωτορεπόρτερ σέ ὅλες τίς ἀθηναϊκές σκηνές καί τό βράδυ ἄρχιζε ἡ ἀγωνία γιά τήν σύνταξη τοῦ ρεπορτάζ καί γιά τό πῶς θά τό παρουσίαζε ἡ ἐφημερίδα. Φυσικά, πρώτη σειρά ἦταν τά μεγάλα ὀνόματα. Ἡ Βουγιουκλάκη, ἡ Καρέζη, ὁ Κωνσταντάρας, ὁ Μουσούρης, ὁ Χατζηχρῆστος, οἱ «Θιασάρχες», δηλαδή, διότι τότε ὑπῆρχαν οἱ θίασοι καί οἱ ἐπί κεφαλῆς τους. Ἡ ἱστορία λέει ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπό τούς θιασάρχες καταστράφηκαν οἰκονομικά (ἐκεῖνοι, δηλαδή πού ἦσαν συνεπεῖς στίς ὑποχρεώσεις τους ἀπέναντι στούς ἠθοποιούς) καί πλήρωσαν ἀκριβά τό τίμημα τῆς μεταπηδήσεως στόν ἐπιχειρηματικό χῶρο. Φυσικά, ὑπῆρχαν καί οἱ θεατρικοί ἐπιχειρηματίες, τούς ὁποίους ἐπεδίωξαν –ἀνεπιτυχῶς– νά ἐκτοπίσουν οἱ μεγάλης ἀπηχήσεως ἠθοποιοί. Ὑπάρχουν πολλά ὀνόματα ἠθοποιῶν-θιασαρχῶν, οἱ ὁποῖοι βρέθηκαν τελικά «στήν ψάθα», λόγῳ αὐτῆς τῆς δραστηριότητος. Ἀλλά τότε ἦταν μεγάλη ὑπόθεση νά εἶσαι θιασάρχης καί νά ἔχεις τόν δικό σου θίασο.

Σήμερα, τά πράγματα εἶναι πολύ διαφορετικά. Οὔτε θίασοι ὑπάρχουν οὔτε θιασάρχες, καθώς οἱ «φτασμένοι» ἠθοποιοί προτιμοῦν νά ἔχουν ἥσυχο τό κεφάλι τους.

Καί μή νομίσετε ὅτι τό θέμα τῆς βασιλόπιττας τῶν ἀθηναϊκῶν θεάτρων ἦταν μικρή εἴδηση γιά τίς ἐφημερίδες. Τήν ἑπομένη τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ὑπῆρχαν πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα, μέ φωτογραφίες, καί οἱ ἐφημερίδες περίμεναν νά πουλήσουν περισσότερα φύλλα, καθώς τό ἀναγνωστικό κοινό ἐνδιαφερόταν πολύ γιά τόν καλλιτεχνικό χῶρο. Ἀλλά καί ἐμεῖς, οἱ δημοσιογράφοι τῶν ἄλλων ρεπορτάζ, μαζευόμασταν γύρω ἀπό τά γραφεῖα τῶν «καλλιτεχνικῶν» καί κοιτάζαμε τίς φωτογραφίες γιά νά κάνουμε τά δικά μας σχόλια. Καί πάντα, ἀργά τό βράδυ, καταλήγαμε σέ κάποιο ἀπό τά μπαράκια τῆς πέριξ τοῦ Συντάγματος περιοχῆς, γιά τό σχετικό κουτσομπολιό, γιά τό τί φοροῦσε ἡ τάδε καί ὁ δεῖνα, καί γιά διάφορα ἄλλα πικάντικα, πού τά γνωρίζαμε, ἀλλά δέν τά δημοσιεύαμε, καθ’ ὅτι ἡ ἰδιωτική ζωή τῶν καλλιτεχνῶν ἦταν κάτι πού δέν γινόταν «σημαία», ὅπως σήμερα.

Ἄλλες ἐποχές, ἄλλα ἤθη, ἄλλοι ἄνθρωποι, ἄλλη δημοσιογραφία…